#18

Hoewel het niet alleen komt door het misbruik tijdens mijn vorige relatie, heeft het wel een hele grote rol gespeeld bij de oorzaak. Na mijn relatiebreuk in 2007 ben ik in 2008 gediagnosticeerd met PTSS (posttraumatische stressstoornis). Inmiddels ben ik vorig jaar wederom onderzocht en daar is helaas uitgekomen dat het inmiddels Complexe PTSS betreft. Ook heb ik sinds de mishandelingen en het misbruik moeite met het intiem zijn. Door de mishandelingen en het misbruik heb ik de link gelegd met de opgelopen trauma’s. Helaas heeft geen enkele therapie hierbij geholpen en heb ik m.b.t. dit onderwerp de hoop opgegeven dat dit ooit gaat veranderen.
Mijn verhaal
De eerste keer dat ik een blauw oog opliep was ongeveer na de eerste zes maanden. Hij sloeg mij zo hard tegen de muur dat ik ook op mijn achterhoofd een dikke bult had zitten. Ik gaf je alleen maar een duw! Het spijt mij echt! Dat is wat hij zei en ik als zeventienjarige geloofde het allemaal. Het gekke is dat de mishandelingen mij niet zoveel deden. Ik hield niet van mijzelf, dus wat maakte het allemaal uit. Mijn ex-partner was ziekelijk jaloers. Met niemand mocht ik zonder zijn toestemming omgaan, mannen was al helemaal uitgesloten. Toen we eenmaal na ongeveer anderhalf jaar ons officiële eigen huisje hadden werd het nog erger. Het was zo erg dat ik alleen met zijn toestemming bij mijn vader op bezoek mocht. Te allen tijde moest ik bereikbaar zijn en laten weten waar ik was. In deze periode zijn de verkrachtingen begonnen. In het begin huilend verstijfd, maar later als een lijk. Emotieloos. Het maakte mij niets meer uit, ik was niemand meer. Ik kon maar beter stil blijven anders volgde er klappen of sloeg hij alles in het huis klein. De mishandelingen en het misbruik hebben uiteindelijk vier jaar geduurd.
Kracht
Als ik zou zeggen dat mijn kind met liefde is gemaakt, dan zou ik liegen. Ik werd zwanger door de aanhoudende verkrachtingen. Met tien weken kreeg ik mijn eerste afspraak en hoorde ik het hartje kloppen. Tijdens mijn zwangerschap ging de ellende allemaal door. Het kindje groeide bij achtentwintig weken al niet meer en ik werd met spoed opgenomen. Zelfs in het ziekenhuis ben ik nog verkracht. Ja, je leest het goed. Mijn zoon werd met spoed gehaald en heeft twee maanden in het ziekenhuis gelegen. In zijn eerste levensjaar thuis heeft hij indirect veel geweld meegemaakt. Dit verdient een kind niet. Op zijn eerste verjaardag heeft mijn ex-partner mij naar het bos gereden en gewurgd in de auto. Mijn zoon zat achterin. Het is allemaal net goed afgelopen. Dit was voor mij de druppel. Ik kon mijn zoon niet langer in deze situatie houden. Ik mocht dan wel niet van mijzelf houden, maar ik hou intens veel van mijn zoon. Op een maandagochtend, toen mijn ex-partner naar zijn werk was, heb ik twee zakken kleding en het ledikantje gepakt en zijn mijn zoon en ik vertrokken. We zijn nooit meer teruggekeerd.
Aangifte & Proces
Ik heb aangifte gedaan van huiselijk geweld. Eigenlijk had ik niet de intentie om dit te doen. Het kwam omdat mijn ex-partner mij was tegengekomen en midden op straat op mij is gaan zitten om mij wederom naar de keel te grijpen. Een omstander heeft dit gezien en heeft 112 gebeld. De politie heeft hem op heterdaad betrapt! De volgende ochtend werd ik uitgenodigd om aangifte te doen. Mijn ex-partner heeft ervoor vastgezeten, een taakstraf gehad, verplichte therapie en een contactverbod gekregen. Ook heb ik aanspraak gemaakt op het schadefonds en een bedrag toegewezen gekregen. Mijn ex-partner heeft nooit naar zijn zoon omgekeken. Ondanks alle ellende heb ik geprobeerd een omgangsregeling vast te stellen, maar hij dumpte mijn zoon in zijn weekenden gewoon bij andere mensen. Mijn advocaat heeft van alles geprobeerd om het te laten slagen, maar mijn zoon leed er gigantisch onder. Zo begon hij zijn haren uit zijn hoofd te trekken. Ik heb op eigen initiatief de omgang stopgezet. Mijn ex-partner heeft mij hierna voor de rechter gesleept en een omgangsregeling geëist. Uiteindelijk hebben diverse instanties onderzoeken gedaan naar hem en naar mij en kwam er als advies uit om de omgang tussen vader en zoon te ontzeggen, omdat dit ernstig schadelijk zou zijn voor de ontwikkeling van mijn zoon. Ik werd in mijn gelijk gesteld.
Hulp
Mijn huidige partner, met wie ik nu al langer dan tien jaar samen ben, steunt mij door dik en dun. Hij is rustig, ziet gelijk wanneer het even niet ok gaat en zal zich nooit forceren op wat voor manier dan ook. Over therapieën kan ik een heel boek schrijven. Ik zal nooit meer helemaal beter worden helaas. Wanneer je in een langdurige nare situatie hebt gezeten adviseer ik je wel om therapie te nemen. Het heeft mij erg geholpen om het verhaal kwijt te kunnen aan een ‘vreemde’. Uiteindelijk zijn mijn zoon en ik er goed uitgekomen. Hij is mijn redding geweest. Wellicht niet eerlijk een kind te belasten met zo een zware taak, maar door zijn komst ben ik anders tegen het leven gaan aankijken. Ga ook vooral je angsten aan! Kortgeleden ben ik mijn ex-partner, na een goede acht jaar niet te hebben gezien, tegen het lijf gelopen. Eindelijk was ik sterk genoeg om te zeggen wat ik altijd al heb willen zeggen, maar dan beheerst en volwassen. Het was achteraf gezien doodeng, maar wat een opluchting!
Tegenwerken
Het niet van mijzelf houden heeft absoluut tegengewerkt. Vergeet niet dat jij er ook mag zijn! Vergeet dat nooit. Mishandeling in welke vorm dan ook is niet ok! Accepteer het niet, dit heb ik wel jaren gedaan en het heeft mij op een aantal fronten permanent beschadigd. Kinderen horen niet op te groeien in een huis waar huiselijk geweld is. Breng je kinderen in veiligheid, geef ze een onbezorgde jeugd. Dat is het minste wat ze verdienen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s