#10

I’m a DV VICTUM and i been silence for so long and i finally been able to go to court today and told my story in public for the first time. For the first time I am brave enough to say what my ex husband did to me without being scare and covering up what he did to me. I will not be silene anymore, I will fight to protect me and my kids. This man put a gun to my head and threaten to kill me and my kids while he was so drunk and on drugs at the same time. Then he change his mind and say no I’m nog donna kill you I’m donna kill your kids one by one and let you live to suffer. All I can think is I’m donna die today, what can I do to protect myself and how can I stall him. While the gun is pointed to my head I say to him why are you trying to hurt yourself but since he was so intoxicatid I was able to trick him for those minutes until he realized what I was doing and push me to the ground while holding my daughter whom was one at the time. I got lucky because at that same moment the police said they surrounded us outside so he got scare took the bullet out of the gun and push me outside first just in case they shoot. Still I was stupide enough to cover up for him to everything until he hurt me again and I had the courage to leave. DV is no joke and I hope no one have to deal what I had to deal with for 6.6 years.

Instagram post by Samnang Hope Oum

#12

Beaton went to Applebees on Monday to celebrate her daughter’s sixth birthday. Sitting with her daughter and her eight-year-old son, she unfolded her receipt, on which her server had written a note. ‘I bought your beers,’ it said. ‘I saw you on F.B. I’ve been there.’ Beaton hugged her server before she left the restaurant.  ‘One thing I never did was tell my story like you have,’ the server told Beaton. ‘You’re very courageous and very brave. You’re putting a face out there that nobody is ever going to forget.’

Dit is het laatste stukje uit het stuk aangaande Brooke Beaton die zich liet fotograferen door een professionele fotograaf nadat ze door haar toenmalige vriend werd mishandeld. Wellicht herkennen jullie haar als de ex-vriendin van Adam, de vader van Chelsea’s dochter Aubree van Teen Mom2. Dat zou de enige link met Adam moeten zijn. Volgens de gegevens is hij niet degene die haar mishandeld heeft.

Brave-woman-posts-pictures-of-horror-injuries-suffered-at-the-hands-of-her-partner-to-raise-awareness-about-domestic

Wil je het hele stuk lezen? Klik op deze link.

Wil jij jouw verhaal ook doen? Maar dan anoniem? Stuur een e-mail naar info@esohes.nl en wees ook een voorbeeld voor zoveel anderen.

#13

“De details van wat hij precies heeft gedaan, houd ik liever voor mezelf. Maar op een gegeven moment zijn die jongens weggegaan en daarna heeft hij me verkracht.” Zo vertelt Tess Milne in een interview voor het blad Grazia volgens Linda.nl

Unknown

Wat mooi is om te zien, is dat zij ontzettend veel steun krijgt door het delen van haar verhaal. Zoveel lieve reacties op social media. Het kan zo krachtig zijn om die steun te voelen en te ervaren. Er is ook meer begrip als mensen weten wat je hebt moeten overwinnen of waar je nog van bent aan het helen. Wil jij jouw verhaal ook doen, maar dan anoniem, mail naar info@esohes.nl.

Tess zegt op Instagram dat het delen van haar verhaal haar een ‘ontembare kracht’ heeft gegeven om anderen in dezelfde situatie te helpen. ‘Het heeft mij tien (!) jaar gekost door een onnodig schuldgevoel. De laatste stap is vergeving. Wat niet betekent dat ik hem vrijpleit voor wat hij heeft gedaan, maar wel dat ik mezelf compleet losmaak van het trauma’, besluit ze.

Ongelooflijk trots op Tess Milne dat ze zo dapper is om dit te doen. Nog trotser op hoe ze hierin staat. Fijn dat haar helingsproces in een vergevorderd stadium zit. Je bent een topper.

