#33

Kristel Elstak, vrouw van dj Paul Elstak, vertelt over het (intens heftige) huiselijk geweld dat ze mee heeft gemaakt in haar eerste relatie, om andere vrouwen te helpen.

PREMIUM
Kristel Elstak, vrouw van dj Paul Elstak, vertelt over het (intens heftige) huiselijk geweld dat ze mee heeft gemaakt in haar eerste relatie, om andere vrouwen te helpen. © Sanne Donders

Gestoorde vriend bracht Kristel Elstak tot wanhoop. ‘Ik wilde zelfmoord plegen’

Ze is ondernemer, getrouwd met Paul Elstak, moeder en ze is gelukkig. Maar bijna had Kristel Elstak (35) als twintiger zelfmoord gepleegd, op de vlucht voor een relatie met een ‘gestoorde’ jongen. Over die heftige fase van huiselijk geweld treedt ze nu voor het eerst naar buiten, omdat ze anderen wil helpen. ,,Ik kon gewoon niet meer.’’

Opgroeien in Zeeland: zo gemakkelijk is dat nog niet. Tenminste, niet als je als kind een beetje van de wereld wil zien, maar die wereld zo ongelooflijk ver weg lijkt. ,,Kijk, nu hebben kinderen natuurlijk internet’’, vertelt Kristel Elstak, een kop gemberthee op tafel. Het is vroeg in de ochtend in een café in de Rotterdamse binnenstad. ,,Maar dat was in mijn jeugd écht niet zo gewoon. Ik zag pas op mijn 15de voor het eerst een tram! In die tijd, in Zeeland, was dat allemaal niet zo vanzelfsprekend.’’

Ze komt, wil ze maar zeggen, uit een andere wereld. ,,Met ons gezin gingen we gewoon niet naar een stad als Rotterdam. Dat leek een wereldreis voor ons.’’

Hoe anders is haar leven nu. Ze is moeder van de 6-jarige Chase, getrouwd met dj Paul Elstak, werkt ook met hem samen. In hun webshop verkopen ze kleding die de hele wereld overgaat. Elstak zorgt, met een ander bedrijf, bovendien voor de aankleding van evenementen. De agenda van Paul zit loeivol, die van Kristel ook. Hij is 53, zij 35, maar het leeftijdsverschil? Merken ze niets van. ,,We vullen elkaar aan.’’

Dit najaar werken ze samen vooral aan de show van Paul in de Arnhemse Gelredome in december, waarvoor al tienduizenden tickets zijn verkocht. Vanuit hun villa in Mijnsheerenland, met veel grond en een zwembad erbij, broeden ze ondertussen ook op nieuwe plannen. De gezinssituatie is stabiel, inspirerend en prettig, vertelt Elstak. En juist dat maakt dat ze nu voor het eerst wil vertellen over wat haar eerder is overkomen. Omdat ze er anderen mee kan helpen. Al wil ze de lezer wel waarschuwen voor het verhaal dat komen gaat… Want wat ze te vertellen heeft over huiselijk geweld, is heftig.

Ik was de liefste, de mooiste, de leukste, zijn droommeis­je

,,Ik had vijf jaar lang een relatie met een gestoorde jongen, een narcistische persoonlijkheid met enorme woedeaanvallen’’, begint ze schoorvoetend. ,,Ik was 17 toen ik met hem ging samenwonen. Voor die tijd woonde ik thuis, in een klein dorp, waar ik me als kind niet prettig voelde. Als tiener zat ik heel vaak alleen op mijn kamer, te lezen of te schrijven. Schrijven was mijn passie en Anne Frank was mijn heldin, haar dagboek verslond ik keer op keer, al klinkt dat misschien gek. Maar ik schreef dankzij haar stapels verhalen, met pen op papier.’’

Het zijn de verhalen van een eenzaam kind, snapt ze nu. Een kind dat gezien wil worden, dat op zoek is naar erkenning. ,,En toen ontmoette ik, 17 jaar oud, tijdens het uitgaan een jongen op de dansvloer. Een lange jongen van bijna 2 meter, een goede danser, écht een leuke jongen. Ik zocht waardering en erkenning en hij bood die. Direct. Ik dacht: wow, dit is de ware! Hij bleek mijn kans om uit dat dorp weg te kunnen.’’

Het piepjonge stel besluit al snel te gaan samenwonen en komt terecht in Middelburg. De grote stad lonkt. ,,Hij had in het begin van de relatie echt een charmante kant. Ik was de liefste, de mooiste, de leukste, zijn droommeisje. We hadden wel een soort ruzietjes, rode vlaggetjes noem ik die nu, maar die negeerde ik maar. Tot we gingen samenwonen. Toen ging het mis.’’

Hij was óók een slachtof­fer

Haar vriend, vertelt Elstak, blijkt meer beschadigd dan ze dacht. ,,Hij had erge dingen meegemaakt, dat maakte hem zó boos. En ik had medelijden met hem.’’ Want haar ex heeft het zwaar gehad in zijn leven, vertelt Elstak zichzelf continu: zijn jeugd is gewelddadig geweest. Met zijn moeder zat hij, voor hun relatie begon, drie keer in een blijf-van-mijn-lijfhuis. ,,Dat was de reden dat hij zo was geworden. Hij was óók een slachtoffer.’’

In het begin van hun relatie wisselen de lieve woorden en de uitbarstingen elkaar in steeds hoger tempo af. Van droommeisje wordt Elstak al snel ‘niet goed genoeg’. De eerste klap valt snel. Er zullen er meer volgen. ,,Ik voelde de explosies steeds duidelijker aankomen. Huilen, smeken, dreigen… Steeds vaker. Drie, vier keer per week.’’ Een buitenstaander zou zeggen: meteen weglopen. Maar het is al snel te laat, vertelt Elstak. ,,Want ik was in zijn macht gekomen.’’

Heftig

Wat er tussen de twee gebeurt is intens en heftig, maar Elstak haalt de herinneringen deze ochtend razendsnel naar boven, bijna alsof het om verse gebeurtenissen gaat. ,,Ik werd soms aan mijn haren door de gang gesleurd’’, vertelt ze. ,,Of hij zette een mes op zijn eigen borst en zei: ‘Als jij nu weggaat, pleeg ik zelfmoord’. Dan werd ik ook vastgehouden. Hij zei vaak: ‘Je bent van mij, als ik je niet krijg krijgt niemand je’.’’

Van één gebeurtenis staat vooral de doodsangst haar nog bij. ,,We zaten een keer in de auto toen hij op een muur begon af te rijden. Hij gaf gas, en vlak net voor de muur stopte hij.’’ Het is een van de druppels die de overvolle emmer doet overlopen, beseft ze nu. ,,Want in die auto, op weg naar die muur, trok ik aan de handrem. We belandden in een gevecht, want ik was inmiddels begonnen met terugslaan. Ik mepte, ik trapte op hem in.’’ Even is ze stil, vanochtend in het café, waar de thee onaangeroerd blijft. ,,Ik wil hier niet gaan huilen.’’

