Ervaringsverhalen

#21

Mijn naam is Patty Manders, 43 jaar oud en moeder van 4 jonge meiden.
10 jaar lang heb ik in een huwelijk gezeten met partner geweld. Mijn ex-man onderdrukte mij, vernederde mij. Hij mishandelde mij zowel mentaal als fysiek.
Wat ik echt nodig had om uit de negatieve spiraal te komen was mijn eigen overtuiging! Dat ik het WEL waard was om een goed leven te hebben en dat ik ook bestaansrecht had. Het heeft voor mij helaas 10 jaar geduurd om bij deze grens te komen.
Het heeft mij zeker niet geholpen dat ik vooral de eerste jaren mijn ex geloofde en de schuld telkens maar zocht bij mijzelf. Als ik maar gewoon alles deed wat hij vroeg dan hoefde er toch ook geen ruzie te komen?
Wat ik ook nodig had op dat moment is iemand waar ik op terug kon vallen. Iemand zonder oordeel die mij ook niet zou veroordelen. Dat had ik nodig!
Ik had niets meer te verliezen, ik leefde op de automatische piloot en voelde met een robot zonder emoties, want die waren er inmiddels wel uitgeslagen!
Mijn inzicht kwam toen ik op mijn dieptepunt zat, het was of zelf uit het raam springen en er niet meer kunnen zijn voor mijn kinderen. Of in een diep zwart gat springen door bij mijn ex weg te vluchten met alle risico’s van dien. Gelukkig koos ik voor het laatste.
Meteen nadat ik bij hem weg was heeft het met ontzettend geholpen om mijn simkaart van mijn telefoon door te knippen zodat hij mij niet kon traceren. Dezelfde dag dat ik wegging en de kinderen had meegenomen heb ik zelf de politie gebeld om te zeggen waar ik was en dat ik veilig was met de kinderen. Politie heeft mij hierbij ontzettend goed geholpen en daar ben ik nog steeds ontzettend dankbaar voor. Alle lijntjes die er waren met zijn familie heb ik meteen verbroken, vooral bewust de eerste paar maanden omdat ze heel manipulatief waren naar mij en ik dat niet trok.
Om mij veilig te kunnen voelen heb ik een aware alarmknop aangevraagd bij de politie. Dat is een knop met een alarm en gps systeem die je om je nek kunt hangen als een ketting (ik droeg hem niet zichtbaar onder mijn kleding). Als ik mijn ex zag dan kon ik die knop indrukken en dan zou er vanaf de meldkamer meteen een politie eenheid komen om mij te helpen.
Wat mij ook heeft geholpen mbt de kinderen is meteen te zorgen voor psychologische hulp. Via de huisarts heb ik dat aangevraagd en werden de kinderen doorverwezen naar de juiste instantie. Ook ik ben naar de psycholoog gegaan waar ik 3 jaar onder behandeling ben geweest voor mijn PTSS die ik aan mijn ex heb overgehouden.
Het beste wat de psycholoog mij heeft in laten zien is de emoties die je doorstaat na zo’n heftig huwelijk en scheiding.
Eerst het medelijden dat ik nog kon hebben naar mijn kinderen en zelfs naar mijn ex (dan ben je namelijk nog niet objectief), daarna het verdriet en de pijn ( het vele huilen en de nachtmerries) maar dan….de woede ! (je wordt objectiever door het van een afstand te kunnen bekijken en dan dringt pas echt tot mij door wat hij mij heeft aangedaan).
Doordat mijn psycholoog die al in een van de eerste sessies tegen mij zei, wist ik ongeveer wat mij te wachten stond en kon ik ook beter met die emoties omgaan. Dat scheelde voor mij enorm omdat ik ontzettend onzeker was geworden over mijn eigen gevoelens.
Ook heel transparant zijn naar mijn omgeving waar ik woonde. Ik ben in een andere stad gaan wonen en heb mijn buren eerlijk verteld wat er speelde. Zo konden zij ook een oogje in het zeil houden in het kader van veiligheid.
De school van de kinderen heeft ook een belangrijke rol gespeeld. Zo kon de school beter de ontwikkeling van de kinderen plaatsen in de situatie. Als er rechtzaken waren en de spanningen ook voor de kinderen te hoog opliep dan was school er ook voor de kinderen en konden ze de kinderen hierin ook een stukje begeleiden. Ik heb ervoor gezorgd dat de school ook in contact zou staan met politie zodat alle neuzen ook dezelfde kant op zouden staan.
Dus alle instanties, school, verenigingen, GGD, overal waar ik kwam wist iedereen hoe de vork in de steel zat! En dat heeft mij uiteindelijk er doorheen gesleept. Mijn veiligheid werd zoveel mogelijk gewaarborgd door mijn omgeving in te lichten!
Door mijn verhaal te delen hoop ik anderen te kunnen motiveren en inspireren. Als ik weg kan gaan vanuit Egypte met 4 kinderen…..dan moet het voor jou zeker mogelijk zijn om weg te gaan. Sinds 4 jaar geef ik lezingen voor Politie en Ministerie, ziekenhuizen en instanties. En sinds dit jaar heb ik mijn eigen online coaching praktijk, Manders Coaching. Neem gerust een kijkje op https://www.manderscoaching.nl of wordt lid van mijn besloten facebookgroep, of bezoek mijn facebookpagina  https://www.facebook.com/manderscoaching/ .
Dat is het enige dat ik heel erg miste toen ik net bij mijn ex weg was. Een coach, een buddy, iemand die mij en vooral ook mijn situatie en gevoel ECHT kon begrijpen.
Nu help ik anderen en ben ik mijn ex bijna dankbaar voor die negatieve ervaring omdat ik er nu zoveel meer mensen mee kan helpen! Je hoeft het niet alleen te  doen!!
Manders Coaching, Motivatie – Herstelcoach. 44 likes · 5 talking about this. Coach Motivatie en Herstel, trainingen op gebied van preventie en nazorg…
Manders Coaching, is de coachingspraktijk van Patty Manders, ervaringsdeskundig coach voor motivatie, herstel en groei Herken jij dit? Herken jij dit? Sta jij vaak op met de gedachten en het gevoel dat je de dag ellendig gaat zijn omdat je weer moet dealen met de pijn en het verdriet van tijdens en na je scheiding. … “Patty Manders, ervaringsdeskundig coach” verder lezen