Overschreeuwen

Misschien vraag je je meteen af wat overschreeuwen nu weer is. Als dat niet zo is, heb je er vast al van gehoord. Er zijn van die situaties waarbij je je mond maar niet kunt houden. Je wilt overal op reageren en altijd bewijzen dat je gelijk hebt. Dat is zeker niet te adviseren. Ik zal je uitleggen waarom niet.

Mensen vinden schreeuwers niet leuk. Dat is natuurlijk niet de hoofdreden, dat zit dieper. Als iemand leugens over je verspreidt en jij gaat altijd in de verdediging dan zul je uiteindelijk niet meer geloofd worden. De geloofwaardigheid van beide partijen zakt zo ontzettend dat de waarheid niet meer boven komt drijven. Soms is het beter je mond te houden en de leugenaar zijn eigen kuil te laten graven.

Even een moment van rust nemen en de ander al zijn leugens laten opsommen om vervolgens kalm te reageren, zal ervoor zorgen dat je gehoord wordt. Ga maar eens bij jezelf na. Er is een discussie en beide partijen overschreeuwen elkaar. Je zult niet (kunnen) luisteren. Als iemand echter een ongeloofwaardig verhaal vertelt en de ander deze laat uitpraten dan worden beide partijen gehoord. Je kunt daarna reageren. Als je dan weer “overschreeuwd” wordt, staak de discussie dan. Het is volledig zinloos.

Weet ook dat (over)schreeuwen snel als ordinair wordt gezien. En ordinair wordt minder serieus genomen dan kalm.

Ook zien we overschreeuwen terug bij mensen die onzeker zijn. Ze gaan zo op in wat ze willen zeggen dat ze niks meer meekrijgen van hun gesprekspartner. Spraak wordt vaak harder en sneller, meer handgebaren, minder logische zinsopbouw en de onrust spat ervan af.

Denk je dat je wel eens in een situatie zit waarbij je gaat overschreeuwen. Neem het gesprek dan op en luister of kijk het terug als je gekalmeerd bent. Wellicht geeft dat veel inzicht in hoe je je geduld kunt verliezen en daarmee het volledige gesprek verliest. Merk je andersom dat je vaak in het ongelijk wordt gesteld en vind je dat volledig onterecht, kijk dan eens of je jezelf als overschreeuwer kunt zien.

Kort samengevat, geef de ander de kans om zijn eigen kuil te graven. Rustig blijven zitten en afwachten. Observeer het gesprek goed en speel er pas op in als je kalm bent, tot tien hebt geteld, wat feiten op een rijtje kunt zetten, je doel niet uit het oog verliest en het niet nodig vindt elk punt te weerspreken.

Natuurlijk is dit allemaal theorie en weet ik als geen ander hoe frustrerend het kan zijn om een gesprek te voeren met iemand die liegt, bedriegt, onredelijk is en jou als de slechterik neerzet. Toch is het zeer raadzaam om dit te trainen. Oefen anders met iemand waar je je bij op je gemak voelt en laat diegene je helemaal uit je tent lokken. Oefening baart kunst. Spreek anders een “safeword” af. Dan kan iemand je onderbreken met het safeword zonder dat iemand anders het in de gaten heeft. Tel dan tot 10 alvorens verder te praten.

Heb je binnenkort een belangrijk gesprek, bekijk jezelf kritisch. Heb je een belangrijk gesprek maar nog niet binnenkort, print dit dan uit of stuur het door naar je e-mail. Als het heeft geholpen of zelfs gewerkt, hoor ik het graag. Als je aanvullende tips hebt, dan zie ik dat ook graag terug. Elke aanvulling is weer een hulpmiddel voor een ander.

Wil je jouw verhaal vertellen aangaande partnergeweld, e-mail dan naar info@esohes.nl.

Wie spreekt?

Steeds vaker kom ik verhalen tegen van bekende mensen die hun verhaal doen aangaande partnergeweld. Hoe het ooit “begon” met het verhaal rond Tina en Ike Turner. Een film die me door merg en been ging. De beelden die zo expliciet waren en mij diep raakten.