Politie komt in de vijf jaar die de relatie duurt, nooit op het huiselijk geweld af, simpelweg omdat er geen melding wordt gemaakt. Niemand heeft iets in de gaten. Alleen een buurman, die haar moeder belt. ,,Ik schaamde me en wilde niet dat iemand iets wist. Dus ik zei tegen mijn moeder: ‘Mam, iedereen heeft toch weleens ruzie? Het valt wel mee’.’’

Gevoelens

Achteraf had ze dat héél anders moeten doen, beseft ze. Nu is haar boodschap aan anderen in soortgelijke situaties juist volslagen anders. ,,Vertel het aan iemand die je vertrouwt! Maar ik kwam uit een traditioneel gezin en kon er niet over praten. Dat deed je niet over gevoelens.’’

Ze kan er al lang niet meer bij waarom niet, vertelt ze, plotseling bedachtzaam zoekend naar de juiste woorden. ,,Ik had moeten snappen dat dit niet gezond was. Ik had écht hulp nodig.’’

Ze durft inmiddels wel haar verhaal te delen. Een kleine, volle zaal vol genodigden die ze persoonlijk kent, woonde dit najaar de allereerste uitvoering van Elstaks theatervoorstelling bij. Elstak begint die solovoorstelling heftig, met het voorlezen van een brief: haar eigen afscheidsbrief, geschreven op de dag dat ze zelfmoord wilde plegen.

,,Na weer een gevecht met hem besloot ik dat het anders moest. Ik bedacht een plan om me los te weken, steeds een beetje meer. Om dat te kunnen, wilde ik naar Rotterdam. Ik schreef me in bij de Hogeschool Rotterdam en bij Stadswonen.’’ Elstak wordt op school toegelaten en krijgt na zes maanden een kamer, op Zuid. Het losweken is begonnen. ,,Iedere week nam ik wat spulletjes mee naar die kamer, net zo weinig dat hij niet in de gaten kreeg dat ik aan het vertrekken was.’’

Het plan slaagt en het lukt haar uiteindelijk te ontsnappen aan de vernietigende relatie. De angst voor een nieuwe confrontatie verdwijnt, hij krijgt een nieuwe vriendin. De vrijheid is bevrijdend, maar Elstak loopt toch vast. ,,In het laatste jaar van mijn studie kon ik gewoon niet meer. Ik was 22 en wilde zelfmoord plegen. Ik zag het niet meer zitten, ik was mentaal kapot. Dus schreef ik die brief. Het was genoeg zo.’’

Mentaal kapot

Hoe kan een jonge vrouw van 22 een einde aan haar leven willen maken? Een vrouw die als kind zelfs al droomt van het hebben van een volwassen leven, met daarin een gezin? Dat weet Elstak zelf ook niet. Na de poging, die ze niet doorzet en die ze nooit meer herhaalt, gaat ze de wereld van therapieën in. Elstak belandt bij therapeuten van het Riagg in Rotterdam-West en in Schiedam en leert zo zichzelf kennen, stap voor stap. ,,Hoe langer je met zo iemand samen bent, hoe meer je mentaal kapotgemaakt wordt. Ik bleek uiteindelijk veel te goed van vertrouwen te zijn geweest, te naïef ook, en veel te zorgzaam. Dat heeft uiteindelijk bijna mijn leven gekost. Maar de therapie werkte, al had ik een lange adem nodig.’’

Dertien jaar nadat ze zelfmoord probeerde te plegen, is ze genezen, zegt ze nu trots. Tegenwoordig zou ze direct vertrekken als ze zou worden uitgescholden voor hoer, of als ze geduwd zou worden. ,,Ik zou nu zeggen: ‘Wie ben jij? Rot lekker op!’’’

Danseres

Kristel Elstak besloot pas recent met haar triestse verhaal naar buiten te treden.

Kristel Elstak besloot pas recent met haar triestse verhaal naar buiten te treden. © Sanne Donders

Elstak is een denker, een dromer, graag op zichzelf. Altijd al geweest en ze zal het altijd blijven. Toch maakt ze na haar zelfmoordpoging op haar 22ste naam in een extroverte wereld. Elstak is tien jaar lang danseres op feesten. Duizenden mensen zien haar, een knappe verschijning in een opvallende outfit, dansen, op evenementen, in clubs. Ze lijkt de sterkste vrouw van de wereld, maar dat is voor een groot deel schijn. ,,Mensen leven allemaal met een masker op. Ik ook. Als je mensen vraagt hoe ik in die jaren was, zullen ze zeggen dat ik een blij meisje was. Maar vanbinnen was ik na die relatie dood.’’
Toch krabbelt ze verder op, langzaam en met terugvallen. Van een studentenkamer op Zuid verhuist ze naar een eigen flat, gekocht met eigen geld, iets waar ze nog steeds trots op is. En tijdens een avond uit in de stad ontmoet ze dj Paul Elstak, bekend van hits als Rainbow In The Sky.Ze worden uiteindelijk verliefd. Als de dj hoort over haar heftige verleden, steunt hij haar onmiddellijk. Dat haalt veel bij zijn nieuwe liefde naar boven. ,,Toen ik met Paul ging samenwonen, belandde ik opeens in een volslagen andere thuissituatie. Daarvan kreeg ik een terugval, ik moest weer in therapie. Maar dat ging heel goed en ik bleek uiteindelijk gewoon genezen. Een terugval zal ik zo nooit meer krijgen, begreep ik. Toen wist ik het zeker: ik wil anderen in dit soort situaties bewust maken.’’

Daarom is ze ook begonnen met het schrijven van een boek, vertelt Elstak, terwijl de gemberthee voor haar neus koud is geworden en ze de tijd vergeten is, zó diep zat ze het afgelopen uur in haar levensverhaal. ,,Ik zit nu aan de 70.000 woorden, maar voor mijn gevoel heb ik nog niet alles verteld.’’

Dus schrijft ze rustig verder, helemaal in haar eigen tempo. ,,Het verhaal komt er wel uit, maar niet zomaar. De woorden komen alleen als ik het aankan. Want ik beschrijf alles, tot in detail, en juist dat is heel zwaar. Ik herbeleef het weer. Maar als het af is, dan is het klaar ook. Dan is het een verhaal geworden, dan hoef ik er zelf nooit meer over te praten. Dan staat het in het boek.’’

Nooit meer

De tattoo.

De tattoo. © Sanne Donders

Huiselijk geweld zal haar in ieder geval nooit meer overkomen, dat weet ze zeker. Ze heeft niet voor niets een tatoeage laten zetten met het woord Freedom. ,,Vrijheid is voor mij heel belangrijk. Dat neemt niemand meer van me af. Ik ben nu geen slachtoffer meer, ik leef in het positieve. In het licht. En niemand houdt me meer tegen.’’ De Rolex die om haar pols bungelt, is er een stil bewijs van. Ze kocht ’m zelf, als symbool van nieuw geluk. ,,Zelf betaald, met de opbrengst van de verkoop van de flat waarin ik jaren eerder nog zelfmoord wilde plegen. Ik was zó trots. Deze afloop had ik nooit kunnen dromen.’’
Elstak zal het kunnen: de heftige herinneringen herbeleven op het podium, tijdens volgende opvoeringen van haar theaterprogramma. Concrete data zijn er nog niet gepland, maar ze broedt in ieder geval op een avond in Rotterdam. Manlief zit dan weer in de zaal, zoals hij er die eerste keer ook bij was. Uiteraard, zegt ze, de jas half aan, na veel langer praten dan vooraf afgesproken. ,,Paul staat volledig achter me, en dat alleen al is een waanzinnig gevoel.’’