Ervaringswerker

Om op een serieuze manier aan de slag te zijn met EsOhEs heb ik eerder al een Workshop ervaringswerker gevolgd. Hier is het niet bij gebleven. Inmiddels heb ik deelgenomen aan de workshop “doorbreken van het taboe bij mensen met een kinderwens en een psychische kwetsbaarheid”.

Voor mij was dit een ver-van-mijn-bed-show, dacht ik. Toch was dit zeer waardevol voor mij. Wat mij ontzettend verraste was het respect en de manier van communiceren. Ook al raak je in een verhitte discussie terecht, het respect blijft. Hierdoor voel je je gehoord, serieus genomen en ontzettend waardevol. Ik heb met verbijstering geluisterd en vol passie deelgenomen.

Voor mij is alles veel zakelijker en hier merkte ik dat emoties de overhand hadden. Niet persé je eigen emoties, maar vooral de emoties van anderen. Alle ruimte voor boosheid, verdriet, vreugde en alle andere emoties. Onderbreken van een ander is er niet bij en toch komt iedereen aan het woord. Zo mooi en hier is zoveel van te leren. Ik had deze groep zo in een aula van een school willen zetten. Kijk, zo hoort het!

Ik heb ook nog ontzettend veel te leren over veroordelen. Ik probeer dat nooit te doen, maar merk dat ik dit onbewust toch doe. Ik weet dat wij, binnen ons gezin, elkaar leren om vragen te stellen in plaats van een oordeel klaar te hebben. Nu heb ik geleerd dat het stellen van vragen al met een oordeel kan zijn. Het is dus heel belangrijk om je vraag op een oordeelvrije manier te stellen. Niet eenvoudig, maar zeer waardevol.

Wat ik ook zeer waardevol vond om te ervaren was toen het iemand te veel werd en deze zichzelf terug trok. Niemand stond op om erachter aan te gaan. Dat is mijn eerste instinct, troosten, arm eromheen, kijken of het wel goed gaat. Pas toen diegene terug was, werd er gevraagd of het ging. De uitleg: als je erachteraan gaat, blijf je olie op het vuur gooien. Iemand vertrekt uit een situatie om tot rust te komen. Geef daar de ruimte voor.

