#24

iam_masie

I’M FINE.

Those 2 words I kept telling people for the 3 years I was in an abusive relationship.

My first relationship out of high school, I thought it was love. It was actually control.

I wasn’t allowed to wear what I want.
I wasn’t allowed to drive.
I wasn’t allowed to spend time with my family.
I wasn’t allowed to spend money.
I wasn’t allowed to end the relationship.

I was slammed into walls, pushed into furniture, hit in the face with objects, ridiculed, locked outside in the middle of the night, emotionally blackmailed – but never punched, so in my head I wasn’t being abused.

I didn’t want to admit I wasn’t ok, because then it would be real.

Eventually I was able to end it and went into my next relationship damaged. I didn’t know how to love without physically fighting. That was NORMAL to me.

I isolated myself despite being in a relationship, never truly allowing myself to be MYSELF, because I was never accepted for just being me, so I tried to be who people wanted me to be. Only I was angry ALL THE TIME, picking fights with anyone who wanted to fight with me. I never bought myself things because I still felt guilty, finally learnt how to drive so much later than all my friends.

It took me 10 years to unlearn my normal. I eventually spoke with that person who damaged me, and we were able to move on, as friends even. He’s no more the person he was then, than I am the person I was then. It makes me feel bad for even bringing it up now because we are on such good terms.

But if my story can help even one person to realise what is and isn’t ok in a relationship then it was worth it.

Bericht afkomstig van Instagram

#23

Twaalf jaar voor doodslag in Ossendrecht: ex-vrouw ‘met extreem geweld van leven beroofd’

BREDA/OSSENDRECHT- De wijze waarop Krzystof U. (53) uit Polen zijn ex-vrouw Ola in Ossendrecht om het leven heeft gebracht in april 2018 was extreem gewelddadig, zo staat te lezen in het vonnis tegen de man. De rechtbank in Breda heeft de Pool donderdag bestraft met twaalf jaar gevangenis voor doodslag door grof geweld. Het vonnis is gelijk aan de eis van het Openbaar Ministerie.

De rechtbank acht verwurging, verstikking en/of trappen en slaan tegen haar lichaam bewezen. Het toegepaste geweld was zo heftig, dat er sprake moet zijn geweest van opzet om Ola te doden. Hij heeft zijn vrouw op vreselijke wijze van het leven beroofd, aldus de uitspraak. ,,Haar nabestaanden, en dan met name de kinderen heeft hij onherstelbaar veel leed toegebracht. Geen enkele straf kan die pijn compenseren.”

Black-out

Dat hij geen strafblad heeft, weegt de rechtbank neutraal mee. Wel wordt hem erg kwalijk genomen dat hij geen openheid van zaken heeft gegeven. De rechters geloven niet in een totale black-out, zoals zijn advocaat tijdens de inhoudelijke zitting suggereerde.

Ook de aanklager meende dat de verdachte voorwendt dat hij aan geheugenverlies lijdt, waardoor hij zich niet zou kunnen herinneren hoe hij op 14 april vorig jaar Olga doodde. De rechtbank vermoedt dat de gebeurtenissen van die dag te pijnlijk zijn, waardoor hij zich niets wíl herinneren.

Wreed

Dat het er buitengemeen wreed aan toe is gegaan blijkt uit de wijze waarop de politie het toen 51-jarige slachtoffer in de woning aan het Putsmolentje aantrof. Haar verwurgde lichaam lag op bed. Ze had een opgezwollen, bebloed gelaat, botbreuken, kneuzingen op borst, onderrug, schaambeen en armen.

Hulpverleners die de vrouw nog probeerden te reanimeren, ontdekten een zeer strak aangetrokken tiewrap rond haar hals. Het slachtoffer overleed door zuurstofgebrek als gevolg van de verwurging en het heftige fysieke geweld, aldus het vonnis.

Krzystof U. belde zelf meteen na het gebeuren zijn werkgever om politie en ambulance te alarmeren: ,,Ik heb iets verschrikkelijks gedaan. Ik denk dat mijn vrouw dood is. En ik heb het gedaan.” Bij zijn aanhouding had hij bloed op zijn handen en op zijn kleding.

Overspel

Het motief voor zijn afzichtelijke daad was waarschijnlijk zijn vermoeden dat Olga overspel pleegde. Eigenlijk niet de juiste term, want de twee waren al uit elkaar, al woonden ze nog wel samen. Dat zou echter gepaard zijn gegaan met veel huiselijk geweld en alcoholmisbruik.

Gedragsdeskundigen van het Pieter Baan Centrum oordeelden dat de man ‘anti-sociale en narcistische trekken’ vertoont, verstandelijk licht beperkt is en overmatig alcohol gebruikte. Maar ze stelden geen grote psychische stoornissen vast. De rechtbank rekent hem de doodslag dan ook volledig aan.

Volledig toerekeningsvatbaar

Zijn advocaat had ontslag van rechtsvervolging bepleit omdat hij gehandeld zou hebben in een psychose. De raadsvrouw voerde aan dat bij in Polen drie keer opgenomen werd na zelfmoordpogingen.

De rechtbank oordeelt dat de verdachte na zijn aanhouding psychotisch leek en in de gevangenis werd gesuggereerd dat hij ten tijde van het feit ook psychotisch geweest zou kunnen zijn. Maar in het Pieter Baan Centrum kwamen de deskundigen tot een andere conclusie. Hij zou alleen na zijn aanhouding kortdurend psychotisch zijn geweest als gevolg van stress. Immers, kort voor het feit had hij nog een videochat gehad met zijn dochter, waarbij haar niets was opgevallen. Ook een huisgenoot had niets aan zijn gedrag gemerkt. Ook zijn er geen aanwijzingen voor alcoholgebruik kort ervoor. En dus is hij volgens de rechtbank volledig toerekeningsvatbaar.

Bericht afkomstig van BN de Stem

#22

Het ex-vriendje van Roos (31) dwong haar tot seksuele handelingen die zij verschrikkelijk vond, ondanks dat zij hem smeekte te stoppen. Dat geweld trok haar leven overhoop.