Gedeeld van: AD.nl

#32

‘Het is triest dat Hümeyra moest sterven voor ze aandacht kreeg’

Fatale stalking De hoofdofficier en korpschef in Rotterdam gaven uitleg over het drama rond Hümeyra. „We hebben haar in de kou laten staan.”

Een stille tocht in februari door Rotterdam-West, voor het vermoorde meisje Hümeyra Ergincanli. Foto Robin Utrecht

Een stille tocht in februari door Rotterdam-West, voor het vermoorde meisje Hümeyra Ergincanli. Foto Robin Utrecht

Het 16-jarige meisje Hümeyra Ergincanli is doodsbang, geïsoleerd en snapt er niets meer van, acht dagen voordat ze zal worden doodgeschoten in de fietsenkelder van het Rotterdamse Designcollege op 18 december vorig jaar.

Haar ex-vriend Bekir E. (32) is eerder veroordeeld voor relationeel geweld. Hij heeft in augustus van de rechter een contactverbod voor twee jaar gekregen. Maar hij blijft Hümeyra stalken. Zij en haar zus hebben sinds mei bijna dertig keer gebeld met de politie. Ze heeft drie keer aangifte gedaan. Nu ze 10 december weer aangifte doet, krijgt ze op het bureau verkeerde informatie. De politie weet alleen van een eerder contactverbod van mei, en zegt haar dat dit na drie maanden al verlopen is.

Hümeyra laat de politie nog een foto zien van Bekir E. met wapens, die hij haar heeft gestuurd. De politie besluit de dag erna om hem niet aan te houden, maar de zaak over te dragen aan de recherche – waar Hümeyra’s aangifte pas weer twee dagen later in het systeem opduikt. De foto met de wapens is minimaal vijf weken oud en Bekir E. valt haar al drie weken niet lastig, dus er is „geen acute dreiging”, redeneert de politie.

Vijf kwartier voordat ze op 18 december een aanvullende aangifte wil gaan doen, wordt Hümeyra door haar stalker vermoord.

50 betrokken politiemedewerkers

De reconstructie staat in een vernietigend rapport van de Inspectie Justitie en Veiligheid. Politie, justitie, de Rotterdamse burgemeester Ahmed Aboutaleb en jeugdhulpwethouder Judith Bokhove (GroenLinks) beantwoordden er donderdag vragen over van een raadscommissie.

Lees een verslag van een zitting in de strafzaak tegen Bekir E.Ruim 50 politiemedewerkers hebben een rol gespeeld in de zaak-Hümeyra – en niemand had verantwoordelijkheid of regie, staat in het rapport. Maar niet alleen de politie faalde, volgens de inspectie. Ook binnen het Openbaar Ministerie was voor Hümeyra geen aanspreekpunt. Het regionale meldpunt Veilig Thuis bleef de zaak zien als ‘eergerelateerd geweld’ in plaats van stalking. Het Veiligheidshuis, waarin justitie, zorg en bestuur samenwerken, vergát de zaak-Hümeyra in juli te agenderen. Ze raakte daar geheel uit beeld.

In het algemeen wisselden de politie, de Reclassering, het OM en Veilig Thuis onderling „zeer beperkt” informatie uit – ook binnen het Veiligheidshuis waarin ze samenwerken. De risico’s werden niet goed ingeschat en Hümeyra moest haar verhaal steeds opnieuw doen. De familie had geen advocaat om hen te helpen.

‘Enorm in de kou laten staan’

Waarnemend politiechef Hans Vissers en waarnemend hoofdofficier van justitie René de Beukelaer erkenden tegenover de raadsleden de vele fouten. „Ik ben het met u eens dat we Hümeyra enorm in de kou hebben laten staan”, zei De Beukelaer.

Dat de zaak-Hümeyra in het Veiligheidshuis „van de agenda viel” is na intern onderzoek „een menselijke fout” gebleken, zei de hoofdofficier. Het besluit om Bekir E. níét op te pakken na de foto met wapens noemde hij „een afschuwelijke beslissing.”

Vissers noemde de zaak-Hümeyra ook een „traumatische ervaring” voor de politie. Zeker na de stalkingszaak rond de Brabantse verpleegkundige Linda van der Giesen die in 2015 door haar ex-vriend in Waalwijk werd doodgeschoten. Na onderzoek moest Vissers ook toen erkennen dat de politie onvoldoende had ingegrepen.

Hoe voorkomen we dat in de toekomst meer Hümeyra’s komen, vroeg Nelleke Stolk, de advocaat van de familie. In Rotterdam waren vorig jaar 1.830 gevallen van bedreiging en stalking. „Het is triest dat Hümeyra moest sterven, voordat er aandacht kwam voor haar zaak”, zei Stolk.

Wethouder Bokhove wil in december een interne conferentie over stalking houden. Bij de politie heeft het thema nu de „allerhoogste prioriteit”, volgens Vissers. De politie heeft inmiddels een vragenlijst om de risico’s van stalkers in te schatten – maar die was nog niet in gebruik toen het drama rond Hümeyra zich ontvouwde. Verder werkt justitie nu ook met één officier per aangifte en de politie met één ‘casusregisseur’.

Maar tot verbazing van raadsleden is bijvoorbeeld nog steeds niet geregeld, dat contactverboden van stalkers tussen verschillende betrokken instanties worden gedeeld. Vissers: „Daar zijn nu nog geen bindende afspraken over.” De Beukelaer: „Dat moet ook worden geregeld.”

Gedeeld van NRC

#31

René mishandelde zijn vrouw: ‘Ik heb in al die jaren een beest in mezelf gecreëerd’ [PODCAST]

EINDHOVEN – René (56) uit Eindhoven mishandelde jarenlang zijn vrouw en kinderen. Samen met Karin (46) uit Breda doet hij zijn verhaal in een nieuwe podcastserie van Omroep Brabant: ‘Ik sla mijn vrouw’, over huiselijk geweld. De twee hebben allebei hun eigen verleden, ze kennen elkaar niet. Ze praten openhartig over hun leven als dader en slachtoffer van extreem huiselijk geweld.

In vier afleveringen van zo’n 20 minuten vertellen René en Karin hoe een relatie die liefdevol begon zo ontspoorde dat geweld een dagelijkse realiteit werd. Waarom begint iemand zijn vrouw te slaan, en waarom gaat het slachtoffer niet gewoon weg na die eerste klap?

110.00 slachtoffers
Huiselijk geweld is een groot probleem. De schattig is dat in de afgelopen vijf jaar 110.000 Brabanders er mee te maken hebben gehad.

Maar het is ook een probleem dat vaak verborgen blijft. Slachtoffers schamen zich, de omgeving kijkt de andere kant op en daders hoor je al helemaal niet. In ‘Ik sla mijn vrouw’ wordt huiselijk geweld bespreekbaar gemaakt door mensen die het zelf hebben meegemaakt.