Onlangs vertelde Jamie Faber haar verhaal in de Linda. Niet veel hiervoor kwam een boek uit van Mel B uit waarin zij dit zelfde onderwerp aan het licht bracht. JWOW vertelde via social media dat zij slachtoffer was van partnergeweld.

Deze vrouwen vertellen allemaal heel openbaar hun verhaal. Waarom rust er dan nog steeds zo’n groot taboe op? Zelf ben ik van mening dat je mond open doen, een risico met zich mee kan brengen. Je wakkert een vuur aan dat eindelijk gedoofd is. De rust is je zoveel meer waard. Toch doen deze vrouwen wel een boekje open? Waarom doen ze dat dan? Voor mij was het een stukje therapie om heel veel van me af te schrijven. Dat daarvan weinig tot niks gepubliceerd is, is anders dan wat deze vrouwen hebben gedaan.

Jamie Faber geeft antwoord op die vraag aangezien die precies zo gesteld wordt in het interview. Ze antwoord dat ze dan door nog veel meer mensen in bescherming genomen kan worden. Iedereen is er immers van op de hoogte. Ik denk zelf ook dat het een vorm van kracht is om te laten zien dat je je verhaal durft te doen.

Geweldplegers zonder een slachtoffer niet voor niks af. Zodra ze er “alleen” voor staan, slaan ze toe. Pas als je kwetsbaar genoeg bent. Zodra je laat zien dat van die kwetsbaarheid niks meer over is, zullen ze je met rust laten. Dit is echter niet altijd van toepassing. Blijf dus altijd op je hoede. Mijn keuze is daarom om de verhalen anoniem te plaatsen. Zo waarborg je de veiligheid en kun je iemand toch een “stem” geven, een voorbeeld laten zijn, een steun laten zijn (je omgeving kan het vaak niet begrijpen, je voelt je dom en minderwaardig), maar vooral een waarschuwing.

Ken jij nog andere bekende mensen die hun verhaal openbaar hebben gedaan? Wil jij jouw verhaal (anoniem) doen (eventueel met mijn hulp), stuur dan een e-mail naar info@esohes.nl?

Narcist

Steeds vaker komt de term narcist naar voren wanneer er sprake is van partnergeweld. Dit is echter vaak gebasseerd op eigen beleving en niet op basis van een psychologisch onderzoek en diagnose. Dat komt wellicht omdat narcisten niet snel zien dat er iets aan hun schort en zo’n onderzoek dus ook volledig overbodig vinden.

Als je op internet zoekt op narcist dan kun je dit vinden op Wikipedia. Ik ben niet van het stellen van eigen diagnoses en denk dat het narcisme niet iets is dat standaard bij partnergeweld ondergebracht kan worden.

Vaak spelen dingen als PTSS, alcohol en drugs een grote rol. Nu is PTSS natuurlijk ook een diagnose die je niet zelf kunt vaststellen. Dus laten we het houden op trauma uit het verleden. Waarschijnlijk weet je als slachtoffer heel veel over PTSS, omdat je er zelf ook last van hebt. PTSS is behandelbaar. Daarom wederom mijn advies om tijdig therapie te gaan volgen. Voorkom daarmee Zelfmedicatie of andere zware gevolgen die de hele situatie alleen maar erger maken.

Wat is jouw ervaring met (zelf)diagnose? Wat zijn volgens jou kenmerken van een narcist?

Blog wordt vraag en aanbod

Ik wil ervoor zorgen dat ik niet blog om te bloggen. Ik heb daarom besloten dat ik alleen blogs online zet als daar ook content voor is. Als er mensen zijn die graag iets naar voren gebracht willen zien, dan kunnen die e-mailen naar info@esohes.nl en zal ik dat onderwerp aankaarten. Als je zelf een blog wilt schrijven dan mag dat ook, dan kan ik die altijd posten.