Ik heb nog veel te leren en stap er vol overgave in. Helaas nog niet met alle beschikbare tijd die ik graag zou willen, maar in elk geval met de mensen die me de juiste weg kunnen wijzen.

Heb je zelf vragen over het “doorbreken van het taboe bij mensen met een kinderwens en een psychische kwetsbaarheid”, neem dan contact op met marlies_nederkoorn@hotmail.com. Zij verzorgt voorlichtingen, themabijeenkomsten en workshops. Zij verwijst verder naar websites over dit onderwerp:
Het landelijk kennis centrum psychiatrie en zwangerschap
Psychiaterie/Psychologie, Obstetrie (verloskunde) en Pediatrie (kindergeneeskunde)
Kinderen van ouders met psychische problemen
Voor mensen met een manische-depressieve kwetsbaarheid en een kinderwens

Uiteraard heb ik Marlies Nederkoorn gevraagd of zij akkoord is met publicatie van dit stuk. Gelukkig heeft zij akkoord gegeven.

#20

“Our relationship has been very toxic from the beginning, and I just never did anything about it, because I knew if I contacted police that Jay would be deported,” she said about her initial reaction to her marital troubles. “There was a lot of abuse going on in our relationship.”

“I filed a PFA, and I took all the evidence in on Monday,” said the reality star. “Jay was served at 7:10 PM on Monday, and it specifically said in there ‘you’re not allowed to talk about this PFA or Ashley at all on any social media platform.’”

But Jay did not act accordingly, and “the very next day, went on social media and made a post [about her and the PFA].”

The police saw that he had violated the document and notified Ashley that there was a warrant out for his arrest. Jay told authorities that he would turn himself in on Tuesday evening.

“The officers called me at 1:30 this morning and said that he finally had turned himself in,” Ashley said.

“I filed for his green card and then I retracted it because he cheated on me again,” she said.

“Jay and I have a PFA hearing next Wednesday…and then he’ll go back to York Country Prison until he is seen by an immigration judge,” so Ashley and Jay will be able to see one another in due time.

“This is a very sad situation overall…I’m not popping champagne bottles celebrating today,” Ashley lamented. “It’s hard to sit here and think about how he’s sitting in a jail cell right now, but I also have to remember everything he put me through the past year.”

Ashley and Jay are currently still married, and Jay has yet to sign the divorce paperwork. “I still have a great deal of love for him so it isn’t easy…Picturing my husband in jail is the worst feeling in the world.”

“Obviously I’m going through legal issues as well…Our relationship was so toxic that I have never put my hands on a partner or done anything like throw a fire extinguisher,” she says in regards to her current case. “He literally did everything he possibly could to get me to freak out because he was informed that if he could prove abuse on his end that he could stay in the country.

“For a while we were trying to work it out, and then one day he asked me to come over to his house to pick up my passport, and I go over and he has a half-naked girl on his couch.”

“The biggest misconception that I want people to know is that they’re claiming that I basically went over to Jamaica, found someone, and brought them over here so I could be famous on TV,” she said.

“I already filed for Jay’s visa nine months before the TV show even contacted me to be on the show…Jay and I dated for a solid year nonstop before the show ever came into play.”

Ashley says that Jay’s race has nothing to do with her intentions or emotions. “If he was European or from wherever…I’m sorry, If you’re here illegally and you’re treating me poorly, I’m not going to file your paperwork.”

As for Jay’s intentions with her, she feels they were dishonest from the beginning. “He came over here on a K-1 visa. A K-1 visa is for love. And he was never in it for love, from day 1…He was absolutely in it for the visa.”

“I was truly in love with him, the finality of this is scathing.”

Quotes uit Celebuzz waar Ashley Martson praat over haar relatie met Jay Smith. Als dit verhaal niet berust op de waarheid in hun geval dan zou het voor iemand anders zeker zo kunnen zijn. Een relatie waarbinnen twee personen ervan overtuigd zijn heel veel van elkaar te houden, echter elkaar tot waanzin drijven en tot het uiterste drijven.

Ben jij op enige manier betrokken (geweest) bij partnergeweld en wil je andere helpen, steunen, adviseren? Stuur dan een e-mail naar info@esohes.nl en doe jouw verhaal anoniem.

