#33

Kristel Elstak, vrouw van dj Paul Elstak, vertelt over het (intens heftige) huiselijk geweld dat ze mee heeft gemaakt in haar eerste relatie, om andere vrouwen te helpen.

PREMIUM
Kristel Elstak, vrouw van dj Paul Elstak, vertelt over het (intens heftige) huiselijk geweld dat ze mee heeft gemaakt in haar eerste relatie, om andere vrouwen te helpen. © Sanne Donders

Gestoorde vriend bracht Kristel Elstak tot wanhoop. ‘Ik wilde zelfmoord plegen’

Ze is ondernemer, getrouwd met Paul Elstak, moeder en ze is gelukkig. Maar bijna had Kristel Elstak (35) als twintiger zelfmoord gepleegd, op de vlucht voor een relatie met een ‘gestoorde’ jongen. Over die heftige fase van huiselijk geweld treedt ze nu voor het eerst naar buiten, omdat ze anderen wil helpen. ,,Ik kon gewoon niet meer.’’

Opgroeien in Zeeland: zo gemakkelijk is dat nog niet. Tenminste, niet als je als kind een beetje van de wereld wil zien, maar die wereld zo ongelooflijk ver weg lijkt. ,,Kijk, nu hebben kinderen natuurlijk internet’’, vertelt Kristel Elstak, een kop gemberthee op tafel. Het is vroeg in de ochtend in een café in de Rotterdamse binnenstad. ,,Maar dat was in mijn jeugd écht niet zo gewoon. Ik zag pas op mijn 15de voor het eerst een tram! In die tijd, in Zeeland, was dat allemaal niet zo vanzelfsprekend.’’

Ze komt, wil ze maar zeggen, uit een andere wereld. ,,Met ons gezin gingen we gewoon niet naar een stad als Rotterdam. Dat leek een wereldreis voor ons.’’

Hoe anders is haar leven nu. Ze is moeder van de 6-jarige Chase, getrouwd met dj Paul Elstak, werkt ook met hem samen. In hun webshop verkopen ze kleding die de hele wereld overgaat. Elstak zorgt, met een ander bedrijf, bovendien voor de aankleding van evenementen. De agenda van Paul zit loeivol, die van Kristel ook. Hij is 53, zij 35, maar het leeftijdsverschil? Merken ze niets van. ,,We vullen elkaar aan.’’

Dit najaar werken ze samen vooral aan de show van Paul in de Arnhemse Gelredome in december, waarvoor al tienduizenden tickets zijn verkocht. Vanuit hun villa in Mijnsheerenland, met veel grond en een zwembad erbij, broeden ze ondertussen ook op nieuwe plannen. De gezinssituatie is stabiel, inspirerend en prettig, vertelt Elstak. En juist dat maakt dat ze nu voor het eerst wil vertellen over wat haar eerder is overkomen. Omdat ze er anderen mee kan helpen. Al wil ze de lezer wel waarschuwen voor het verhaal dat komen gaat… Want wat ze te vertellen heeft over huiselijk geweld, is heftig.

Ik was de liefste, de mooiste, de leukste, zijn droommeis­je

,,Ik had vijf jaar lang een relatie met een gestoorde jongen, een narcistische persoonlijkheid met enorme woedeaanvallen’’, begint ze schoorvoetend. ,,Ik was 17 toen ik met hem ging samenwonen. Voor die tijd woonde ik thuis, in een klein dorp, waar ik me als kind niet prettig voelde. Als tiener zat ik heel vaak alleen op mijn kamer, te lezen of te schrijven. Schrijven was mijn passie en Anne Frank was mijn heldin, haar dagboek verslond ik keer op keer, al klinkt dat misschien gek. Maar ik schreef dankzij haar stapels verhalen, met pen op papier.’’

Het zijn de verhalen van een eenzaam kind, snapt ze nu. Een kind dat gezien wil worden, dat op zoek is naar erkenning. ,,En toen ontmoette ik, 17 jaar oud, tijdens het uitgaan een jongen op de dansvloer. Een lange jongen van bijna 2 meter, een goede danser, écht een leuke jongen. Ik zocht waardering en erkenning en hij bood die. Direct. Ik dacht: wow, dit is de ware! Hij bleek mijn kans om uit dat dorp weg te kunnen.’’

Het piepjonge stel besluit al snel te gaan samenwonen en komt terecht in Middelburg. De grote stad lonkt. ,,Hij had in het begin van de relatie echt een charmante kant. Ik was de liefste, de mooiste, de leukste, zijn droommeisje. We hadden wel een soort ruzietjes, rode vlaggetjes noem ik die nu, maar die negeerde ik maar. Tot we gingen samenwonen. Toen ging het mis.’’

