Ervaringsverhalen

#45

Tragische dood van vrouw en baby

De politie is dringend op zoek naar getuigen die de hoogzwangere Patricia Oliveira dos Santos (32) in de laatste uren voor haar dood hebben gezien of gesproken. De Braziliaanse en haar pasgeboren baby werden op vrijdag 18 oktober 2019 overleden aangetroffen in de flat van haar vriend aan de Martin Luther Kinglaan in Diemen.

UPDATE

07-01-2020 21:03

Er zijn twee tips binnengekomen. Inmiddels is duidelijk geworden dat in het uur dat het slachtoffer buiten is geweest, ook drie andere mensen uit de flat zijn gekomen. Daarvan heeft één persoon zich bij de politie gemeld. Het team komt graag in contact met de andere twee mensen.

Martin Luther Kinglaan
Martin Luther Kinglaan
Martin Luther Kinglaan

Patricia was pas recent in Nederland, sinds 29 september 2019. Op 17 of 18 oktober is zij in het appartement aan de Martin Luther Kinglaan bevallen na een zwangerschap van ongeveer 7,5 maand.
Mogelijk is de bevalling opgewekt door abortuspillen. Of dit tegen Patricia’s wil is gebeurd, wordt onderzocht.

Waarschijnlijk is de Braziliaanse na de bevalling overleden door bloedverlies. Bij de bevalling waren geen verloskundige of andere medische hulpverleners aanwezig.

Laatste beelden Patricia

Op woensdagavond 16 oktober bezochten Patricia en haar vriend de café’s Cheers en ’t Pandje in Diemen. Rond 01.50 uur kwamen ze thuis.

Op camerabeelden is te zien dat Patricia rond 04.00 uur weer in de hal van de flat verschijnt. Ze lijkt dan onvast ter been en heeft bagage bij zich. Iets voor 05.00 uur verlaat ook haar vriend de flat, waarna het stel rond 05.30 uur samen terugkomt.

Vriend aangehouden

Op vrijdagochtend 18 oktober maakte Patricia’s vriend bij de politie melding van het overlijden van Patricia en de baby. Hij is aangehouden en zit sindsdien vast.
Met de aanhouding is het onderzoek nog niet afgerond; de politie heeft nog belangrijke vragen.

Patricia Oliveira dos Santos
Patricia Oliveira dos Santos

Wie zag Patricia?

De politie wil graag spreken met mensen die Patricia in de nacht van woensdag 16 op donderdag 17 oktober tussen 04.00 en 05.30 uur hebben gezien of gesproken.

  • 32 jaar oud, hoogzwanger
  • droeg die nacht een rode jas
  • had een koffer en tassen bij zich
  • miste meerdere tanden
  • sprak alleen Portugees, geen Nederlands of Engels.

Ook willen de rechercheurs graag weten wie in de weken voor Patricia’s dood contact met haar heeft gehad.

Diemerplein
Diemerplein
Diemerplein

Albert Heijn XL

In de periode tussen 8 en 15 oktober dronk Patricia bijna dagelijks een kop koffie bij de Albert Heijn XL aan het Diemerplein in Diemen. Heeft u daar met haar gesproken? Neem alstublieft contact op met de politie.

Fortaleza

Patricia en haar vriend leerden elkaar zo’n drie jaar geleden kennen in het Braziliaanse Fortaleza. Daar woonde Patricia samen met haar zoons uit een eerdere relatie. Sindsdien onderhielden Patricia en haar vriend een latrelatie. Tijdens een bezoek van haar vriend aan Fortaleza eerder dit jaar, raakte Patricia in verwachting.

Help de politie

  • Wie heeft Patricia gezien en/of gesproken in de periode tot vrijdag 18 oktober 2019?
  • Wie weet waar Patricia is geweest, en mogelijk met wie ze contact had, tussen circa 04.00 en 05.30 uur die vroege ochtend van donderdag 17 oktober?