‘Een beetje fout’
Karin ontmoette haar ex toen ze op 28-jarige leeftijd in een schoenenwinkel in Breda werkte. Daar zag ze een klant die meteen haar aandacht trok. ”Breed, donker, goed gekleed en goed verzorgd. Al snel begonnen we te daten. Ik merkte toen al dat hij een beetje fout was, maar ik had toen nog geen idee hoe hij gestoord hij werkelijk is.”

Uiteindelijk werd Karin negen jaar lang mishandeld door haar ex. Het ging al snel mis, tijdens hun eerste vakantie naar zijn thuisland, Turkije, kwam het agressieve karakter van hem op beestachtige wijze naar voren. Ze werd geslagen en met al haar spullen de hotelkamer uit gesmeten. Andere hotelgasten hoorden het: “Mensen keken wel, maar ja, dan gaan de deuren ook weer heel snel dicht”, vertelt ze.

Seksbom
Naast Karin vertelt ook René zijn verhaal, die jarenlang zijn vrouw mishandelde. Hij ontmoette haar op een camping in Chaam. ”Een blond ding, met goede vormingen grote borsten. Dat was gewoon seksbom waar veel mannen achteraan liepen, maar ik kon haar krijgen.” In het begin was de relatie nog goed, maar dat ging op den duur achteruit. Dat begon volgens René na een tijd van spanningen en veel ruzies en geschreeuw.

Hij kreeg samen met zijn ex-vrouw een gehandicapt kind en zijn bedrijf ging failliet. De spanningen in de relatie liepen daardoor hoog op. ”Op bijstandsniveau is er weinig te besteden, en zij gaf geld liever uit aan kleding.” René vertelt hoe ruzies langzaamaan steeds heftiger werden en uiteindelijk eindigden in fysiek geweld. ”Dat begint eerst met wegduwen. De volgende ruzie werd dat dan een harde duw en uiteindelijk werden het harde klappen.”

Alle vier de afleveringen van ‘Ik sla mijn vrouw’ zijn nu te beluisteren.
Dat kan via Spotify, iTunes of je eigen favoriete podcast app.

Gedeeld van Omroep Brabant

#30

Vrouw aangeklaagd nadat haar vriend na 75.000 berichten zelfmoord pleegt

BOSTON – Een studente die haar vriend in twee maanden tijd met 75.000 berichten bombardeerde, wordt vervolgd voor doodslag nadat de man in wanhoop zelfmoord pleegde.

Inyoung You, een Zuid-Koreaanse die in Boston studeerde, leerde Alexander Urtula een kleine twee jaar geleden kennen. Ze studeerden allebei op Boston College. Al snel was het stel verliefd en kregen ze een relatie.

Uit telefoongegevens blijkt ook dat Inyoung vlakbij Alexander was toen hij het ook daadwerkelijk deed.

Ze isoleerde hem

Volgens justitie in Boston isoleerde de vrouw Alexander van al zijn vrienden en was ze met een gerichte campagne bezig hem af te breken.

De vrouw is gevlucht naar Zuid-Korea. De Amerikanen proberen haar te bewegen zelf terug te komen, maar als ze dat weigert zal om uitlevering worden gevraagd, zo schrijft Boston News.

Diploma

Alexander studeerde biologie in Boston, zijn vriendin economie. Hij had al een baan bij een ziekenhuis in New York. Op de dag dat hij zijn diploma uitgereikt zou krijgen, negentig minuten voor de ceremonie, pleegde hij zelfmoord.

Officier van justitie Rachael Rollins zei maandag op een persconferentie dat de vriendin op dat moment bij hem in de buurt was. Dat zou uit telefoongegevens zijn gebleken. Ze maakte ook bekend dat er minstens 75.000 tekstberichten over en weer waren gegaan in twee maanden.

 

Gedeeld vanaf: Telegraaf.nl

#29

Is dit de reden waarom het fout liep? Elke Clijsters deelt mysterieuze boodschap na breuk met Jelle Van Damme

23/10/19 I 09:00 I Foto: Photonews I Bron: Het Nieuwsblad
door HGS

Is dit de reden waarom het fout liep? Elke Clijsters deelt mysterieuze boodschap na breuk met Jelle Van Damme

Elke Clijsters deelde op Instagram een mysterieuze boodschap. Is dit de reden waarom het opnieuw fout liep met Jelle Van Damme

Op Instagram postte Elke Clijsters dinsdagochtend een raadselachtige boodschap. “Na een breuk stalkt de narcist meestal het slachtoffer. Niet omdat de narcist zijn/haar ex mist. De narcist mist het opwindende gevoel van complete controle over het slachtoffer, dat de narcist goed deed voelen. Helaas denken veel slachtoffers dat de narcist hem/haar stalkt omdat de narcist van hem/haar houdt en hem/haar mist, en wordt het slachtoffer terug gezogen in het misbruik”, klinkt het.
Het bericht is opvallend omdat Elke eind vorig jaar nog een klacht wegens stalking indiende tegen haar ex-man Jelle Van Damme. Of ook deze post betrekking heeft op hem, is onduidelijk. Begin mei leek alles echter weer koek en ei tussen de twee. Het parket seponeerde de klacht en de twee werden weer een koppel. Tot het enkele weken geleden opnieuw fout liep. “Acht maanden geleden probeerden ze hun relatie nieuw leven in te blazen. Helaas is dit niet gelukt en gaan ze ieder hun eigen weg”, klonk het toen in een mededeling.
Gedeeld van Showbizz24

#28

Werkstraf na huiselijk geweld voor 37-jarige Groesbekenaar

ARNHEM – Een 37-jarige man uit Groesbeek is gisteren veroordeeld tot een werkstraf van 140 uur en een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee maanden voor het mishandelen en bedreigen van zijn vrouw in Nijmegen.

Hij komt gedurende een proeftijd van drie jaar onder toezicht van de reclassering en moet doorgaan met de therapie die hij al volgt.

Buren sloegen alarm

Buren sloegen in augustus vorig jaar alarm. Ze hadden al vaker lawaai gehoord, maar nu werd het ze te gortig. Niet alleen hoorden ze hoe de bewoner tekeer ging tegen zijn vrouw, maar ook hoe hij haar achtjarige zoontje uitschold.

De politie kwam aan de deur en na doorvragen vertelde de vrouw dat haar man haar al sinds april 2017 regelmatig mishandelde. In mei vorig jaar liep ze door zijn toedoen een gebroken oogkas op.

Het geweld werd steeds erger. Die dag in augustus riep hij dat hij haar nek wilde doorsnijden, dat hij haar in brand wilde steken en dat hij haar ouders zou vermoorden als ze daar heen ging.

Als een beest tekeer gegaan

Inmiddels zijn ze gescheiden en is de man, bij wie een persoonlijkheidsstoornis is geconstateerd, in behandeling gegaan. “Ik ben als een beest tekeer gegaan”, zei hij op de zitting twee weken geleden. Niet alleen richting zijn vrouw, maar ook naar haar kind. Hij schold het jongetje uit, vernederde hem en dreigde hem te slaan.