Hij was óók een slachtof­fer

Haar vriend, vertelt Elstak, blijkt meer beschadigd dan ze dacht. ,,Hij had erge dingen meegemaakt, dat maakte hem zó boos. En ik had medelijden met hem.’’ Want haar ex heeft het zwaar gehad in zijn leven, vertelt Elstak zichzelf continu: zijn jeugd is gewelddadig geweest. Met zijn moeder zat hij, voor hun relatie begon, drie keer in een blijf-van-mijn-lijfhuis. ,,Dat was de reden dat hij zo was geworden. Hij was óók een slachtoffer.’’

In het begin van hun relatie wisselen de lieve woorden en de uitbarstingen elkaar in steeds hoger tempo af. Van droommeisje wordt Elstak al snel ‘niet goed genoeg’. De eerste klap valt snel. Er zullen er meer volgen. ,,Ik voelde de explosies steeds duidelijker aankomen. Huilen, smeken, dreigen… Steeds vaker. Drie, vier keer per week.’’ Een buitenstaander zou zeggen: meteen weglopen. Maar het is al snel te laat, vertelt Elstak. ,,Want ik was in zijn macht gekomen.’’

Heftig

Wat er tussen de twee gebeurt is intens en heftig, maar Elstak haalt de herinneringen deze ochtend razendsnel naar boven, bijna alsof het om verse gebeurtenissen gaat. ,,Ik werd soms aan mijn haren door de gang gesleurd’’, vertelt ze. ,,Of hij zette een mes op zijn eigen borst en zei: ‘Als jij nu weggaat, pleeg ik zelfmoord’. Dan werd ik ook vastgehouden. Hij zei vaak: ‘Je bent van mij, als ik je niet krijg krijgt niemand je’.’’

Van één gebeurtenis staat vooral de doodsangst haar nog bij. ,,We zaten een keer in de auto toen hij op een muur begon af te rijden. Hij gaf gas, en vlak net voor de muur stopte hij.’’ Het is een van de druppels die de overvolle emmer doet overlopen, beseft ze nu. ,,Want in die auto, op weg naar die muur, trok ik aan de handrem. We belandden in een gevecht, want ik was inmiddels begonnen met terugslaan. Ik mepte, ik trapte op hem in.’’ Even is ze stil, vanochtend in het café, waar de thee onaangeroerd blijft. ,,Ik wil hier niet gaan huilen.’’

Politie komt in de vijf jaar die de relatie duurt, nooit op het huiselijk geweld af, simpelweg omdat er geen melding wordt gemaakt. Niemand heeft iets in de gaten. Alleen een buurman, die haar moeder belt. ,,Ik schaamde me en wilde niet dat iemand iets wist. Dus ik zei tegen mijn moeder: ‘Mam, iedereen heeft toch weleens ruzie? Het valt wel mee’.’’

Gevoelens

Achteraf had ze dat héél anders moeten doen, beseft ze. Nu is haar boodschap aan anderen in soortgelijke situaties juist volslagen anders. ,,Vertel het aan iemand die je vertrouwt! Maar ik kwam uit een traditioneel gezin en kon er niet over praten. Dat deed je niet over gevoelens.’’

Ze kan er al lang niet meer bij waarom niet, vertelt ze, plotseling bedachtzaam zoekend naar de juiste woorden. ,,Ik had moeten snappen dat dit niet gezond was. Ik had écht hulp nodig.’’

Ze durft inmiddels wel haar verhaal te delen. Een kleine, volle zaal vol genodigden die ze persoonlijk kent, woonde dit najaar de allereerste uitvoering van Elstaks theatervoorstelling bij. Elstak begint die solovoorstelling heftig, met het voorlezen van een brief: haar eigen afscheidsbrief, geschreven op de dag dat ze zelfmoord wilde plegen.

,,Na weer een gevecht met hem besloot ik dat het anders moest. Ik bedacht een plan om me los te weken, steeds een beetje meer. Om dat te kunnen, wilde ik naar Rotterdam. Ik schreef me in bij de Hogeschool Rotterdam en bij Stadswonen.’’ Elstak wordt op school toegelaten en krijgt na zes maanden een kamer, op Zuid. Het losweken is begonnen. ,,Iedere week nam ik wat spulletjes mee naar die kamer, net zo weinig dat hij niet in de gaten kreeg dat ik aan het vertrekken was.’’

Het plan slaagt en het lukt haar uiteindelijk te ontsnappen aan de vernietigende relatie. De angst voor een nieuwe confrontatie verdwijnt, hij krijgt een nieuwe vriendin. De vrijheid is bevrijdend, maar Elstak loopt toch vast. ,,In het laatste jaar van mijn studie kon ik gewoon niet meer. Ik was 22 en wilde zelfmoord plegen. Ik zag het niet meer zitten, ik was mentaal kapot. Dus schreef ik die brief. Het was genoeg zo.’’