#19

“De vader van mijn kind. Die heeft mij meerdere malen bijna dood geslagen. En hij heeft het huis van mijn familie in de fik gestoken terwijl ze lagen te slapen. Ik wil zijn naam niet noemen. Hij zit nog steeds vast. Mijn zoontje en ik gaan gewoon door nu. Ik heb echt een hekel aan mannen. Nou ja soort van. Ik vind ze allemaal vreselijk. Je raakt ook je vertrouwen in de mens kwijt, omdat ik echt van hem hield. Er kan niets zo opeens anders worden als een mens. Ik herkende die hele man niet meer. Echt niet. Ik heb geen idee wie die man is die nu in de gevangenis zit. Die de vader van mijn kind is. Ik heb geen idee. Bijna dood is niet te omschrijven. Er was zo’n loopkarretje waar kindjes mee leren lopen. Ik lag op de grond en werd met dat loopkarretje op mijn hoofd geslagen. Boem boem, echt bloed uit mijn oren. Iets wat je normaal in films ziet. Jukbeen gebroken, neus gebroken, kaak gebroken. Ik dacht echt dat ik er niet meer was. Ik dacht echt, ik ga dood. Ik overleef dit niet. Het is heel lastig hoe ik hier uit ben gekomen. Ik heb in blijf-van-mijn-lijf-huizen gewoond, onderduikadressen, want het duurt in Nederland ontzettend lang om iemand achter de tralies te krijgen. Mijn zoontje en ik waren op een gegeven moment gevangenen. Wij hebben echt in opvangcentra gezeten, in blijf-van-mijn-lijf-huizen gezeten. Je raakt heel ver van de maatschappij af. Dus op een gegeven moment kwam ik echt op een punt, ik had eindelijk een huisje gekregen, waar de politie dan drie keer per dag langs komt rijden, om te kijken of we veilig waren. Toen heb ik gezegd oké ik kan voor een baas gaan werken of ik ga voor mezelf beginnen, want ik was in de veronderstelling als ik voor mezelf werk, heb ik meerdere uren vrij. Want dan kan ik als hij ziek wordt op school, want het is echt nog een baby, dus dan kon ik vrij nemen zeg maar als er wat was. Dan kon ik meteen naar hem toe.”

Het verhaal dat Jamie Faber deelde in het programma Ali B.’s Mensentuin.

Workshop ervaringswerker

Het is zo mooi dat ik een rotsvast netwerk om me heen heb weten te krijgen. Nu ik bezig ben met EsOhEs ben ik ook al meerdere keren op zo’n mooie manier geholpen en voel ik alleen maar sterker dat ik hier mee door moet gaan. Het is hard nodig, maar het grote taboe is nog steeds enorm sterk.

Zo werd ik uitgenodigd om deel te nemen aan het evenement “Spil in de Wijk”. Het was kort dag waardoor mijn werk het niet toe liet om de hele dag mee te draaien. Ik heb daarom het advies opgevolgd dat ik kreeg om de workshop Ervaringsdeskundige te volgen. Zo kon ik in elk geval al een eerste indruk krijgen van een ervaringsdeskundige.

IMG_2325

Ontzettend moedig, krachtig in alle eenvoud werd ik omver geblazen door het emotionele verhaal van een persoon die na een zware jeugd zelf verkeerde keuzes ging maken en in een web van het zichzelf tegen werken terecht kwam. Toch was er een moment van bezinning en sloeg alles helemaal om. De juiste hulp werd opgezocht en er ontstond een grootse ommekeer. Nu wordt deze kracht gebruikt om anderen te laten weten dat het anders kan.

Uit de manier van aanpakken heb ik een aantal tips voor mezelf kunnen noteren die ik zo ontzettend krachtig vond. De mensen die je wilt bereiken, moeten zich vrij genoeg voelen om benaderbaar te zijn. Heel mooi om te zien hoe je dat op een zeer simpele manier kunt bereiken, terwijl wellicht niemand dat in de gaten heeft gehad.

De woorden: “Ik wil iets doen met mijn ervaring”, had ik zelf nog niet gevonden op deze simpele manier. Toen deze me werden aangereikt, was dat een groot cadeau. Het verschil tussen ervaringswerker en ervaringsdeskundige vond ik ook heel waardevol.