Hij weet zijn gedrag aan spanningen die op waren gelopen nadat hij en zijn vrouw nog een kindje hadden gekregen en hij langdurig in de ziektewet was geraakt.

“Ik ben blij dat de buren de politie hebben gebeld”, zei de officier van justitie op de zitting. “Mogelijk was er geen einde aan gekomen als ze dat niet hadden gedaan.”

Gedeeld van: De Gelderlander

#27

Ik werd verkracht door mijn lesbische geliefde

“Het was mijn eerste relatie, dus ik dacht dat het er gewoon bij hoorde – en ik had er nooit bij stilgestaan dat ook vrouwen gewelddadig kunnen zijn.”

Door Nathalie; zoals verteld aan Alexandra Stanic
03 oktober 2019, 2:03pm
Let op: seksueel geweld

Mijn laatste relatie was een grote ramp. Het begon nog zo goed: ik had nog nooit iemand ontmoet die ik zo opwindend vond als Lydia, en als ik heel eerlijk ben was ik ook wel gevleid dat een dertigjarige vrouw geïnteresseerd in mij was. Zelf was ik achttien, toen ik haar op de universiteit ontmoette. Zij was dominant, ik verlegen. Ze was schrijver, en maakte indruk op me met haar zelfverzekerde, charmante karakter.

Na twee à drie maanden besefte ik langzamerhand dat er iets mis was. Het begon toen ze op een avond dronken op een autoweg was gaan zitten, en weigerde daar weg te gaan. Ik probeerde haar weg te krijgen, maar dat negeerde ze. Als ik er nu op terugkijk had ik toen al moeten inzien dat ik beter bij haar weg kon gaan.

Lydia had een ernstig alcohol- en drugsprobleem, maar ontkende dat zelf. Als er om drie uur ‘s nachts geen drank in huis was, stond ze erop dat we even naar het tankstation zouden gaan – we woonden toen inmiddels samen in een dorp bij Hannover. Ze kon zoveel drinken dat ze enorme black-outs kreeg, en ze zich een dag later niks meer kon herinneren. Ze fietste een keer vol het water in, en nadat ze eens dronken achter het stuur werd betrapt werd haar rijbewijs ingenomen. Ik dacht dat ik haar kon redden met mijn liefde. En dus bleven we twee jaar bij elkaar, in totale afhankelijkheid van elkaar.

Lydia ontnam me al mijn rust. Als ze dronken thuiskwam, maakte ze me om allerlei redenen wakker: om meer drank te krijgen, iets te bespreken, een van haar essays te laten corrigeren of omdat ze seks wilde – ook als ik helemaal geen zin had.

Lydia misbruikte me wel vaker als ze dronken was of drugs had gebruikt. Ik verzette me, maar dat was meestal tevergeefs. Op een gegeven moment gaf ik het op. Ik dacht dat het erbij hoorde als je een relatie hebt – dat als de ander wil, maar jij niet, je gewoon even door moet bijten. Dit soort avonden kwamen steeds weer terug, en ik accepteerde dat ze geen genoegen nam met het feit dat ik niet wilde. Terwijl ik natuurlijk mijn mond open had moeten trekken, om duidelijk te maken waar mijn grens lag.

Maar ik heb nooit geleerd om boos te zijn, of voor mezelf op te komen. Ik had niet eens door dat Lydia me seksueel misbruikte.

Dat had twee redenen: verkrachtingen of seksueel misbruik heb ik altijd met mannen geassocieerd, die al dan niet ‘s avonds laat vanuit een donker steegje tevoorschijn komen en je in de bosjes trekken. Ik dacht altijd dat het alleen mannen waren die geweld plegen, en vrouwen altijd het slachtoffer waren. Lydia kon helemaal niet gewelddadig zijn. Daarnaast had ik er nooit bij stilgestaan dat je ook misbruikt kunt worden door je eigen partner. Ik dacht dat het er gewoon bij hoorde – Lydia was mijn eerste liefde.

Ik realiseerde me pas echt dat ik was verkracht in november 2017, toen het al twee jaar uit was. In de tussentijd was ik naar een psychosomatiek gegaan, en daar besefte ik dat deze verkrachtingen niet mijn schuld waren. Ik was niet “ziek in mijn hoofd”, zoals Lydia altijd zei. Want zo was onze relatie: als ik niet deed wat ze wilde, behandelde ze me als een stuk stront, en ze heeft me meerdere keren bedrogen.

Ook toen onze relatie voorbij was bleef Lydia mijn leven verzieken. Ze overspoelde me met telefoontjes en berichten, en wachtte me op bij mijn voordeur. Soms durfde ik amper mijn huis te verlaten. Ik raakte in paniek als de telefoon ging. Naast mijn voordeur zat een raam, waardoor ik altijd kon zien wie eraan kwam – en als ik zag dat er iemand stond, verstopte ik me snel achter de bank. Ik deed alle lichten uit, om te doen alsof ik niet thuis was. En als ik toch buiten durfde te komen, vormde elke straathoek weer een nieuwe drempel.

Lydia heeft mijn liefdesleven voorgoed verpest

Ik vermeed altijd de buurt waarin zij woonde, zelfs als ik daarvoor een flinke omweg moest maken. Ik kwam niet meer naar de universiteit en zag mijn vrienden amper meer. Een jaar later vertrok Lydia, maar mijn angsten gingen niet weg. Daarom ben ik op een gegeven moment naar Wenen verhuisd – ik kon het er niet meer uithouden. Zelfs tegenwoordig word ik al bang als ik de deurbel hoor.

Vier jaar later ben ik nog steeds niet in staat om een intieme relatie aan te gaan. Lydia heeft mijn liefdesleven voorgoed verpest – ik kan nog geen hand vasthouden. In eerste instantie leek me dat normaal, omdat je nu eenmaal tijd nodig hebt om zoiets te verwerken, maar ik ben nog steeds niet de oude. Ik verlang naar intimiteit, al is het maar eenmalig, maar ik kan het gewoon niet. Alleen al de gedachte brengt me in paniek. Ik worstel nog steeds met flashbacks, maar ik heb ook veel situaties met Lydia weggedrukt in mijn geheugen.

Een paar weken geleden had ik mijn eerste tinderdate. Nadat we twee uur lang een leuk gesprek hadden gehad, wilde ik er zonder directe aanleiding ineens een punt achter zetten. Mijn verhouding tot liefde en intimiteit is helemaal verstoord, en dat is ook de reden dat ik weer in therapie ben.

Dit alles maakt me boos, maar in tegenstelling tot hiervoor richt ik mijn woede niet op mezelf. Ik beeld me vaak in dat ik Lydia de deur uittrap – al weet ik dat dat misschien verspilde energie is. Ik had een schoenendoos vol herinneringen aan Lydia, en die heb ik weggegooid. En tijdens een therapiesessie verscheurde ik een van de boeken die ze heeft geschreven. Dat voelde bevrijdend, al weet ik zeker dat ze nog steeds niet eens beseft wat ze me heeft aangedaan. Ze kon zich de dag erna meestal niks meer herinneren, zelfs niet onze heftigste ruzies.