Mentaal kapot

Hoe kan een jonge vrouw van 22 een einde aan haar leven willen maken? Een vrouw die als kind zelfs al droomt van het hebben van een volwassen leven, met daarin een gezin? Dat weet Elstak zelf ook niet. Na de poging, die ze niet doorzet en die ze nooit meer herhaalt, gaat ze de wereld van therapieën in. Elstak belandt bij therapeuten van het Riagg in Rotterdam-West en in Schiedam en leert zo zichzelf kennen, stap voor stap. ,,Hoe langer je met zo iemand samen bent, hoe meer je mentaal kapotgemaakt wordt. Ik bleek uiteindelijk veel te goed van vertrouwen te zijn geweest, te naïef ook, en veel te zorgzaam. Dat heeft uiteindelijk bijna mijn leven gekost. Maar de therapie werkte, al had ik een lange adem nodig.’’

Dertien jaar nadat ze zelfmoord probeerde te plegen, is ze genezen, zegt ze nu trots. Tegenwoordig zou ze direct vertrekken als ze zou worden uitgescholden voor hoer, of als ze geduwd zou worden. ,,Ik zou nu zeggen: ‘Wie ben jij? Rot lekker op!’’’

Danseres

Kristel Elstak besloot pas recent met haar triestse verhaal naar buiten te treden.

Kristel Elstak besloot pas recent met haar triestse verhaal naar buiten te treden. © Sanne Donders

Elstak is een denker, een dromer, graag op zichzelf. Altijd al geweest en ze zal het altijd blijven. Toch maakt ze na haar zelfmoordpoging op haar 22ste naam in een extroverte wereld. Elstak is tien jaar lang danseres op feesten. Duizenden mensen zien haar, een knappe verschijning in een opvallende outfit, dansen, op evenementen, in clubs. Ze lijkt de sterkste vrouw van de wereld, maar dat is voor een groot deel schijn. ,,Mensen leven allemaal met een masker op. Ik ook. Als je mensen vraagt hoe ik in die jaren was, zullen ze zeggen dat ik een blij meisje was. Maar vanbinnen was ik na die relatie dood.’’
Toch krabbelt ze verder op, langzaam en met terugvallen. Van een studentenkamer op Zuid verhuist ze naar een eigen flat, gekocht met eigen geld, iets waar ze nog steeds trots op is. En tijdens een avond uit in de stad ontmoet ze dj Paul Elstak, bekend van hits als Rainbow In The Sky.Ze worden uiteindelijk verliefd. Als de dj hoort over haar heftige verleden, steunt hij haar onmiddellijk. Dat haalt veel bij zijn nieuwe liefde naar boven. ,,Toen ik met Paul ging samenwonen, belandde ik opeens in een volslagen andere thuissituatie. Daarvan kreeg ik een terugval, ik moest weer in therapie. Maar dat ging heel goed en ik bleek uiteindelijk gewoon genezen. Een terugval zal ik zo nooit meer krijgen, begreep ik. Toen wist ik het zeker: ik wil anderen in dit soort situaties bewust maken.’’

Daarom is ze ook begonnen met het schrijven van een boek, vertelt Elstak, terwijl de gemberthee voor haar neus koud is geworden en ze de tijd vergeten is, zó diep zat ze het afgelopen uur in haar levensverhaal. ,,Ik zit nu aan de 70.000 woorden, maar voor mijn gevoel heb ik nog niet alles verteld.’’

Dus schrijft ze rustig verder, helemaal in haar eigen tempo. ,,Het verhaal komt er wel uit, maar niet zomaar. De woorden komen alleen als ik het aankan. Want ik beschrijf alles, tot in detail, en juist dat is heel zwaar. Ik herbeleef het weer. Maar als het af is, dan is het klaar ook. Dan is het een verhaal geworden, dan hoef ik er zelf nooit meer over te praten. Dan staat het in het boek.’’

Nooit meer

De tattoo.

De tattoo. © Sanne Donders

Huiselijk geweld zal haar in ieder geval nooit meer overkomen, dat weet ze zeker. Ze heeft niet voor niets een tatoeage laten zetten met het woord Freedom. ,,Vrijheid is voor mij heel belangrijk. Dat neemt niemand meer van me af. Ik ben nu geen slachtoffer meer, ik leef in het positieve. In het licht. En niemand houdt me meer tegen.’’ De Rolex die om haar pols bungelt, is er een stil bewijs van. Ze kocht ’m zelf, als symbool van nieuw geluk. ,,Zelf betaald, met de opbrengst van de verkoop van de flat waarin ik jaren eerder nog zelfmoord wilde plegen. Ik was zó trots. Deze afloop had ik nooit kunnen dromen.’’
Elstak zal het kunnen: de heftige herinneringen herbeleven op het podium, tijdens volgende opvoeringen van haar theaterprogramma. Concrete data zijn er nog niet gepland, maar ze broedt in ieder geval op een avond in Rotterdam. Manlief zit dan weer in de zaal, zoals hij er die eerste keer ook bij was. Uiteraard, zegt ze, de jas half aan, na veel langer praten dan vooraf afgesproken. ,,Paul staat volledig achter me, en dat alleen al is een waanzinnig gevoel.’’

Gedeeld van: AD.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s