We werden uitgedaagd om in een tweetal elkaar iets kwetsbaars te vertellen. Het verhaal dat ik te horen kreeg, was ontzettend moedig. Wat ik voor mezelf bovenaan kan zetten om mee te nemen uit dat verhaal is: “Stel concrete vragen als je iets wilt.” Als je een situatie wilt veranderen en je bent daarbij afhankelijk van anderen, stel dan concrete vragen. Wat moet ik doen om uit deze situatie te komen? Je kunt de antwoorden dan als doelen gebruiken. Zeker niet op iedere situatie van toepassing, maar wel bruikbaar. Zelfs als je in een partnergeweld situatie zit. Je weet dat jouw partner je geen weg uit geeft. Je leert dat herkennen doordat de antwoorden op jouw concrete vragen niet worden nageleefd of niet haalbaar zijn. Daaruit is veel te concluderen.

Wat ik verder ontzettend krachtig vond om te horen:

  1. “In herstel zijn, is heel hard werken!” Ik weet er alles van, maar het geeft vooral weer dat het moeilijk mag zijn. Dat je niet te hard voor jezelf moet zijn als het niet meteen resultaat oplevert, als het proces langzamer gaat dan je zou willen of wanneer je een terugval hebt.
  2. Je kunt beter empatisch zijn als je empatisch bent naar jezelf.
  3. Jouw overlevingskansen zijn groter wanneer je de situatie kunt accepteren en je anderen iets kunt geven (ervaringen delen).

Ik heb nog heel wat werk aan de winkel als ik op een zeer serieuse manier hiermee verder zou willen. Ik vind het ongelooflijk mooi hoe mensen zich geroepen voelen om hun verhaal te doen.

Wil jij ook jouw (in)directe ervaringsverhaal anoniem doen? Stuur dan een e-mail naar info@esohes.nl en ik help je op weg om te vertellen wat jou heeft geholpen en wat niet. Je kunt daarmee anderen advies geven over wat te doen als ze zich ook (in)direct in een situatie van partnergeweld bevinden. Ken je iemand die in zo’n situatie zit, lees dan zeker mee en adviseer diegene mee te lezen of gebruik het ervaringsadvies van anderen om te helpen.

#17

Audrey Mabrey: “Chris was een man die mij constant beschuldigde van vreemdgaan. Hij was erg bezitterig en jaloers, maar hij had me nog nooit geslagen. Ik liep van school naar huis en zodra ik de deur opendeed viel hij me aan, hij stak op me in met een vleesmes. Hij trok me de garage in. Hij legde me op de grond en probeerde me te verkrachten. Met het mes op mijn keel. Ik zei tegen hem. Wat doe je? Ik hou van je. Toen sloeg hij me vier keer met een hamer op mijn hoofd. Hij gooide benzine over me heen, pakte een kaars en gooide die naar me. Ik ging in vlammen op.”
Verslaggever: “Het lijkt erop dat Christopher Hanney zijn vrouw Audrey Mabrey besprenkelde met iets vlambaars en haar daarna in brand stak.”
Audrey: ” Ik begon te bidden. God, laat me leven. Ik maakte de garage open en rende naar buiten. Een buurvrouw zag me in het gras rollen en sloeg me met de jas van haar zoon. Dat was het. Hij zal me mijn toekomst niet afnemen. Hij zal me mijn geluk niet afnemen. Hij zal me mijn persoonlijkheid niet afnemen. Neem mijn schoonheid maar. Ik ben nooit eerder geslagen. Nu 17 operaties en 9 behandelingen later. Hij zit in de gevangenis, levenslang plus 60 jaar. Er zijn zoveel slachtoffers in deze situatie. We hebben twee kinderen samen, twee zoons. Zij krijgen hun vader niet te zien. Hij mag hen niet zien. Dus na dat te hebben meegemaakt, al was het alleen al voor hen zouden we er alles voor over hebben om eerder te hebben kunnen ingrijpen.”

Haar verhaal was een waarschuwing voor Jourdon #15. Wederom laat dit zien dat het zo ontzettend belangrijk is om je verhaal te delen. Het zal zeker ervoor zorgen dat waarschuwingssignalen sneller te herkennen zijn door mensen die in een relatie zitten die een bepaalde graad van gevaar bevat.