Als je niet beseft dat vrouwen ook gewelddadig kunnen zijn, kun je dit soort gedrag ook niet herkennen

Ik ben niet alleen boos op haar, maar ook op de hele samenleving – en dan vooral het heersende idee dat er helemaal geen geweld uit kan gaan van vrouwen. Ik snap ook wel dat mannen volgens de statistieken vaker gewelddadig zijn dan vrouwen, dat de machtsstructuren anders zijn en mannen een andere positie hebben in deze patriarchale maatschappij. Maar vrouwen zijn natuurlijk ook in staat om verbaal of psychologisch geweld te plegen, of te verkrachten. En als je zulke dingen niet beseft, kun je ook het gedrag van vrouwen als Lydia niet herkennen.

We moeten vaker benoemen dat dit soort geweld ook plaats kan vinden binnen relaties, en vanuit hetzelfde geslacht. Zolang er nooit over wordt gepraat in de media of de politiek, zullen mensen als ik zich in de steek gelaten voelen. Als ik er vroeger over had kunnen lezen, of mijn leraren me erover hadden verteld, was ik misschien nooit in deze situatie beland. En had Lydia me nooit kunnen verkrachten.

Gedeeld van vice.com

#34

Ik heb 12 jaar een relatie gehad met een man die mij mishandeld heeft.

Ik vind het heel lastig om over te praten maar merk dat ik echt behoefte heb aan mensen die me begrijpen en die hetzelfde meegemaakt hebben.

Waar zal ik beginnen…

Ik leerde mijn ex al heel jong kennen en was in die periode een heel onzeker meisje, hij was stoer een macho en ik vond het in het begin helemaal niks, totdat hij mij alle aandacht van de wereld begon te geven. In zijn ogen was ik prachtig en voelde ik me speciaal. Thuis ging het ook niet heel lekker.

Hij was de eerste persoon waar ik mijn lichaam aan durfde te tonen wat ik heel eng vond omdat ik vanaf jongs af aan al niet blij was met mijn lichaam en de ontwikkelingen eraan.

Vanaf dat moment was ik heilig voor hem aangezien ik mijn maagdelijkheid aan hem verloor.

Al snel kwamen er toen klappen en ook vooral regels die hij mij oplegde wat ik wel en niet mocht.

Ik zat er op dat moment als jong meisje al zo diep in en verweet mezelf heel veel. Als hij of een ander het maar goed had vond ik het wel Goed allemaal.

Tuurlijk wist ik dat deze dingen niet klopte maar de kracht om weg te gaan had ik niet en hoopte iedere dag dat het wat beter zou gaan want tsja hij had tenslotte ook hele lieve en leuke dingen, ik was zijn prinsesje en in zijn ogen prachtig.

De geweldsdelicten werden al erger en erger zelfs zo erg dat hij mij 3x Gestoken heeft. Een meisje die geleefd werd door haar vriendje Voor de buitenwereld de schijn ophield en gewoon door ging met het leven, nouja leven het geleefde leven die ik op dat moment leiden. Na elke incident had hij zo onwijs veel spijt en beloofde me dat het nooit meer zou gebeuren, dus ja ik dacht oké hij gaat er nu echt voor en gaat hulp zoeken zoals hij mij beloofde. Maar natuurlijk werd het niet beter en alles wat hij beloofde was uiteindelijk een leugen.

In deze 12 jaar durende relatie is het meerdere keren uit geweest en heb ik ook meerdere keren aangifte gedaan alleen ik keerde aldoor weer terug bij hem en trok mijn aangiftes in, het signaal wat ik af gaf naar hem was natuurlijk voor hem heel fijn want hij had me gewoon totaal in zijn macht en dat wist hij.

Een paar jaar geleden is het een tijdje uit geweest omdat hij een ander had, wat niet voor het eerst was.

Ik voelde me ellendig en dood ongelukkig, daar zat ik dan alleen en onzeker zonder ook maar een klein beetje eigenwaarde die mij overeind zou helpen om weer te kunnen gaan genieten van het leven. 

Hij liet me met rust en ik heb heel veel gehuild en het enige wat ik aldoor dacht ” waarom lukt het hem wel met een ander een normale relatie zonder geweld”. 

Op een dag werd ik wakker en dacht ik “goh, je kan je elke dag zo ellendig voelen of je gaat nu leven zoals je zelf wilt leven” en dat heb ik gedaan vanaf die dag eindelijk kon ik me vleugels uitslaan en gaan en staan waar ik wou, wel met de gedachtes en gevoelens voor mij ex in mijn achterhoofd.

Totdat ik iemand ontmoeten waar een hele mooie vriendschap en liefde uit ontwikkelde. 

Ik wist niet dat liefde zo kon zijn en voelen, het was onwennig en gek maar het voelde goed. Mijn ex liet mij niet met rust maar hij merkte dat ik er klaar mee was en genoeg van had want ik werd sterker doordat ik iemand ontmoet had die mij echt oprecht liefde gaf wat normaal was en voelde.

Het ging goed met me en keek voorzichtig al positiever naar de toekomst. Het leven dacht daar echter anders over en ik was weer alleen.

Waarom? Waarom mocht ik niet gelukkig zijn en waarom overkomt mij dit allemaal al deze ellende dat was wat maanden lang hierna in mijn hoofd rond dwarrelde. 

Zoveel pijn zoveel verdriet en zoveel ongeloof wat ik had was het ideale moment voor mij ex om er voor me te zijn dus ja dat deed hij ook en ik viel weer voor hem want “ach dit is dus gewoon mijn leven dacht ik” 

1 ding beloofde ik mijzelf en heb ik aan hem medegedeeld, raak me niet aan want ik ben weg.

Het ging heel goed de eerste tijd hij was zo lief voor me en ik dacht oprecht dat hij veranderd was.

De eerste scheurtjes kwamen na een tijdje wel weer langzamerhand slopen bepaalde dingen er weer in maar er werd geen geweld gebruikt. Achteraf besef ik dat het meer geestelijk was wat hij deed.

Ik merkte dat hij al agressiever werd, met dingen in huis ging gooien en ook weer veel dreigementen uiten, maar ja nog steeds geen geweld dacht ik en ik zat er er alweer dieper in dan ik mezelf eigenlijk beloofd had.

Deze geestelijke mishandeling maakte mij met de dag gekker en gekker. Hij heeft mij de laatste maand 3x mogen aanraken geen klappen waren het maar mij toch even vastpakken op een manier wat niet hoort. Dit ging al te ver ik ik had mezelf nog zo beloofd om me niet meer te laten slaan, “Maar ja dit was geen klap dit was mij even corrigeren? “ 

Spijt dat was wat hij had elke dag als hij me geestelijk helemaal gek maakte of als hij me vast pakte en hij zou hulp gaan zoeken. Ondertussen heb ik stappen ondernomen en heb ik hulp gevonden. Hij wist dit en voelde dat hij mij kwijt aan het raken was mijn gevoel naar hem al emotielozer werd en hij niet de regie meer had over mijn leven.

Daardoor ging hij nog meer dreigen of het tegenovergestelde de perfecte partner uithangen.

Hij sprak toen dagelijks over kinderen, ondanks dat ik echt heel graag kinderen wil heb ik er bewust voor gekozen om geen kinderen met hem te nemen.