Relatie

Ik was achttien toen ik een relatie kreeg met Mart. Ik kende hem sinds mijn zestiende; we hadden toen eens een keer gezoend, maar ik vond hem een beetje een creep, dus ik heb het toen bij die ene keer zoenen gelaten. Op mijn achttiende zag ik hem weer. In mijn stamkroeg, in mijn geboortedorp waar ik alleen nog in de weekenden kwam. Doordeweeks woonde ik op kamers aan de andere kant van het land. Mijn verkering was net uit. Dat wist de hele community daar. En Mart dus ook. Hij zocht die avond toenadering en we begonnen wat te flirten. Halverwege de avond vroeg hij of ik zin had om met hem mee te gaan, ergens een pizzaatje halen. We sprongen samen op één fiets en reden zo door de straten. De pizzeria was al gesloten. Achteraf vertelde Mart me dat hij dat al wist en dat hij op deze manier hoopte mij bij hem thuis te krijgen. Dat lukte, ik ging met hem mee. We gingen naar zijn slaapkamer en begonnen te vrijen. Tijdens die eerste vrijpartij gebeurden er al dingen die ik niet prettig vond: Mart bracht zijn hand steeds naar mijn billen en anus. Ik duwde telkens zijn hand weg, maar na een tijdje zei hij: ‘Shhh… laat het maar gebeuren,’ en ging hij door. Ik bevroor onder zijn aanrakingen. Ik nam me voor dat het bij deze onenightstand zou blijven.

We hielden wel contact, via MSN. Hij vroeg of ik er spijt van had dat ik met hem naar bed was geweest. Ik zei van niet, maar zei wel meteen dat het niet nog een keer zou gebeuren, waarop hij allerlei zielige emoticons stuurde en vroeg of ik nog wel een keer met hem uit eten wilde. Dat deed ik en zo kreeg ik toch een relatie met Mart. Ik had gevoelens voor hem. Ik kreeg met de tijd meer gevoelens voor Mart. We konden leuk praten samen, hadden dezelfde humor en deelde de liefde voor muziek. Zo kregen we een relatie. Achteraf gezien, denk ik dat ik zo niet heel bewust voor Mart heb gekozen, ik was 18 en ben er een beetje ingerold. Zo van, we zien het wel. Maar er was zeker een bepaalde chemie tussen ons.

Twee meter kracht

Mart was 23. In de weekenden en vakanties logeerde ik vaak bij hem. Onze vrijpartijen begonnen altijd op dezelfde manier: we lagen in bed televisie te kijken of te praten en opeens sprong hij dan boven op me en begon hij me overal aan te raken en te kussen. Het was zo overweldigend. Ik kreeg zo weinig lucht en ruimte dat ik amper kon ademhalen. Instinctief probeerde ik hem met handen, voeten en knieën van me af te duwen, maar hij zette steevast door, hoezeer ik ook tegenstribbelde. Mart was sterk en bijna twee meter lang, ik kon niet tegen hem op. Er klonk dan een stemmetje in mij dat zei: ‘Laat hem zijn gang maar gaan, des te sneller ben je er vanaf.’ En ik liet hem toe, hoewel het veel te heftig, te intimiderend voor mij was en hij steeds verder over mijn grenzen ging. Ik wilde heus graag sex met Mart, maar dan wel op een manier die ook voor mij goed voelde. Het klopte toch ook niet dat hij totaal niet naar mij luisterde of polste of dingen voor mij ook fijn waren? Of lag het aan mij? Gek genoeg legde ik de schuld nooit bij hem. Ik dacht oprecht dat het allemaal aan mij lag en dat ik het kon oplossen door anders te reageren. Soms bedacht ik op de fiets naar hem toe al dat het heel redelijk was als ik zou zeggen dat ik een keertje geen sex wilde hebben. Dan schoor ik mijn bikinilijn opzettelijk niet, zodat ik mezelf minder aantrekkelijk zou vinden en hopelijk meer weerstand kon bieden aan zijn pogingen me over te halen Maar Mart was nooit te stoppen en mijn nee’s werden totaal niet gerespecteerd.

“Ik ging vaak uit tijdens de sex, net of ik er niet bij was”

Na verloop van tijd merkte ik dat ik steeds vaker ‘uit’ ging tijdens de sex, met name als hij dingen bij mij deed die ik pijnlijk vond of eng. Zo vond hij het opwindend om mij te vingeren, maar dan wel met meerdere vingers tegelijk, het liefst zo veel mogelijk. Ook als het eigenlijk niet ging of paste. Hiermee deed hij me echt pijn, dat zag en wist hij, en toch ging hij door. Hij deed het veel te hard en te diep. Ik voelde pijnscheuten in mijn vagina, maar durfde niks te zeggen omdat ik me daarvoor schaamde. Dit was zogenaamd om mij te bevredigen en ik vond het als 18-jarige nog moeilijk om te zeggen op welke manier ik dat wilde. Hij bleef ook erg gefixeerd op anale sex. Ondanks dat ik zijn handen meerdere keren weg duwde, ging hij met zijn vingers naar en in mijn anus. Hij bleef hier zo op aandringen, dat ik uiteindelijk opgaf, met als gevolg dat hij me op allerlei plekken aan het ‘bevredigen’ was, en ik alleen maar pijn had. Ik kon die situatie niet aan. Vanuit het lichamelijke oerinstinct, om te overleven, kwam mijn lichaam in een freeze stand. Ik tunede als het ware uit, dissocieerde zelfs. Alsof ik er niet bij was en alles een zwarte waas werd. Als ik ‘bijkwam’ uit die zwarte waas focuste ik op leuke dingen, op zaken die in het verschiet lagen, op wat ik die dag verder nog allemaal zou gaan doen. Kennelijk was dit mijn escape, omdat het allemaal te heftig voor me was. De dingen die hij bij mij deed en die ik als zeer onplezierig heb ervaren, vind ik ook nu nog moeilijk om te benoemen, maar ik doe het toch, zodat het hopelijk anderen vrouwen sterkt in hun besef dat pijn of weerstand of iets gewoon niet willen altijd reden genoeg zijn om te zeggen: ‘Dit niet.’ En dat het heel normaal is dat je partner dan naar je luistert, en je je nooit schuldig hoeft te voelen als je ergens niet voor in bent.

Wurgseks

Een keer werd het extra eng, toen hij tijdens de sex mijn keel dichtkneep en ik amper lucht kreeg. Ik ben zelfs echt even helemaal weggeweest. Naderhand vroeg hij: ‘En wat vond je ervan dat ik je keeltje dichtkneep?’ Het gekke is dat ik me pas weer herinnerde dat hij dat gedaan had, toen hij me die vraag de volgende ochtend stelde. Zover heen was ik. Doordat ik me dit zo slecht kon herinneren, kon ik geen antwoord geven op zijn vraag. Het was heel verwarrend. Ik weet nog dat ik hem gevraagd heb waarom hij altijd maar doorging tijdens de sex, ook als aangaf dat ik iets niet wilde.