Wil jij jouw verhaal (anoniem) doen? Stuur dan een e-mail naar info@esohes.nl.

Er is veel te vinden over Audrey op internet. Ik heb een paar links eruit gehaald:
Little things
Christopher Hanney sentenced to life in prison
Christopher Hanney spreekt in de rechtbank tegen Audrey
Verklaring Audrey in de rechtbank

#16

Ashley: “Ik weet precies wat Jourdon doormaakt. Ik heb het zelf ervaren. Tijdens onze relatie mishandelde Richard mij mentaal en fysiek. Na een uitval ging hij altijd huilen en beloofde hij beterschap. Dan nam ik hem terug en gebeurde het weer opnieuw. Richard en ik kregen op een avond ruzie. Hij trok me aan mijn haar op en gooide me in de kamer van zijn moeder waar ik de hoek van een kast raakte. Ik had een gat in mijn hoofd. Ik had geblondeerd haar en het was letterlijk rood van al het bloed. Ik moest drie dagen in het huis blijven. Hij nam mijn telefoon. Ik mocht niet weg. Ik stond een keer te koken en hij wilde ons kind niet helpen en draaide door. Hij pakte onze zoon en gooide hem zo’n 1,5 meter verderop op de bank. Hij heeft me geslagen en trok aan mijn haren. Mijn ouders grepen in. Ik was het zo zat en heb de band met hem verbroken. Mijn zoon heeft zeker misbruik gezien bij Jourdon en Richard. Mijn zoon heeft verteld dat Richard Jourdon met een bezemsteel sloeg. Mijn zoon kwam tussenbeide en z’n pa gaf hem toen een elleboogstoot. Ik vind het heel erg dat mijn zoon die mishandeling ziet. Hij moet zijn leven beteren en doen wat goed is, voor zijn zoon.”

Ashley spreekt als de ex van Richard en moeder van hun kind. Dit als aanvulling op #15. Hieruit blijkt wederom dat het geweld kan stoppen als je uit de relatie stapt. Echter stopt het geweld alleen bij jou. Dat de dader hierdoor zal veranderen is onwaarschijnlijk. Het slachtoffer zal anders zijn, maar de dader niet. De “acceptatie” van het slachtoffer zal echter wel van invloed zijn op de mate van geweld. Daarnaast moet de dader weer van voor of aan beginnen met isoleren, manipuleren en intimideren.

Het doen van aangifte is dus ook hier van grote waarde. Zeker wanneer er meerdere slachtoffers zijn, zal de strafmaat zeker aangepast worden aan het strafverleden van de dader.

Wil jij jouw verhaal ook (anoniem) doen? Stuur dan een e-mail naar info@esohes.nl.

