#1

Gedurende ongeveer 9 jaar ben ik het slachtoffer geweest van partnergeweld. Inmiddels zo’n 9 jaar geleden. Ik heb er echter nog steeds last van. Niet meer vaak, maar af en toe zijn er nog nachtmerries of situaties waarbij ik me snel onveilig kan voelen. Of de invloed van het geweld nog steeds een stempel zet op mijn dagelijks leven, vind ik moeilijk te zeggen, omdat ik niet weet hoe het eruit zou hebben gezien als ik geen slachtoffer was geweest.

Ik ben slachtoffer van partnergeweld, zowel psychisch, fysiek als ook seksueel. Ik vond het psychische gedeelte het zwaarst en dat heeft de grootste impact op het leven na partnergeweld voor mij gehad. Terugkijkend zie ik veel duidelijker wat er gebeurt is en hoe het zover is kunnen komen. Hoe ik werd geïsoleerd en hoe hij alles met voorbedachte raden deed om ervoor te zorgen dat hij mijn grenzen steeds verder oprekte. De man die me op handen droeg, liet me ook keihard vallen en beweerde dan dat dat kwam omdat ik iets fout had gedaan. Mijn vertrouwen werd ontzettend misbruikt. Verder in de relatie werd ik daar behoedzamer op. Ik had ook zo mijn “trucjes” ontwikkeld om zijn leugens te achterhalen. Het was echter zinloos, want ik deed er verder toch niks mee. Na een aantal keren duwen en vallen werd het slaan en schoppen. Vanaf het begin was het mij duidelijk dat dit niet zo hoort te gaan in een gezonde relatie en wist ik dat ik dit niet kon accepteren. Ik deed het toch. Geloofde zijn praatjes, zijn excuses en zijn belofte op verbetering. Toen het zover kwam dat het geweld grote vormen aannam, was het te laat om te vertrekken. Ik was te bang, te geïsoleerd, niet meer onafhankelijk genoeg. Toch heb ik uiteindelijk de stap gezet waarna de situatie enkel verergerde. Pas toen ik alle contact verbrak en aangifte had gedaan, werd het rustiger. Dit heeft jaren geduurd.

De kracht om te vertrekken had ik zelf niet. Ik heb deze kracht uit mijn moedergevoel gehaald. Ik kon en wilde niet (al dan niet per ongeluk) sterven en mijn kind(eren) achterlaten bij deze man. Dat was een oerkracht die mij stappen liet zetten die ik jaren niet voor mogelijk had gehouden. En toen ik eenmaal ging werd dat gevoel alleen maar sterker en mijn stappen zekerder. Die kracht heb ik altijd kunnen vasthouden. Het werd echter af en toe wel moeilijk als ik het ideaal plaatje voor me zag van ons gelukkige gezin met de man die mij op handen droeg. Dat duurde echter niet lang, omdat er dan wederom iets gebeurde waardoor ik weer keihard viel en blauwe plekken, bloeduitstortingen, enz. was aan het camoufleren voor de buitenwereld.

Toen ik aangifte deed was ik uitgeput. Ik had rust nodig van het stalken, dreigen, mooi praten, gewoon van alles. De politie deed echter niet wat ik nodig had, hem oppakken. Hij werd wel voorgeleid. Het werd een langdurig proces van jaren. Binnen deze jaren was er inmiddels een contactverbod wat mij de rust gaf die ik nodig had. Dat was echter na een periode waarin ik vaker heb getwijfeld of ik niet zelf een einde aan alles moest maken. En ja dan heb ik het over zelfmoord. Pas toen ik zo wanhopig was, begreep ik hoe het mogelijk is dat er gezinsdrama’s kunnen gebeuren. Dat je als ouder besluit er samen met je kind(eren) uit te stappen. Pure wanhoop, omdat je ervan overtuigd bent dat de situatie niet beter zal worden. Radeloos. Ik voelde me absoluut niet veilig om aangifte te doen en heb dit lange tijd uitgesteld. Ik was bang dat ik daarmee enkel olie op het vuur zou gooien. 

Ik heb weinig hulp van buitenaf gehad, omdat ik geen hulp vroeg. Ik wilde uit schaamte niet vertellen wat er speelde. Ik had daarnaast geen rust en werd nog gestalkt en wilde daar niemand in betrekken om de veiligheid van anderen niet in gevaar te brengen. Ik had zelf gekozen voor deze man en dus voor de situatie en wilde een ander daar niet in meeslepen. Daarnaast bedreigde hij ook iedereen om me heen. Als ik op de vlucht was dan bedreigde hij familie of vrienden zodat ik terug zou komen. 

De tegenwerking heb ik vooral ervaren door verschillende politiemensen die mij enkel wilde opdringen aangifte te doen. Er was echter ook een politieman die mij nooit een aangifte heeft opgedrongen, maar mij zeer begripvol en respectvol heeft behandeld. De politieagente bij wie ik uiteindelijk aangifte heb gedaan was ook ontzettend begripvol en bij een paar woorden van mij had ze al in de gaten hoe ernstig het was en moest ik aangifte doen bij twee vrouwen van de recherche die mij super hebben behandeld. Er zijn verschillende van mijn aangiften zoek geraakt, er was een advocaat die al whatsapp’end in de rechtbank zat. Al met al heb ik veel tegenslagen te verwerken gekregen die voor mij onbegrijpelijk waren. 

Inmiddels heb ik een rustig leven en gaat het goed met ons. Ik heb echter besloten mijn verhaal te delen, omdat er zoveel vrouwen (en mannen) zijn die hier nog middenin zitten en moeten weten dat het kan, dat het niet uitzichtloos is. Maar vooral om ervoor te zorgen dat vrouwen de signalen eerder oppakken en sneller stoppen met of niet eens beginnen aan een relatie die te veel alarmbellen laat afgaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s