“Wat vond je ervan dat ik je keeltje dichtkneep?”

Uit dagboekfragmenten uit die tijd blijkt dat ik hem wel gevraagd heb waarom hij altijd doorging, zelfs als ik aangaf iets niet te willen. Zijn antwoord was: ‘Omdat je je verzet uiteindelijk toch altijd opgeeft.’ Hij had er duidelijk schik in om dit machtspelletje met mij te spelen. Veel van de dingen die hij in bed met mij deed, gaven hem ook niet direct lichamelijk genot, toch genoot hij ervan. Hij had zeker sadistische trekken.

Nooit goed genoeg

Het lijkt nu misschien alsof onze relatie enkel kommer en kwel was, maar dat was niet zo. We konden samen enorm lachen, speelden allebei in een band en deelden die passie voor muziek. Ik voelde zeker wat voor hem. Toch was het duidelijk dat hij weinig om mij gaf. Zo liet hij me bijvoorbeeld gerust alleen door een stuk donker bos fietsen. Ook zei hij dat ik een borstvergroting moest nemen en dat mijn zangstem niet goed genoeg was. Hij vergeleek me voortdurend met zijn ex, zijn grote liefde, en ik kwam er slecht vanaf. Door de manier waarop hij me behandelde, voelde ik me eigenlijk nooit goed genoeg.

“Ik ging alles vanuit zijn perspectief bekijken”

Je vraagt je misschien af waarom ik bij hem ben gebleven. Ik denk aan de ene kant dat onze relatie stand hield omdat ik er met niemand over sprak, niemand in mijn omgeving wist hoe hij mij behandelde en hoe vreemd hij zich soms gedroeg. Het was iets van ons tweeën, dat schepte een soort verbond. Daarnaast, en dat is lastig uitleggen, waren mijn gevoelens bij hem zo rauw en heftig, dat ik me daarin met hem verbonden voelde, Ik ging alles vanuit zijn perspectief bekijken, kreeg zelfs empathie voor hem. Heel vaak dacht ik: als ik dit niet toelaat, ontneem ik hem zijn genot. En ik was er heel sterk in gaan geloven dat zijn genot het allerbelangrijkst was. Mijn veiligheid hing daarvan af. Dingen vanuit zijn oogpunt bekijken voelde van levensbelang. Ik had niet door dat het voor mij zo destructief was en dat het bijzonder traumatisch kan zijn als iemand constant over je grenzen heen gaat. De reden waarom ik er destijds niet aan onderdoor ben gegaan, is omdat ik alles wegstopte en doordeweeks in mijn studentenstad afstand van hem nam en me met mijn studie bezighield. Dan was dit probleem er gewoon niet.

Smeekbedes

Mart bleef aandringen op anale sex. Hij wilde dat echt een keer proberen. Ik gaf hem zijn zin. Zonder glijmiddel of enige voorbereiding probeerde hij me te penetreren, waarop ik wanhopig zei dat het niet ging en dat het te veel pijn deed. Hij zei dat ik me meer moest ontspannen en ging gewoon door. Hij drong bij me binnen. Ik schreeuwde zonder geluid. Ik wilde dit niet. Ik smeekte hem te stoppen. Het deed hem niks. Op een of andere manier heb ik hem toch van me af weten te duwen en ervoor gezorgd dat hij ‘gewoon’ verder ging, vaginaal dus. Toen het hele drama voorbij was, merkten we dat het condoom gescheurd was. Daar schrok ik enorm van, omdat het bevestigde dat er iets was gebeurd dat niet had mogen gebeuren. Iemand anaal penetreren zonder glijmiddel kan helemaal niet, daarmee breng je iemand lichamelijk schade toe! Waarom was hij niet zuiniger met mij omgesprongen? Ik ging meteen naar de wc, durfde niks van mezelf ‘daar’ aan te raken. Ik voelde me enorm vies en wist niet wat ik moest doen om mezelf weer schoon te krijgen. Ik moest heel erg huilen. Het voelde alsof hij me verkracht had.

“Hij kwam niet eens even checken of ik wel oké was”

Op een gegeven moment werd ik bang dat hij zich zorgen zou maken over mij, dus raapte ik mezelf bij elkaar. Eenmaal weer op de kamer zag ik dat Mart vredig lag te slapen. Ook dat kwam hard aan, dat hij niet eens even wilde checken of ik wel oké was. Ik kon het niet opbrengen om naast hem te slapen, dus ging ik op een ander bed in de kamer liggen en huilde mezelf in slaap. De volgende ochtend zag Mart dat ik niet naast hem lag. Hij zette zijn zieligste stemmetje op en vroeg verbaasd waarom ik niet bij hem in bed lag, alsof ik hem iets had aangedaan, in plaats van andersom. Ik stond op en liep naar zijn bed om weer naast hem te gaan liggen. Zo veel macht had hij over mij. Ik deed wat hij wilde. Het was zijn schuld niet… Ik dacht opnieuw dat ik fout zat, niet hij.

Anale verkrachting

Na dit voorval heb ik hulp gezocht op een online forum waar ik over de anale verkrachting vertelde, in de hoop wat steun of advies te krijgen. Maar in plaats van support of medeleven kreeg ik als reactie dat ik dom was geweest. Ik had van de wisseling van anale sex naar vaginale sex ook nog een infectie opgelopen. Volgens de meiden die dit lazen, was dat mijn eigen schuld, ik had echt beter moeten weten. Zij vonden bovendien dat ik Mart ten onrechte van verkrachting beschuldigde. Ik had toch zelf ‘a’ gezegd. Door deze reacties werden mijn gevoelens van schuld en schaamte alleen nog maar groter. Ik kon met mijn verhaal bij niemand terecht. Hierdoor kwam ik nog meer in een isolement en kreeg ik nog meer het idee dat het aan mij lag.

Na tien maanden verkering trok Mart de stekker uit onze relatie. Hij was niet meer verliefd, zei hij. Ik ben tot op de dag van vandaag blij dat hij dat gedaan heeft. Ik had die beslissing waarschijnlijk niet snel genomen. Sterker nog, ik had zelfs liefdesverdriet van onze breuk, ook al klinkt dat gek.