We kregen knallende ruzie en het ging werkelijk waar nergens over. Het enige wat ik wou was slapen aangezien ik nog niet geslapen had en erg moe was. Hij ging maar door en door en ik had al 6x aangegeven dat ik wou slapen. Tot dat moment dat ik gillend, trillend en helemaal van slag in me bed lag , Ik dacht dat ik gek werd en sprong me bed uit ben naar de wc gerend en heb hulp gebeld dat ze me moesten ophalen omdat ik doordraaide en hier weg wou. 

Ze zijn gekomen en mijn ex was natuurlijk helemaal van slag huilend met zijn handen in zijn haren smeekte hij mij om dit niet te doen Maar ik was vastberaden en wou niet meer Dus ik pakte al mijn spullen in en ben meegegaan met ze.

Ik heb sinds die dag alles in werking gezet, heb de politie direct gebeld en gemeld dat ik bang ben omdat hij bedreigingen heeft geuit dat hij me dood zou maken als ik weg zou gaan, 1 kogel was genoeg. 

Toen kwamen alle spijtbetuigingen via de mail want ik had hem geblokt op alle andere kanalen.

Ik heb er heel veel ontvangen en wat er vooral in de mailtjes stond was hoe zielig hij was en hoe zwaar hij het had.

Ik heb hiervan aangifte gedaan wegens stalking en hij heeft meteen een contact verbod opgelegd gekregen.

Dit verbod loopt totdat hij moet voorkomen. 

Zelf ga ik niet heen, Ik ben kwetsbaar en ben er nog lang niet nu pas begint alles, verwerking, angst, schuldgevoelens, verwijtingen naar mezelf, onzekerheid, trauma, geen eigenwaarde al deze dingen heeft mij in deze 12 jaar een heel ander persoon gemaakt en elke dag ben ik in gevecht met mij zelf wat heel vermoeiend en stressvol is. Ik ben voor het eerst in 12 jaar eerlijk geweest over de situatie niet naar iedereen maar alleen die mensen waar ik om geef iets wat voor mij ook heel moeilijk was omdat vele mensen niet van mijn situatie af hoefde te weten. 

Ik ben best bang voor de toekomst en kijk daar ook liever niet naar. 

Ik wacht nu op een intake en ik hoop dat zij mij kunnen helpen, want ik heb al bij een psycholoog gelopen alleen dat heeft me niet geholpen.

1 ding weet ik nu wel dat wij allen hele sterke vrouwen zijn en er allemaal wel komen, hoevaak je ook terug keert naar zo’n persoon er komt dus een dag dat je de knoppen omzet en eruit stapt hoelang dat ook mag duren. 

Ik hoop uiteindelijk dat ik deze nare ervaring kan omzetten naar iets positiefs en er uiteindelijk vrouwen en kinderen kan helpen.

#26

Donderdag avond 2017,ik kreeg toestemming (ja dat had ik nodig) om een avondje naar mijn vriendin te gaan, zonder makeup en natuurlijk niet met hele leuke kleding, want ik ging toch alleen bij haar chillen dus voor wie zou ik me mooi maken,
We drinken wat drankjes, hebben het gezellig en besluiten de stad in te gaan, dit geef ik maar niet door aan het thuisfront want heb geen zin in gezijk. Mijn vriendin heeft de zelfde makeup als ik dus hophop beetje plamuur d’r op en gaan.
Nog geen uur later een appje, waar ik ben, vergeten m’n locatie voorzieningen uit te zetten, shit, dus dat doe ik snel en zeg dat we even sigaretten zijn halen bij de pomp in apd en daar weer terug gaan naar haar huis, rond een uur of 4 kom ik thuis, ja met makeup op, nooit meer aan gedacht… Ik denk dat hij slaapt dus haal de troep snel van m’n gezicht af, poets m’n tanden en ga naast hem liggen, diepe zucht niks aan de hand, het licht gaat aan en hij gaat bovenop me zitten, met z’n hand om m’n keel en knieën op m’n dekens, ik kan geen kant op, “je hebt een appje Amy, van een onbekend nummer dat het jammer is dat jullie zo snel moesten gaan” ik zeg die is voor m’n vriendin want haar tel was leeg, het was me dus niet gelukt om het geheim te houden dat ik de stad in was… Ik krijg m’n armen vrij en geef hem een flinke duw, ga van me af gek.
Pak m’n badjas en loop naar beneden, hij achter me aan, al ijsberend loopt hij door de kamer, schreeuwend, huilend, de blik in z’n ogen veranderde en ik was bang. Hij loopt naar me toe en ik met m’n armen wijd.. Wat moet je nou dan? (ik heb echt een veels te grote mond voor een klein meisje) hij pakt een volle blik met suiker die nog op tafel stond en gooit deze naar me toe… Vol tegen m’n ribben kast aan, ik verstop me in de wc, fuck dit doet pijn, ik moet hier weg, ga snel van de wc af en loop naar buiten, op blote voeten, in m’n badjas, hij komt me achterna en trekt me aan m’n arm naar binnen toe, ik kon niks en m’n lijf dee zeer, z’n toon en ogen veranderden, laten we maar gaan slapen, ik kon niet ligge, ik dacht dat ik dood ging, het gevoel dat je ingewanden gebroken zijn oid, ik zit op het bed rand, ik heb een dokter nodig zeg ik, met m’n armen over elkaar en ingekrompen, over 2uur kan je bellen Amy, dan is de dokter er weer, en hij gaat slapen, 2uur lang heb ik gejankt, hem gehaat en heel veel pijn gehad, stipt 8uur bel ik de dokter.. Hij: wat ga je zeggen dan he? Dat ik dit jou heb aangedaan? Zeg maar dat je van de trap bent gevallen.. Dokters assistent : ik ben van de trap gevallen en nu heb ik m’n lijf gebroken denk ik, over een uur kan u terrecht, nou mooi, nog een uur zo zitten, ondertussen was ik zown 24uur wakker en kapot moe. Hij komt op z’n knieën bij me zitten, kom schatje, ik help je aankleden, huh? Wat? Hoe dan? Klootzak!! Maargoed, ik kijk nog een x in de spiegel en probeer wat water in m’n gezicht te gooien, in de hellse pijn en ik zie dat m’n keel blauw is…dat moet de dokter wel zien toch?! hij helpt me de auto in en naar binnen bij de dokter, gelijk aan de beurt, hij loopt mee en legt z’n hand op m’n been, ik kon geen woord uitbrengen, alleen maar huilen, hij verteld het van de trap gevallen verhaal.. Ik probeer m’n hoofd omhoog te doen, in de hoop dat de dokter m’n keel ziet, dit moet ze toch zien?? In m’n hoofd gaan alle scenarios… Schreeuwend in mezelf van, zie je dit niet?? Maar nee.. Over een uur kan ik m’n medicatie ophalen, een of andere drugs waardoor ik nog net geen roze konijntjes zie lopen maar de pijn wel een heel stuk minder is, 5dagen heb ik op bed gelegen, 5dagen waar mijn liefde voor hem is omgeslagen in haat, en angst, ik moet hier weg, donker gebeld toen hij even weg was en het ware verhaal verteld, ze komt met “je kan naar een blijf van m’n lijf huis” dat wou ik niet, alles achterlaten oké maar niet verdwijnen… 1,5week later ben ik met pijn en moeite weer aan het werk gegaan, iemand moest de boodschappen betalen natuurlijk en hij was het zeker niet.
Meerdere klanten die zagen dat het niet goed met me ging, door een relatie met een narcist leer je echt goed liegen dus m’n masker op en zeggen dat het wel mee valt, ondertussen, ergens tussen de auto ritten en klanten knippen door heb ik de woningbouw gebeld, ik kon op woensdag langs komen en heb mijn hele verhaal verteld, wanneer wil je weg Amy? Ik zeg 3weken geleden al.. Hij ging voor me rond kijken en moest hem voor de volgende middag bellen… 1,5uur later belde hij mij.. Hij had een huis voor me!! In m’n eigen omgeving, vrijdag kon ik gaan bezichtigen, m’n vriendin mee, het was vreselijk en het stonk, maar he, het was een huis. Die dag erna, de dag van de post met m’n huisje opgeruimd, heb ik zoveel mogelijk spullen aan de kant gezet en in dozen gedaan onder het mom van opruimen, gelukkig ben ik een opruimerig type en was dat normaal. Maandag ga ik! Mijn vriendinnen en broertje wisten het. Maandag ochtend zei ik dat ik bij hem weg ging.. Hij werd gek!! Ik help je wel je spullen pakken zegt die, dat was niet de bedoeling want hij moest aan het werk zodat ik m’n spullen kon pakken en overhuizen, sorry schatje zo bedoelde ik het niet.. Ik hou van je en ga nergens heen ga maar gewoon aan het werk, volgens hem was dit de invloedvan 1 vriendin en haar nummer moest ik verwijderen, dat deed ik, haar nummer stond nog onder een andere naam in m’n tel zonder zijn weten dus prima. Hij ging naar het werk en toen had ik een x het geluk met locatie voorzieningen op de telefoon, de hele weg heb ik hem gevolgd en ondertussen met 3 vriendinnen en m’n broertje de hele zooi weg gehaald, behalve wat van hem is, in principe was alles van mij maargoed, kan hem ook niet zonder bed en bank achter laten, dus ik kon een 1 persoons bed lenen van m’n stief vader en banken ophalen via de weggeefhoek. Een relatie moest k niet meer aan denken, hij heeft me nog gestalkt voor 2 weken maar na 4dagen had hij een ander dus gelukkig was dat snel voorbij. Een klant die me zei, Amy als je bij hem weg bent wil ik je eerste date, hij was de enige waar ik mee kon praten buiten mijn vrienden kring om en die hem niet echt kende, hij gaf me een knuffel nadat ik bij hem was geweest, ik schrok zo van aanraking zonder dat ik het aan zag komen dat ik dacht, nee ik kan het niet, trillend op m’n benen stond ik buiten, allemaal door een knuffel van iemand die niet dichtbij me stond… Nu 2jaar later, spreek ik m’n ex nog af en toe, oppervlakkig en zonder intensie, ik ben weer opzoek gegaan naar mezelf en na 2maanden en min 15kg had ik de kracht om weer een avondje uit te gaan, even weg met een nieuwe vriendin. En daar zat mijn huidige vriend aan tafel.. Hij wilde me wel helpen met de schijding omdat hij het ook net had doorstaat, en zo kwam onze klik… Gelukkig gaat het nu goed en hoop ik dat er iemand is die ik met dit verhaal heb kunnen helpen, iemand die zichzelf hierin herkend en de kracht vind weg te gaan

