#2

Tijdens mijn huwelijk bleek mijn inmiddels ex-man er een tweede leven op na te houden. Dit zorgde voor veel spanningen waar ik de schuld van kreeg. Als ik me verzette stuitte ik op harde woorden en vaak ook meer dan dat. Inmiddels zijn we jaren gescheiden, wonen we gescheiden en heb ik nog weinig tot niks met mijn ex van doen. Dat heeft weer de nodige rust in mijn leven gebracht. Ik kan steeds beter naast me neerleggen hoe ik veroordeeld wordt op mijn doen en laten door hem en zijn/mijn omgeving. Ik weet dat ik het nooit goed zal kunnen doen. Die woorden raken me steeds minder.

Ik ben slachtoffer van partnergeweld. Ik zie een lijn in wat er gebeurt is, nu ik erop kan terugblikken. Hoe mijn onafhankelijkheid me werd afgenomen, mijn cirkel kleiner werd en ik steeds meer als onderdanige van mijn ex werd weggezet. Gelukkig heb ik altijd een paar mensen in mijn leven gehad die mij steunde en waarvan ik wist dat zij er zouden zijn om mij weer sterk, onafhankelijk en mezelf te laten zijn. Dat is ook gelukt.

De kracht om te vertrekken, was zeker mijn kind(eren). Toen zij getuige waren van het fysieke geweld kon ik het niet langer volhouden. Na een escalatie heb ik de nodige stappen gezet om mezelf vrij te maken.

Ik heb nooit aangifte gedaan. Waarschijnlijk woog daarin het verantwoordelijkheidsgevoel van wat ik voor hem en de kind(eren) allemaal kapot kon maken hiermee het meeste door. Daarnaast uiteraard ook een omgeving die me daarin niet geloofde en mij weg zette als de slechterik. Misschien was de hoofdreden wel dat ik mij het hele proces wilde besparen. Ik heb immers geen last meer van hem, alle blauwe plekken en striemen zijn genezen en dat stuk mentaal leed verwerk ik wel in stilte.

De hulp die ik van buitenaf heb gehad beperkt zich tot een kleine cirkel. Dat was voor mij voldoende. Ik hoef dit niet aan de grote klok te hangen en wil mezelf niet als slachtoffer neerzetten dat gun ik hem niet. Daarnaast wil ik geen olie op het vuur gooien. Het is rustig en dat is me het meeste waard.

Tegenwerking heb ik wellicht het meest van mezelf gehad. De constante strijd in mijn hoofd en mijn hart. Ik heb gekozen voor rust en daar ben ik ontzettend blij mee. Ik heb gekozen voor mezelf en ook daar ben ik heel blij mee. De kind(eren) staan daarbij constant bovenaan.

Het gaat goed met me, toch vind ik dat we moeten laten weten dat dit meer gebeurt dan mensen beseffen. Lees hierboven, dit had nooit iemand geweten, als ik dit niet anoniem had kunnen delen op deze manier. Dit is toch mijn verhaal en met mij zoveel anderen die om welke reden dan ook niet willen toegeven of naar buiten willen brengen dat dit hun realiteit is. Toch is het belangrijk dat het gebeurt. Dat degene die in deze situatie zitten, veel vaker te horen krijgen dat het ook goed kan aflopen. Nu horen ze alleen de horrorverhalen van wanneer het fout gaat. Je kunt ook op een veilige manier je losmaken van partnergeweld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s