Therapie

Na een poosje kreeg ik een nieuwe relatie, met mijn huidige vriendin (ik ben biseksueel). Het viel haar al snel op dat ik moeite had met intimiteit en erg moest huilen en raar reageerde als ik haar wilde vertellen dat ik een keertje geen zin in seks had, omdat ik bijvoorbeeld moe was of niet lekker. Ik was er zo aan gewend geraakt hem altijd zijn zin te geven, dat ik al dat geven heel gewoon was gaan vinden. Een vanzelfsprekendheid naar de ander, die ik van mezelf verwachtte. Er kwam een moment waarop ik voor de eerste keer met haar praatte over mijn meest traumatische ervaring. Door niet langer te zwijgen was de geest uit de fles en werd het in mijn hoofd een grote wirwar, een eindeloze film waarin ik alles herbeleefde. Er ontstonden hele discussies in mijn hoofd. Waarom had ik me niet meer verzet? Waarom had ik dit toegelaten? Wat was mijn eigen aandeel geweest? En wat als ik mijn verhaal met anderen zou delen, dan zouden zij toch ook op z’n minst antwoord willen op die waaromvragen? Ik was mensen toch een verklaring schuldig? Ik moest toch kunnen uitleggen hoe het zat? Ik kreeg de hele situatie maar niet scherp in mijn hoofd en belandde in een depressie.

Na veel zelfonderzoek en met behulp van verschillende therapieën ben ik gaan begrijpen wat er lichamelijk en emotioneel allemaal met me gebeurd was. Dat ik bepaalde escapes had ontwikkeld omdat ik niet met de situatie om kon gaan, en dat het makkelijker was te denken dat het aan mij lag dan toe te geven dat ik een partner had die continu zijn zin doordrukte. Ik heb antwoorden gevonden op vragen als: waarom ben ik niet weggelopen? Waarom heeft dit tien maanden voortgeduurd? Waarom heb ik hem zijn gang laten gaan? Ik kan eindelijk tegen mezelf zeggen dat het nooit mijn schuld geweest is. Ik heb gedaan wat ik kon, want als ik destijds anders of beter had gekund, had ik dat zeker niet nagelaten. Hij was fout, niet ik.

Hulp nodig?

Sinds 1 april 2019 is er een nieuw online platform voor vrouwen die te maken hebben met partnergeweld: safewomen.nl. Ongeveer een op de drie vrouwen maakt partnergeweld mee; seksueel geweld in relaties is een vorm van partnergeweld. Vaak is het ontzettend moeilijk om daar met iemand over te praten of hulp te zoeken. Bijvoorbeeld door schaamte, door angst voor de gevolgen, omdat vrouwen niet weten dat ze met partnergeweld te maken hebben of omdat ze niet weten waar ze terecht kunnen voor hulp. SAFE biedt met de website een laagdrempelige plek voor vrouwen om anoniem en op eigen tempo uit te zoeken in welke situatie ze precies zitten en welke hulpopties er zijn. De website is ontwikkeld met hulp van ervaringsdeskundige, vrouwen die zelf partnergeweld hebben meegemaakt. Wil je meer weten over SAFE? Kijk op www.safewomen.nl of mail naar safe.elg@radboudumc.nl. SAFE is een initiatief van de afdeling Eerstelijnsgeneeskunde van het Radboudumc (met subsidie van ZonMw). Je kunt ook terecht bij het Centrum Seksueel Geweld als je met seksueel geweld te maken hebt of hebt gehad, of dit nu in een relatie is of niet.