De ervaringsverhalen zal ik proberen één keer per maand te blijven posten. Hierin ben ik uiteraard ook afhankelijk van de verhalen die er binnen komen en de toestemming die ik krijg om te mogen publiceren. Zoals jullie gezien hebben aan de hashtags is het vaak moeilijk om toch tot publicatie over te gaan. Ik kan, wil en ga niemand dwingen om dit te doen. Wel kan het altijd nog. Het is nooit te laat om de toestemming alsnog te geven.

Ik merk dat wanneer er andere dingen spelen in iemands leven dit als laatste op de prioriteitenlijst komt. Helemaal terecht natuurlijk. Het moet iets vrijblijvends zijn.

Is er dus iets wat je graag terug wilt zien, laat het me weten. Zie je een artikel wat interessant kan zijn, tag me erin of deel het zelf op onze Facebookpagina (als dat lukt). Ik ben blij met alle input en neem alle berichten zeer serieus op.

Ik ga jullie niet overspoelen en hou me aan de vrijdagen voor blogs en de 1e van de maand voor ervaringsverhalen. Het kan echter zijn dat door bovenstaand een keer niks verschijnt dan komt dat de volgende keer wel weer.

Laat je horen!!!

#9

Het is een hele opgave voor mij om mijn verhaal te doen. Ik heb daarom hulp gevraagd om het om te zetten in een kort verhaal. Ik wilde heel veel niet meer oprakelen en ben niet zo goed met het vinden van de juiste woorden.

Mijn verhaal is echt mijn verhaal. Ik heb dit namelijk maar met heel weinig mensen, vrijwel niemand, gedeeld. De drempel om dit alsnog te doen, wordt daarmee alleen maar hoger. Ik wil geen zeur zijn of reageren met “dat heb ik ook meegemaakt”.  Door dit op deze manier anoniem te doen, heb ik het gevoel toch iets te kunnen betekenen voor anderen, maar zeker ook om te laten zien dat het al decennia onbesproken kan zijn en niemand ervan weet.

Ik was nog heel jong toen ik een vriendje kreeg. Door mijn verliefdheid en naïviteit accepteerde ik veel meer dan wat ik echt goed vond. Hij heeft me lichamelijk en geestelijk mishandeld. Door omstandigheden zal ik mijn toenmalige vriendje nooit meer zien. Er was voor mij dus ook geen aanleiding om aangifte te doen of over te praten. Ik heb het maar gelaten voor wat het is. Daarnaast wilde ik mijn ouders geen verdriet doen. Ik wist dat als zij dit zouden weten, zij dit verschrikkelijk zouden vinden. Misschien ook wel een stukje veroordeling waar ik al helemaal niet op zat te wachten.

Zelf heb ik er niet meer heel veel last van, maar ik merk dat ik soms wat “springerig” kan zijn als iemand een onverwachte beweging maakt. Ondanks alle jaren die verstreken zijn, merk ik nog dat ik daar gevoeliger voor ben. Naast springerig word ik ’s nachts ook nog wel eens bezweet wakker dat ik droom dat ik door hem achterna gezeten word. Op openbare plekken in mijn eentje merk ik ook nog wel eens op dat ik om me heen kijk en in de gaten hou waar (nood)uitgangen zijn als het heel druk is.

Ik ben één van de statistieken, alleen sta ik nergens geregistreerd. Dat maakt het voor mij belangrijk om toch aan te geven dat ook ik ben blootgesteld aan partnergeweld. Ik krijg nu een “hashtag” terwijl ik nergens word meegeteld. Ik ben ervan overtuigd dat dit voor zoveel meer mensen ook zo is. Ik ben bereid om te laten zien dat de aantallen zoveel groter zijn dan wordt gedacht. Dat je je niet hoeft te schamen. Dat je meteen moet praten en actie moet ondernemen. Het wordt niet beter en het gaat niet over. Lotgenoten kunnen je helpen.