#25

Waarom zou je je ex-vriendin 26 keer per dag bellen? Waarom zou je iemand urenlang bespieden? Waarom stalk je iemand? RTL Nieuws sprak met Bas die zelf veroordeeld is voor stalking, om erachter te komen wat er in het hoofd van een stalker omgaat.

Bas heet in het dagelijks leven anders, maar om privacyredenen hebben we zijn naam gefingeerd. 

‘Niet verkroppen dat relatie over was’

Toen het uit ging tussen Bas en zijn vriendin, een aantal jaar geleden, zag hij het even niet meer zitten. “Ik was aangeslagen, verdrietig. Ik kon het niet verkroppen dat de relatie voorbij was”, vertelt Bas aan een verslaggever van RTL Nieuws.

Hij vindt het spannend om zijn verhaal te doen, want hij beseft zich eigenlijk nu pas – ondanks zijn veroordeling – wat hij zijn ex-vriendin heeft aangedaan.

‘Na het verdriet, kwam de woede’

Bas vertelt waarom hij zijn ex zo lang stalkte

Als het aan Bas lag, was het nooit uitgegaan. Toen dat wel gebeurde, voelde hij zich gekwetst, vertelt hij. “Ik voelde me in mijn eer aangetast. En na dat verdriet, kwam eigenlijk de woede en de boosheid.”

Uit het leven van zijn ex gewist

Bas kon er niet tegen dat hij plotseling uit het leven van zijn ex gewist werd. “Dat was de aanleiding om er dan toch kunstmatig voor te zorgen dat ik weer aanwezig was in haar leven.”

Hij begon haar berichtjes te sturen. Eerst was de inhoud daarvan nog beleefd. “Maar het werd al snel feller en ongenuanceerder. Ik stuurde haar kwetsende berichten, boze berichten, ook smeekberichten: kom alsjeblieft bij me terug.”

Hoe vaak hebben mensen last van stalking?

Afgelopen jaar werden 2945 gevallen van stalking geregistreerd, zo blijkt uit cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek. Dat zijn omgerekend bijna 8 gevallen per dag.

Het Europees Agentschap voor Fundamentele Rechten vertelt daarnaast dat zo’n 25 procent van de Nederlandse vrouwen weleens is gestalkt, tegenover een gemiddelde van 18 procent in de Europese Unie.

Bas zocht elke week contact. Wat zijn doel was? “Je hoopt dat iemand bijdraait. Je hoopt dat je gewoon weer in contact kan komen met iemand, dat alles verder gaat waar het mee eindigde.”

Het drong niet tot Bas door

Maar Bas besefte later pas, dat zijn berichtjes averechts werkten. “Toen ze naar mij riep: ‘Bas! Als je nu niet stopt ga ik aangifte doen bij de politie!’, had ik pas in de gaten dat het voor haar als zeer bedreigend overkwam.”

Politie moet sneller in gesprek met stalkers: ‘Vertel dat 26 keer bellen niet kan’

Pas na een jaar stalking, moest Bas op het politiebureau verschijnen. Het gesprek was té mild en veel te laat, vindt Bas. “Als de politie mij in een stopgesprek had verteld dat op stalking zware straffen staan, dat alles wat je doet wordt bewaard in een dossier, dat de politie er bovenop zit, dat ze je constant in de gaten houden, dan was ik direct gestopt.”

Bas kreeg een werkstraf, moest zijn ex-vriendin een schadevergoeding betalen én, zo zegt hij zelf, hij zal het nooit meer doen.

 

Gedeeld dankzij RTL Nieuws