Dit bericht komt van MarieClaire

#18

Hoewel het niet alleen komt door het misbruik tijdens mijn vorige relatie, heeft het wel een hele grote rol gespeeld bij de oorzaak. Na mijn relatiebreuk in 2007 ben ik in 2008 gediagnosticeerd met PTSS (posttraumatische stressstoornis). Inmiddels ben ik vorig jaar wederom onderzocht en daar is helaas uitgekomen dat het inmiddels Complexe PTSS betreft. Ook heb ik sinds de mishandelingen en het misbruik moeite met het intiem zijn. Door de mishandelingen en het misbruik heb ik de link gelegd met de opgelopen trauma’s. Helaas heeft geen enkele therapie hierbij geholpen en heb ik m.b.t. dit onderwerp de hoop opgegeven dat dit ooit gaat veranderen.
Mijn verhaal
De eerste keer dat ik een blauw oog opliep was ongeveer na de eerste zes maanden. Hij sloeg mij zo hard tegen de muur dat ik ook op mijn achterhoofd een dikke bult had zitten. Ik gaf je alleen maar een duw! Het spijt mij echt! Dat is wat hij zei en ik als zeventienjarige geloofde het allemaal. Het gekke is dat de mishandelingen mij niet zoveel deden. Ik hield niet van mijzelf, dus wat maakte het allemaal uit. Mijn ex-partner was ziekelijk jaloers. Met niemand mocht ik zonder zijn toestemming omgaan, mannen was al helemaal uitgesloten. Toen we eenmaal na ongeveer anderhalf jaar ons officiële eigen huisje hadden werd het nog erger. Het was zo erg dat ik alleen met zijn toestemming bij mijn vader op bezoek mocht. Te allen tijde moest ik bereikbaar zijn en laten weten waar ik was. In deze periode zijn de verkrachtingen begonnen. In het begin huilend verstijfd, maar later als een lijk. Emotieloos. Het maakte mij niets meer uit, ik was niemand meer. Ik kon maar beter stil blijven anders volgde er klappen of sloeg hij alles in het huis klein. De mishandelingen en het misbruik hebben uiteindelijk vier jaar geduurd.
Kracht
Als ik zou zeggen dat mijn kind met liefde is gemaakt, dan zou ik liegen. Ik werd zwanger door de aanhoudende verkrachtingen. Met tien weken kreeg ik mijn eerste afspraak en hoorde ik het hartje kloppen. Tijdens mijn zwangerschap ging de ellende allemaal door. Het kindje groeide bij achtentwintig weken al niet meer en ik werd met spoed opgenomen. Zelfs in het ziekenhuis ben ik nog verkracht. Ja, je leest het goed. Mijn zoon werd met spoed gehaald en heeft twee maanden in het ziekenhuis gelegen. In zijn eerste levensjaar thuis heeft hij indirect veel geweld meegemaakt. Dit verdient een kind niet. Op zijn eerste verjaardag heeft mijn ex-partner mij naar het bos gereden en gewurgd in de auto. Mijn zoon zat achterin. Het is allemaal net goed afgelopen. Dit was voor mij de druppel. Ik kon mijn zoon niet langer in deze situatie houden. Ik mocht dan wel niet van mijzelf houden, maar ik hou intens veel van mijn zoon. Op een maandagochtend, toen mijn ex-partner naar zijn werk was, heb ik twee zakken kleding en het ledikantje gepakt en zijn mijn zoon en ik vertrokken. We zijn nooit meer teruggekeerd.
Aangifte & Proces
Ik heb aangifte gedaan van huiselijk geweld. Eigenlijk had ik niet de intentie om dit te doen. Het kwam omdat mijn ex-partner mij was tegengekomen en midden op straat op mij is gaan zitten om mij wederom naar de keel te grijpen. Een omstander heeft dit gezien en heeft 112 gebeld. De politie heeft hem op heterdaad betrapt! De volgende ochtend werd ik uitgenodigd om aangifte te doen. Mijn ex-partner heeft ervoor vastgezeten, een taakstraf gehad, verplichte therapie en een contactverbod gekregen. Ook heb ik aanspraak gemaakt op het schadefonds en een bedrag toegewezen gekregen. Mijn ex-partner heeft nooit naar zijn zoon omgekeken. Ondanks alle ellende heb ik geprobeerd een omgangsregeling vast te stellen, maar hij dumpte mijn zoon in zijn weekenden gewoon bij andere mensen. Mijn advocaat heeft van alles geprobeerd om het te laten slagen, maar mijn zoon leed er gigantisch onder. Zo begon hij zijn haren uit zijn hoofd te trekken. Ik heb op eigen initiatief de omgang stopgezet. Mijn ex-partner heeft mij hierna voor de rechter gesleept en een omgangsregeling geëist. Uiteindelijk hebben diverse instanties onderzoeken gedaan naar hem en naar mij en kwam er als advies uit om de omgang tussen vader en zoon te ontzeggen, omdat dit ernstig schadelijk zou zijn voor de ontwikkeling van mijn zoon. Ik werd in mijn gelijk gesteld.
Hulp
Mijn huidige partner, met wie ik nu al langer dan tien jaar samen ben, steunt mij door dik en dun. Hij is rustig, ziet gelijk wanneer het even niet ok gaat en zal zich nooit forceren op wat voor manier dan ook. Over therapieën kan ik een heel boek schrijven. Ik zal nooit meer helemaal beter worden helaas. Wanneer je in een langdurige nare situatie hebt gezeten adviseer ik je wel om therapie te nemen. Het heeft mij erg geholpen om het verhaal kwijt te kunnen aan een ‘vreemde’. Uiteindelijk zijn mijn zoon en ik er goed uitgekomen. Hij is mijn redding geweest. Wellicht niet eerlijk een kind te belasten met zo een zware taak, maar door zijn komst ben ik anders tegen het leven gaan aankijken. Ga ook vooral je angsten aan! Kortgeleden ben ik mijn ex-partner, na een goede acht jaar niet te hebben gezien, tegen het lijf gelopen. Eindelijk was ik sterk genoeg om te zeggen wat ik altijd al heb willen zeggen, maar dan beheerst en volwassen. Het was achteraf gezien doodeng, maar wat een opluchting!
Tegenwerken
Het niet van mijzelf houden heeft absoluut tegengewerkt. Vergeet niet dat jij er ook mag zijn! Vergeet dat nooit. Mishandeling in welke vorm dan ook is niet ok! Accepteer het niet, dit heb ik wel jaren gedaan en het heeft mij op een aantal fronten permanent beschadigd. Kinderen horen niet op te groeien in een huis waar huiselijk geweld is. Breng je kinderen in veiligheid, geef ze een onbezorgde jeugd. Dat is het minste wat ze verdienen.

#3

Langere tijd ben ik slachtoffer geweest van partnergeweld. Inmiddels alweer meer dan 10 jaar geleden. Ik heb er geen last meer van, aangezien het al jaren rustig is. Wel heeft het een wond achtergelaten die moeilijk heelt en vaak weer open gaat als er iets gebeurt wat me angstig of onzeker maakt. Ik ben erg vijandig geworden en bescherm mezelf misschien harder dan nodig is. Het is echter geen vreemde ontwikkeling na zo’n absurde tijd van excessief geweld.

Ik ben slachtoffer van partnergeweld, zowel psychisch als fysiek. Van een sterke, zelfstandige vrouw, die het leven toelachte, ging ik naar een afhankelijke vrouw die haar lang-leven-de-lol-leven voorbij liet gaan. Een opoffering voor het starten van een gezin met een man die niets liever wilde dan mij aan zijn zijde en laten zorgen voor de kind(eren). Ik was ervan overtuigd dat dat precies was wat ik ook wilde en maakte alle opofferingen met liefde.

Ik ben vertrokken nadat mijn ex mijn kind(eren) in gevaar bracht en letsel toediende. Dat was de druppel. Mijn oerkracht als moeder ging verder dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Ik had al een plan en alles voorbereid zodat ik op een veilige manier kon vertrekken. Ik had andere woongelegenheid, mijn papieren klaar liggen, mijn belangrijkste spullen ingepakt en kon met vrijwel niks vertrekken met de kind(eren). Een heftig vertrek, een onmenselijke molen van angst, opnieuw beginnen, doodsangst, bedreigingen, enz. enz.

Het is vaker tot tussenkomst van de politie gekomen, aangiften, meldingen, ziekenhuis en doktersbezoeken. Ik raakte mijn baan kwijt, mijn vrienden vielen weg, het contact met mijn directe familie was hecht genoeg om dit te overleven.

De hulp van buitenaf was beperkt, maar beetje bij beetje groeide deze uit. Ik werd beschermd en dat voelde ontzettend goed. Het was duidelijk dat ik me los had gemaakt en daarbij geen obstakels zou accepteren. Stapje voor stapje pakte ik de regie over mijn leven terug. Binnen een jaar was ik weer waar ik wilde zijn. Sindsdien gaat het ontzettend goed met mij. Ik was geen geknakt zwak persoon. Ik ben altijd sterk gebleven. Dat wil niet zeggen dat het zijn sporen niet heeft achtergelaten.