Aangifte doen

Het is ontzettend jammer dat er vaak ervaringen worden gedeeld aangaande het doen van aangifte en “er wordt toch niks gedaan” commentaar.

Als niet alles wordt vastgelegd kan een dader niet gestopt worden. Hij zal zich onaantastbaar voelen en doorgaan, erger worden. Gun het een ander om een dossier aan te leggen. Ook al ben jij uit de relatie, dan nog is het van belang voor iemand anders. Als de volgende partner dan een melding maakt of aangifte doet, weet de politie beter in te schatten hoe te handelen.

Daarnaast is de kans groot dat iemand steeds erger zal worden. Als jouw blauwe plekken zijn herstelt, kan een volgende partner al harder worden aangepakt. De kans dat het heel fout zal aflopen neemt alleen maar toe.

We zien het te vaak in het nieuws dat iemand zover is gegaan dat iemand overleden is. Dat gebeurt meestal niet van het ene op het andere moment. Daar gaat vaak een heel traject aan opzoeken, maar vooral overschrijden van grenzen aan vooraf.

Daarnaast geeft het doen van aangifte een duidelijker beeld van hoe erg het is gesteld met partnergeweld. Hoe vaak het voorkomt en of er iets moet gebeuren aangaande wetten en procedures.

Let wel, doe alleen aangifte als dat op een zo veilig mogelijke manier kan gebeuren. Je kan ook aangeven bij de politie dat je bang bent, geen vervolging wilt, maar wel kenbaar wilt maken wat er heeft gespeeld of nog speelt. Als je de situatie zelf niet goed kunt inschatten, kun je wellicht advies inwinnen bij een huisarts of maatschappelijk werker. De politie kan je ook van advies voorzien en hopelijk aangeven of iemand bekend is en dat jouw veiligheid nog meer in gevaar is dan jij zelf al wist. En daarvoor zijn die aangifte voor jou dan weer een groot voordeel.

Wat vind jij? Wel of geen aangifte? En wat is jouw reden achter die mening?

“foute” man

Hoe vaak horen we vrouwen niet zeggen dat ze op een “foute” man vallen. Dat ze het stoere typetje zo geweldig vinden. Een foute man is echter iemand die echt schade kan aanbrengen. Wat zijn dan punten waar je aan kunt merken dat het de verkeerde kant op gaat? Er zijn hele lijsten van kenmerken. Deze kenmerken zijn vaak tegenpolen.

De man die heel attent is, maar de belangrijke dingen vergeet. De man die je overlaadt met cadeautjes, maar jou voor alles laat betalen. Dat kan zeer verwarrend zijn om als signaal te herkennen. Het kan ook een onterecht beeld geven, wanneer iemand oprecht attent of ongeïnteresseerd is, maar zeker geen foute man is.

Alles wat overdreven is, je een beklemmend gevoel geeft of te mooi lijkt, is een alarmbel. Niet meteen wegrennen, maar wel heel alert zijn, is het advies. Zeker als je al eens slachtoffer bent geweest van iemand die je niet goed behandelde, zul je merken dat je signalen verkeerd kunt inschatten. Toch blijft een gevoel daarin heel belangrijk.

Je zult merken dat wanneer je slachtoffer bent geweest, je gevoel vaak uitgeschakeld is. Je weet je gevoel niet meer te herkennen of te benoemen. Je komt uit een overlevingsmodus (of zit er nog in) en dat zorgt ervoor dat je emoties en gevoelens gaat uitschakelen. Het advies om eerst aan jezelf te gaan werken, is daarom heel belangrijk. Door weer te leren voelen, zul je eerder je intuïtie kunnen volgen en jezelf veilig kunnen houden. Je “nieuwe” partner krijgt dan ook een eerlijkere kans.

Wat is jouw definitie van een foute man? Waar herken je een foute man aan?