#15

Richard: “Ik zal je eens wat zeggen. Ik sla Jourdon kapot. Met mij spot je niet. Wil je mijn bitch zijn. Mijn bitch doet mijn was. Ik doe het omdat ik een punt wil maken. Hou je mond. Hou je je mond niet, dan sla ik hem dicht. Als ik zover ga dat ik haar sla dan heb ik daar een goede reden voor. Jij pakt jouw problemen ook aan.
Jourdon: Maar niet met vuisten.”
Richard: “Ik kan mijn problemen verhelpen met mijn vuisten.”
Jourdon: ” Het gaat een paar maanden goed en dan flip je weer.”
Richard: “Is Jourdon veilig? Ze krijgt met mij te stellen, maar gaat dan weer verder. Zo gaat dat bij mij. Als ik boos word verander ik in de duivel.”
Jourdon: “Ik ben altijd bang dat hij uithaalt. Als hij zijn zin niet krijgt, dan slaat hij, bijt hij. Ik heb gekneusde ribben gehad.”
Richard: “Ik heb haar buiten westen geslagen. Als ik slaan zat ben, ga ik schoppen. Als Jourdon een pak slaag krijgt, krijg ik daar energie van. Het lijkt alsof ik een woest leeuw ben die een zielige zebra aanvalt. Jourdon is een superheld. Hoe zij de pijn opvangt en dan weer opstaat. Ik heb haar vaak genoeg zo hard geslagen dat ze niet meer bewoog. Op een of andere manier wordt ze gered en zegt iets mij: genoeg, genoeg. Daardoor wordt Jourdon gered.
Jourdon: “Richard zegt vaak dat hij me gaat vermoorden. Hij heeft me eens proberen te verdrinken.”
Richard: “Ik vond dat ze teveel naar mijn neef keek en probeerde haar te verdrinken.”
Jourdon: “Hij pakte mijn haar en duwde me onder water. Ik probeerde adem te halen en ik stikte. Ik dacht echt dat ik doodging. Hij beschuldigde me eens van vreemdgaan. Hij sloeg me herhaaldelijk. Hij trapte in mijn rug en mijn ribben. Hij kwam naar me toe en had een mes. Toen hij me wilde steken, deed ik mijn arm omhoog en raakte hij me.”
Richard: “Ja ik heb een wapen gebruikt. Dat weet ik nog als de dag van gisteren.”
Jourdon: ” Ik had twee blauwe ogen, mijn neus was dik, mijn kaak was gebroken.”
Richard: “Ze was onherkenbaar.”
Jourdon: “Hij had me zo erg geslagen dat hij me twee weken in een hotel hield. Ik mocht niet uit de kamer.”
Richard: “Ik wilde niet dat iemand zou zien hoe erg ze eraan toe was.”
Jourdon: “Hij moet aan zijn woede werken. Ik denk dat ik hem kan genezen.”
Richard: “Ze is niet veilig. Er komt een begrafenis.”
Jourdon: “Alles kan Richard kwaad maken. Je weet het nooit.”
Richard: “Je irriteert me.”
Jourdon: “Elk klein ding kan hem irriteren. Het kan terug praten zijn bijvoorbeeld. Iedereen praat terug tegen mensen.”
Richard: “Als Jourdon daar hulpeloos ligt, dan stoort dat me. Dat geeft aanleiding. Als we ergens zijn en zij schrikt op omdat ik mijn hand beweeg toont dat aan dat zij bang voor me is. Dat stoort me en zet ik haar betaald. Als we uit eten gaan, krijgen we ruzie omdat zij niet kan kiezen. Kom op. Kies gewoon iets.”
Jourdon: “Hij heeft altijd kritiek als ik autorijd.”
Richard: “Ze rijdt als een ***. Ze rijdt tegen de stoep aan en remt heel laat. Ik greep het stuur. We raakten van de weg af en reden bijna een auto aan.”
Jourdon: “Hij haat het om vragen te krijgen. ”
Richard: “Ze dacht dat ik vreemdging. Dat ging ik niet, dus sloeg ik haar.”
Jourdon: “We sliepen een keer in een tent en Richard kreeg een aanval. Hij begon mij herhaaldelijk op mijn hoofd te slaan.”
Richard: “Ze bewoog teveel in bed. Ik stompte haar in haar rug. Ze ving het goed op en bewoog niet meer. Ze vindt het fijn.”
Jourdon: “Nee, hoor. helemaal niet.”
Richard: “Ze gedraagt zich als een slachtoffer. Als Dr. Phil niet kan ontdekken wat er gaande is, waarom is hij dan Dr. Phil? Arme Jourdon he? Arme Jourdon.”
Jourdon: “Hij heeft een lange lijst met taken. Als ik ze niet doe, wordt hij heel boos.”
Richard: “Ik verwacht dat ze mijn rommel opruimt. Als dingen in het huis niet gedaan zijn, kom dan niet bij mij klagen. Doe het zelf. Zij moet schoonmaken, koken en wassen. Ik werk. Ze doet alles. Zo simpel is het. Ze maakt een stoofschotel. Wat heb je nu eigenlijk gedaan? Wat voor complimenten wil je? Wat wil je nog meer? En high five?”
Jourdon: “Alles komt op mij neer. Ik moet voor hem zorgen en voor mezelf. Ik zorg dat zijn zoon het goed doet op school. Ik studeer en nog veel meer.”
Richard: “Het irritantste is dat ze elke minuut van mijn vrije tijd wil. Ik wil tijd voor mezelf. Tijd om iets met mijn vrienden te doen. Tijd om te kunnen douchen, in mijn eentje. Zij wil er altijd bij.”
Jourdon: “Oh my gosh. Het is heel frustrerend.”
Richard: “Het is altijd kibbelen. Het is nooit goed. Ze voldoet nooit aan mijn verwachting.”