Helaas ondervond ik veel tegenwerking van de politie. Het onbegrip van niet vertrekken op hun commando zorgde ervoor dat ze vaak laconiek reageerde en hun tijd namen om te komen. Toch zijn dat allemaal stappen om jezelf een veilig genoeg gevoel te geven om te kunnen vertrekken. Dat gevoel kan iemand anders je niet opleggen. Je kunt pas iets doen als je er zelf van overtuigd bent dat dit op een veilige manier kan. Daarnaast is het niet zo dat omdat iemand zo’n vreemd gedrag als houden van betiteld dat jouw gevoel uitgeschakeld is. De strijd tussen je hoofd en je hart is heel moeilijk.

Het is mogelijk om veilig weg te komen. Hoe bizar de situatie ook is, hoe uitzichtloos het ook lijkt, ook ik ben los gekomen van partnergeweld en leef nu een goed leven waarin houden van wel is zoals het hoort te zijn. Zolang je maar de stappen zet die je moet zetten om veilig en definitief te kunnen vertrekken. Ik wil mijn stem via deze weg laten horen voor iedereen die nog midden in een partnergeweld situatie zit. Het kan, zorg voor een vluchtplan en een vangnet. Blijf alert en doe het op jouw tempo. Wij zwijgen niet langer, wij laten ons horen!

#2

Tijdens mijn huwelijk bleek mijn inmiddels ex-man er een tweede leven op na te houden. Dit zorgde voor veel spanningen waar ik de schuld van kreeg. Als ik me verzette stuitte ik op harde woorden en vaak ook meer dan dat. Inmiddels zijn we jaren gescheiden, wonen we gescheiden en heb ik nog weinig tot niks met mijn ex van doen. Dat heeft weer de nodige rust in mijn leven gebracht. Ik kan steeds beter naast me neerleggen hoe ik veroordeeld wordt op mijn doen en laten door hem en zijn/mijn omgeving. Ik weet dat ik het nooit goed zal kunnen doen. Die woorden raken me steeds minder.

Ik ben slachtoffer van partnergeweld. Ik zie een lijn in wat er gebeurt is, nu ik erop kan terugblikken. Hoe mijn onafhankelijkheid me werd afgenomen, mijn cirkel kleiner werd en ik steeds meer als onderdanige van mijn ex werd weggezet. Gelukkig heb ik altijd een paar mensen in mijn leven gehad die mij steunde en waarvan ik wist dat zij er zouden zijn om mij weer sterk, onafhankelijk en mezelf te laten zijn. Dat is ook gelukt.

De kracht om te vertrekken, was zeker mijn kind(eren). Toen zij getuige waren van het fysieke geweld kon ik het niet langer volhouden. Na een escalatie heb ik de nodige stappen gezet om mezelf vrij te maken.

Ik heb nooit aangifte gedaan. Waarschijnlijk woog daarin het verantwoordelijkheidsgevoel van wat ik voor hem en de kind(eren) allemaal kapot kon maken hiermee het meeste door. Daarnaast uiteraard ook een omgeving die me daarin niet geloofde en mij weg zette als de slechterik. Misschien was de hoofdreden wel dat ik mij het hele proces wilde besparen. Ik heb immers geen last meer van hem, alle blauwe plekken en striemen zijn genezen en dat stuk mentaal leed verwerk ik wel in stilte.

De hulp die ik van buitenaf heb gehad beperkt zich tot een kleine cirkel. Dat was voor mij voldoende. Ik hoef dit niet aan de grote klok te hangen en wil mezelf niet als slachtoffer neerzetten dat gun ik hem niet. Daarnaast wil ik geen olie op het vuur gooien. Het is rustig en dat is me het meeste waard.

Tegenwerking heb ik wellicht het meest van mezelf gehad. De constante strijd in mijn hoofd en mijn hart. Ik heb gekozen voor rust en daar ben ik ontzettend blij mee. Ik heb gekozen voor mezelf en ook daar ben ik heel blij mee. De kind(eren) staan daarbij constant bovenaan.

Het gaat goed met me, toch vind ik dat we moeten laten weten dat dit meer gebeurt dan mensen beseffen. Lees hierboven, dit had nooit iemand geweten, als ik dit niet anoniem had kunnen delen op deze manier. Dit is toch mijn verhaal en met mij zoveel anderen die om welke reden dan ook niet willen toegeven of naar buiten willen brengen dat dit hun realiteit is. Toch is het belangrijk dat het gebeurt. Dat degene die in deze situatie zitten, veel vaker te horen krijgen dat het ook goed kan aflopen. Nu horen ze alleen de horrorverhalen van wanneer het fout gaat. Je kunt ook op een veilige manier je losmaken van partnergeweld.

Podcast

Als je serieus met iets aan de slag wilt dan zul je daar veel onderzoek naar moeten doen. Het helpt als je met iets bezig bent waar je gepassioneerd over bent. Daar besteed je immers sowieso al veel tijd aan.

Ik had extra ruimte en merk dat ik nu zo gedreven aan het worden ben dat mijn tijd weer heel kostbaar wordt. Ik sprak met mijn lieftallige dochter aangezien die millennial alleen maar bezig is met tijdbesparende dingen om zo, zoveel mogelijk gedaan te krijgen, steeds meer op hun bordje te kunnen nemen, dat waneer er iets fout gaat, alles ook klapt en een drama zich ontvouwt, niet dat dit voor mij niet herkenbaar is, maar dat voor een andere keer. Afin, ik sprak mijn dochter met de vraag hoe ik efficiënt veel info kon vergaren. We kwamen uit bij podcast, waar volgens haar alleen maar suffe mensen naar luisteren.

Nu vind ik mezelf niet suf, maar ging toch aan de slag met podcast. Ik kon niks over partnergeweld vinden en vond maar liefst drie items over huiselijk geweld. Als het over huiselijk geweld gaat, is dat vaker aangaande kindermishandeling. Precies zoals ik het overal terug kan vinden. Weet iemand een podcast die over partnergeweld gaat?

Ik kan me voorstellen dat het handig is om onderweg een podcast te luisteren over partnergeweld. Bijvoorbeeld tijdens woon-werkverkeer. Ik reisde niet alleen, maar werd gebracht en gehaald door mijn ex, dat is natuurlijk weer niet handig. Wellicht zijn er personen die dan wel even tijd alleen hebben om een podcast te luisteren waar lotgenoten aan het woord komen met advies. Of professionals die je van goede tips kunnen voorzien. Wie zou dat een goed idee vinden?

