#9

Het is een hele opgave voor mij om mijn verhaal te doen. Ik heb daarom hulp gevraagd om het om te zetten in een kort verhaal. Ik wilde heel veel niet meer oprakelen en ben niet zo goed met het vinden van de juiste woorden.

Mijn verhaal is echt mijn verhaal. Ik heb dit namelijk maar met heel weinig mensen, vrijwel niemand, gedeeld. De drempel om dit alsnog te doen, wordt daarmee alleen maar hoger. Ik wil geen zeur zijn of reageren met “dat heb ik ook meegemaakt”.  Door dit op deze manier anoniem te doen, heb ik het gevoel toch iets te kunnen betekenen voor anderen, maar zeker ook om te laten zien dat het al decennia onbesproken kan zijn en niemand ervan weet.

Ik was nog heel jong toen ik een vriendje kreeg. Door mijn verliefdheid en naïviteit accepteerde ik veel meer dan wat ik echt goed vond. Hij heeft me lichamelijk en geestelijk mishandeld. Door omstandigheden zal ik mijn toenmalige vriendje nooit meer zien. Er was voor mij dus ook geen aanleiding om aangifte te doen of over te praten. Ik heb het maar gelaten voor wat het is. Daarnaast wilde ik mijn ouders geen verdriet doen. Ik wist dat als zij dit zouden weten, zij dit verschrikkelijk zouden vinden. Misschien ook wel een stukje veroordeling waar ik al helemaal niet op zat te wachten.

Zelf heb ik er niet meer heel veel last van, maar ik merk dat ik soms wat “springerig” kan zijn als iemand een onverwachte beweging maakt. Ondanks alle jaren die verstreken zijn, merk ik nog dat ik daar gevoeliger voor ben. Naast springerig word ik ’s nachts ook nog wel eens bezweet wakker dat ik droom dat ik door hem achterna gezeten word. Op openbare plekken in mijn eentje merk ik ook nog wel eens op dat ik om me heen kijk en in de gaten hou waar (nood)uitgangen zijn als het heel druk is.

Ik ben één van de statistieken, alleen sta ik nergens geregistreerd. Dat maakt het voor mij belangrijk om toch aan te geven dat ook ik ben blootgesteld aan partnergeweld. Ik krijg nu een “hashtag” terwijl ik nergens word meegeteld. Ik ben ervan overtuigd dat dit voor zoveel meer mensen ook zo is. Ik ben bereid om te laten zien dat de aantallen zoveel groter zijn dan wordt gedacht. Dat je je niet hoeft te schamen. Dat je meteen moet praten en actie moet ondernemen. Het wordt niet beter en het gaat niet over. Lotgenoten kunnen je helpen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s