Richard haalt directe voldoening uit de mishandeling. Hij noemt het een verslaving. Hij is zelf het slachtoffer van geweld als kind. Meerdere daders. Hij vindt het niet zijn schuld. Hij beseft dat dit niet in orde is. Hij denkt er niet meer over na, van 0 naar 100 zonder tussenstop. Zijn grootste angst is dat hij de gevangenis in moet, omdat hij haar heeft vermoord. Hij kan het niet verdragen dat zij zich als een slachtoffer gedraagt. Ze is geen slachtoffer, omdat ze hier dagelijks mee te maken heeft. Ik ben boos van binnen en dat brand van binnen. Ik word boos wakker en ga boos slapen. Er is geen grens die hij niet over zal gaan. Hij denkt dat de hele wereld tegen hem is. Als hij terug hoort wat hij heeft gezegd, dan vind hij dat afschuwelijk.

Zij keurt zijn gedrag goed door geen aangifte te doen en niet weg te gaan. Ze gelooft dat hij gaat veranderen. Ze ziet zijn zoon het gedrag van zijn vader overnemen. Hij wordt ook gewelddadig en gebruikt scheldwoorden. Hij is 10 jaar en is getuige van veel geweld. Ze begrijpt dat wat ze nu doet, niet helpt. Ze is boos op haar moeder, omdat zij de politie heeft gebeld voor Richard. Ze vindt zichzelf niet goed genoeg doordat ze slachtoffer is van pesten. Hierdoor staat ze toe wat er gebeurt. Ze vindt zichzelf te min. Ze denk dat ze dit verdiend.

Dit is een verslag van een aflevering van dr. Phil. Ik deelde er 3 november 2018 al een fragment van op Facebook. Deze aflevering was echter pas afgelopen week bij ons te zien op televisie. Ik heb ervoor gekozen om alles wat er gezegd werd door de dader (Richard) en door het slachtoffer (Jourdon) neer te zetten. Uiteraard is er veel gemonteerd en zijn het uitspraken. Het is dus geen verslag van een gesprek tussen beiden. Daarnaast zijn er twee alinea aan conclusies die naar voren zijn gekomen in het gesprek met dr. Phil. De eerste van Richard en de tweede van Jourdon.

Wat ik hoop is dat de absurditeit van wat er staat bij mensen belletjes gaat laten rinkelen. Het is ontzettend confronterend, gebruik het ook zo. Het is niet absurd wat er gebeurt, want dat is allemaal te verklaren, helaas. Het is wel absurd dat het gebeurt en door blijft gaan, omdat er nergens alarmbellen afgaan. En als die al zijn afgegaan, was dat bij hem en haar moeder en niet bij haar.

Blijf mensen attenderen op deze blogposten om hen te laten inzien dat het anders kan/moet, als waarschuwing of als inzicht. Wil je zelf je verhaal (anoniem) doen? Stuur een e-mail naar info@esohes.nl.

#14

He lavished me with attention I so desperately craved. When he asked me to move in with him after a few months I thought it was normal. I thought this is what happens when you’re soulmates. Things just work.

Our fights quickly escalated into violence. There was head slamming, wall and door breaking, punching everywhere but the face and neck. He had hand guns and rifles and would point them at me, always loaded with the safety off. When he would fly into his rages his eyes would go black and he had no control over what he was doing. It was a miracle he didn’t kill me…even if by accident.

After I went back things got worse. I had proven that I would leave, and he was determined not to let that happen again. I had to cut ties with my family, so they weren’t allowed to rescue me.

A few days later he had me drive him to his friend’s house so that he could hang out. I offered to go through the drive through and get him some food. He agreed. I got in the car with my girls and I left. I drove 5 hours north to my mother’s apartment. I hadn’t spoken to her in 4 years but when I called her it was like I never left.

She let me in, and my healing journey began.

Ik heb een paar alinea’s uit haar verhaal gehaald. Lees zeker haar hele verhaal. Wil jij jouw verhaal ook anoniem vertellen, stuur dan een e-mail naar info@esohes.nl.

 

#11

My ex used to use the silent treatment as a way of punishment. He knew how bad my anxienty was & wouldn’t respond to me for days at a time. Now when ppl don’t answer me I immediatly panic in fear. Emotionally abusive relationships really fuck u up. Even years later.

Instagram post Aubernutter