Luisteren jullie wel eens podcasts? Waarover?

#21

Mijn naam is Patty Manders, 43 jaar oud en moeder van 4 jonge meiden.
10 jaar lang heb ik in een huwelijk gezeten met partner geweld. Mijn ex-man onderdrukte mij, vernederde mij. Hij mishandelde mij zowel mentaal als fysiek.
Wat ik echt nodig had om uit de negatieve spiraal te komen was mijn eigen overtuiging! Dat ik het WEL waard was om een goed leven te hebben en dat ik ook bestaansrecht had. Het heeft voor mij helaas 10 jaar geduurd om bij deze grens te komen.
Het heeft mij zeker niet geholpen dat ik vooral de eerste jaren mijn ex geloofde en de schuld telkens maar zocht bij mijzelf. Als ik maar gewoon alles deed wat hij vroeg dan hoefde er toch ook geen ruzie te komen?
Wat ik ook nodig had op dat moment is iemand waar ik op terug kon vallen. Iemand zonder oordeel die mij ook niet zou veroordelen. Dat had ik nodig!
Ik had niets meer te verliezen, ik leefde op de automatische piloot en voelde met een robot zonder emoties, want die waren er inmiddels wel uitgeslagen!
Mijn inzicht kwam toen ik op mijn dieptepunt zat, het was of zelf uit het raam springen en er niet meer kunnen zijn voor mijn kinderen. Of in een diep zwart gat springen door bij mijn ex weg te vluchten met alle risico’s van dien. Gelukkig koos ik voor het laatste.
Meteen nadat ik bij hem weg was heeft het met ontzettend geholpen om mijn simkaart van mijn telefoon door te knippen zodat hij mij niet kon traceren. Dezelfde dag dat ik wegging en de kinderen had meegenomen heb ik zelf de politie gebeld om te zeggen waar ik was en dat ik veilig was met de kinderen. Politie heeft mij hierbij ontzettend goed geholpen en daar ben ik nog steeds ontzettend dankbaar voor. Alle lijntjes die er waren met zijn familie heb ik meteen verbroken, vooral bewust de eerste paar maanden omdat ze heel manipulatief waren naar mij en ik dat niet trok.
Om mij veilig te kunnen voelen heb ik een aware alarmknop aangevraagd bij de politie. Dat is een knop met een alarm en gps systeem die je om je nek kunt hangen als een ketting (ik droeg hem niet zichtbaar onder mijn kleding). Als ik mijn ex zag dan kon ik die knop indrukken en dan zou er vanaf de meldkamer meteen een politie eenheid komen om mij te helpen.
Wat mij ook heeft geholpen mbt de kinderen is meteen te zorgen voor psychologische hulp. Via de huisarts heb ik dat aangevraagd en werden de kinderen doorverwezen naar de juiste instantie. Ook ik ben naar de psycholoog gegaan waar ik 3 jaar onder behandeling ben geweest voor mijn PTSS die ik aan mijn ex heb overgehouden.
Het beste wat de psycholoog mij heeft in laten zien is de emoties die je doorstaat na zo’n heftig huwelijk en scheiding.
Eerst het medelijden dat ik nog kon hebben naar mijn kinderen en zelfs naar mijn ex (dan ben je namelijk nog niet objectief), daarna het verdriet en de pijn ( het vele huilen en de nachtmerries) maar dan….de woede ! (je wordt objectiever door het van een afstand te kunnen bekijken en dan dringt pas echt tot mij door wat hij mij heeft aangedaan).
Doordat mijn psycholoog die al in een van de eerste sessies tegen mij zei, wist ik ongeveer wat mij te wachten stond en kon ik ook beter met die emoties omgaan. Dat scheelde voor mij enorm omdat ik ontzettend onzeker was geworden over mijn eigen gevoelens.
Ook heel transparant zijn naar mijn omgeving waar ik woonde. Ik ben in een andere stad gaan wonen en heb mijn buren eerlijk verteld wat er speelde. Zo konden zij ook een oogje in het zeil houden in het kader van veiligheid.
De school van de kinderen heeft ook een belangrijke rol gespeeld. Zo kon de school beter de ontwikkeling van de kinderen plaatsen in de situatie. Als er rechtzaken waren en de spanningen ook voor de kinderen te hoog opliep dan was school er ook voor de kinderen en konden ze de kinderen hierin ook een stukje begeleiden. Ik heb ervoor gezorgd dat de school ook in contact zou staan met politie zodat alle neuzen ook dezelfde kant op zouden staan.
Dus alle instanties, school, verenigingen, GGD, overal waar ik kwam wist iedereen hoe de vork in de steel zat! En dat heeft mij uiteindelijk er doorheen gesleept. Mijn veiligheid werd zoveel mogelijk gewaarborgd door mijn omgeving in te lichten!
Door mijn verhaal te delen hoop ik anderen te kunnen motiveren en inspireren. Als ik weg kan gaan vanuit Egypte met 4 kinderen…..dan moet het voor jou zeker mogelijk zijn om weg te gaan. Sinds 4 jaar geef ik lezingen voor Politie en Ministerie, ziekenhuizen en instanties. En sinds dit jaar heb ik mijn eigen online coaching praktijk, Manders Coaching. Neem gerust een kijkje op https://www.manderscoaching.nl of wordt lid van mijn besloten facebookgroep, of bezoek mijn facebookpagina  https://www.facebook.com/manderscoaching/ .
Dat is het enige dat ik heel erg miste toen ik net bij mijn ex weg was. Een coach, een buddy, iemand die mij en vooral ook mijn situatie en gevoel ECHT kon begrijpen.
Nu help ik anderen en ben ik mijn ex bijna dankbaar voor die negatieve ervaring omdat ik er nu zoveel meer mensen mee kan helpen! Je hoeft het niet alleen te  doen!!
Manders Coaching, Motivatie – Herstelcoach. 44 likes · 5 talking about this. Coach Motivatie en Herstel, trainingen op gebied van preventie en nazorg…
Manders Coaching, is de coachingspraktijk van Patty Manders, ervaringsdeskundig coach voor motivatie, herstel en groei Herken jij dit? Herken jij dit? Sta jij vaak op met de gedachten en het gevoel dat je de dag ellendig gaat zijn omdat je weer moet dealen met de pijn en het verdriet van tijdens en na je scheiding. … “Patty Manders, ervaringsdeskundig coach” verder lezen

Ervaringswerker

Om op een serieuze manier aan de slag te zijn met EsOhEs heb ik eerder al een Workshop ervaringswerker gevolgd. Hier is het niet bij gebleven. Inmiddels heb ik deelgenomen aan de workshop “doorbreken van het taboe bij mensen met een kinderwens en een psychische kwetsbaarheid”.

Voor mij was dit een ver-van-mijn-bed-show, dacht ik. Toch was dit zeer waardevol voor mij. Wat mij ontzettend verraste was het respect en de manier van communiceren. Ook al raak je in een verhitte discussie terecht, het respect blijft. Hierdoor voel je je gehoord, serieus genomen en ontzettend waardevol. Ik heb met verbijstering geluisterd en vol passie deelgenomen.

Voor mij is alles veel zakelijker en hier merkte ik dat emoties de overhand hadden. Niet persé je eigen emoties, maar vooral de emoties van anderen. Alle ruimte voor boosheid, verdriet, vreugde en alle andere emoties. Onderbreken van een ander is er niet bij en toch komt iedereen aan het woord. Zo mooi en hier is zoveel van te leren. Ik had deze groep zo in een aula van een school willen zetten. Kijk, zo hoort het!

Ik heb ook nog ontzettend veel te leren over veroordelen. Ik probeer dat nooit te doen, maar merk dat ik dit onbewust toch doe. Ik weet dat wij, binnen ons gezin, elkaar leren om vragen te stellen in plaats van een oordeel klaar te hebben. Nu heb ik geleerd dat het stellen van vragen al met een oordeel kan zijn. Het is dus heel belangrijk om je vraag op een oordeelvrije manier te stellen. Niet eenvoudig, maar zeer waardevol.

Wat ik ook zeer waardevol vond om te ervaren was toen het iemand te veel werd en deze zichzelf terug trok. Niemand stond op om erachter aan te gaan. Dat is mijn eerste instinct, troosten, arm eromheen, kijken of het wel goed gaat. Pas toen diegene terug was, werd er gevraagd of het ging. De uitleg: als je erachteraan gaat, blijf je olie op het vuur gooien. Iemand vertrekt uit een situatie om tot rust te komen. Geef daar de ruimte voor.

Ik heb nog veel te leren en stap er vol overgave in. Helaas nog niet met alle beschikbare tijd die ik graag zou willen, maar in elk geval met de mensen die me de juiste weg kunnen wijzen.

Heb je zelf vragen over het “doorbreken van het taboe bij mensen met een kinderwens en een psychische kwetsbaarheid”, neem dan contact op met marlies_nederkoorn@hotmail.com. Zij verzorgt voorlichtingen, themabijeenkomsten en workshops. Zij verwijst verder naar websites over dit onderwerp:
Het landelijk kennis centrum psychiatrie en zwangerschap
Psychiaterie/Psychologie, Obstetrie (verloskunde) en Pediatrie (kindergeneeskunde)
Kinderen van ouders met psychische problemen
Voor mensen met een manische-depressieve kwetsbaarheid en een kinderwens

Uiteraard heb ik Marlies Nederkoorn gevraagd of zij akkoord is met publicatie van dit stuk. Gelukkig heeft zij akkoord gegeven.

#20

“Our relationship has been very toxic from the beginning, and I just never did anything about it, because I knew if I contacted police that Jay would be deported,” she said about her initial reaction to her marital troubles. “There was a lot of abuse going on in our relationship.”

“I filed a PFA, and I took all the evidence in on Monday,” said the reality star. “Jay was served at 7:10 PM on Monday, and it specifically said in there ‘you’re not allowed to talk about this PFA or Ashley at all on any social media platform.’”

But Jay did not act accordingly, and “the very next day, went on social media and made a post [about her and the PFA].”

The police saw that he had violated the document and notified Ashley that there was a warrant out for his arrest. Jay told authorities that he would turn himself in on Tuesday evening.

“The officers called me at 1:30 this morning and said that he finally had turned himself in,” Ashley said.

“I filed for his green card and then I retracted it because he cheated on me again,” she said.

“Jay and I have a PFA hearing next Wednesday…and then he’ll go back to York Country Prison until he is seen by an immigration judge,” so Ashley and Jay will be able to see one another in due time.

“This is a very sad situation overall…I’m not popping champagne bottles celebrating today,” Ashley lamented. “It’s hard to sit here and think about how he’s sitting in a jail cell right now, but I also have to remember everything he put me through the past year.”

Ashley and Jay are currently still married, and Jay has yet to sign the divorce paperwork. “I still have a great deal of love for him so it isn’t easy…Picturing my husband in jail is the worst feeling in the world.”

“Obviously I’m going through legal issues as well…Our relationship was so toxic that I have never put my hands on a partner or done anything like throw a fire extinguisher,” she says in regards to her current case. “He literally did everything he possibly could to get me to freak out because he was informed that if he could prove abuse on his end that he could stay in the country.

“For a while we were trying to work it out, and then one day he asked me to come over to his house to pick up my passport, and I go over and he has a half-naked girl on his couch.”

“The biggest misconception that I want people to know is that they’re claiming that I basically went over to Jamaica, found someone, and brought them over here so I could be famous on TV,” she said.

“I already filed for Jay’s visa nine months before the TV show even contacted me to be on the show…Jay and I dated for a solid year nonstop before the show ever came into play.”

Ashley says that Jay’s race has nothing to do with her intentions or emotions. “If he was European or from wherever…I’m sorry, If you’re here illegally and you’re treating me poorly, I’m not going to file your paperwork.”

As for Jay’s intentions with her, she feels they were dishonest from the beginning. “He came over here on a K-1 visa. A K-1 visa is for love. And he was never in it for love, from day 1…He was absolutely in it for the visa.”

“I was truly in love with him, the finality of this is scathing.”

Quotes uit Celebuzz waar Ashley Martson praat over haar relatie met Jay Smith. Als dit verhaal niet berust op de waarheid in hun geval dan zou het voor iemand anders zeker zo kunnen zijn. Een relatie waarbinnen twee personen ervan overtuigd zijn heel veel van elkaar te houden, echter elkaar tot waanzin drijven en tot het uiterste drijven.

Ben jij op enige manier betrokken (geweest) bij partnergeweld en wil je andere helpen, steunen, adviseren? Stuur dan een e-mail naar info@esohes.nl en doe jouw verhaal anoniem.