Politie Opsporingstiplijn (gratis): 0800 – 6070
Meld Misdaad Anoniem (gratis): 0800 – 7000
Team Nationale Inlichtingen (lokaal tarief): 079 – 3458999

ONLINE TIP DOORGEVEN

Gedeeld van: AvroTros.nl

#44

Sommige nachten lig ik wakker van herinneringen aan mijn ex-vriend. De blauwe plekken die hij mij bezorgde verklaarde ik met vergezochte leugens en langzaamaan raakte ik steeds verder verwijderd van de levens van mijn vriendinnen. Mijn ouders waren niet eens op de hoogte van het feit dat mijn vriend stiekem bij me was ingetrokken. Ik had vaker gehoord dat een op de vijf vrouwen met geweld binnen relaties te maken krijgt op een punt in haar leven, en verbaasde me er steeds over dat ik die ene vrouw niet kende. Toen werd ik haar zelf, die ene op de vijf. En de andere vier hadden geen idee van wat zich afspeelde in mijn studentenkamer. In februari 2018 zette ik hem mijn studentenwoning uit.

Elke dag komen er nog fragmenten van herinneringen aan mijn ex-vriend naar boven

Inmiddels kan ik er – selectief – over praten. Het liefst op een afstandelijke, praktische manier. Met nut, om een gesprek te openen; het thema in een artikel of een column aan te kaarten. Elke dag komen er nog fragmenten van herinneringen aan hem naar boven. Op sommige dagen laat ik het toe en schrijf ik het van me af, op andere dagen wuif ik de flarden zo snel mogelijk weg. Heel af en toe voel ik de behoefte om erover te praten. Ik zie de relatie graag als een levenloos lichaam, waar ik klinisch naar kan kijken, en dat ik naar wens kan ontleden om te kijken waar nog schade zit. Na gedane zaken naai ik het lichaam weer dicht, en moet iedereen er verder zijn mond over houden.

Het is niet dat ik mijn verhaal nergens kwijt kon. Mijn vriendinnen zijn de meest begripvolle en lieve mensen van de wereld, mijn ouders zijn schatten, mijn latere (inmiddels ex-)vriend was lief en geduldig, en ik ben omringd door feministen die strijdbaar zijn en elkaar uit de brand willen helpen. Ook was ik financieel en juridisch gezien in staat om mijn ex-vriend eruit te trappen en uit de school te klappen, een privilege dat veel slachtoffers van geweld binnen relaties niet hebben.

Toch bleef ik lang stil, zelfs nadat hij was vertrokken uit Nederland. Ik schaamde me dat ik hem niet eerder van me had afgeschud. Ik voelde me schuldig, omdat ik zoveel had gelogen en me agressief had verdedigd tegen vriendinnen die me simpelweg wilden zien, of die zich afvroegen wat er gebeurd was met mijn gehavende gezicht.

Wat me er vooral van weerhield het te vertellen, gewoon eerlijk te zijn, was dat ik niet wist hoe ik een goed slachtoffer moest zijn. Welke woorden moest ik gebruiken? En kon ik zomaar zo’n bom op iedereen laten vallen zonder dit te moeten toelichten? En hoe kon ik op een beleefde manier alle blikken van medelijdende afwijzen?

Goedbedoeld advies

Slachtofferschap is een soort stempel, die het woord ‘fragiel’ pontificaal op je voorhoofd drukt. Het is een ongemakkelijk onderwerp dat mensen achteruit doet deinzen, maar tegelijkertijd uitnodigt tot allerlei impertinente vragen. ‘Hij heeft me pijn gedaan’ klinkt als ‘ik ben gebroken’ voor menig gesprekspartner met wie ik hierover heb gepraat. Woorden als ‘trauma’ worden me in de mond gelegd. De eerste reactie is vaak dat ik in therapie zou moeten gaan. Goed bedoeld waarschijnlijk, maar mag ik dat zelf bepalen? De ander bekijkt me argwanend, zich afvragend hoe ik hier nog zit, zonder kleerscheuren of tranen. Ben je echt mishandeld of is dit aandachttrekkerij? Ben je slachtoffertje aan het spelen?

Naast het ontwijken van pathologische stigmatisering, alsof alle slachtoffers voor altijd geestesziek en getraumatiseerd zijn, houdt slachtofferschap ook een soort bewijsplicht in. Ik ken het verhaal van Cece Dao, studente aan de Erasmus Universiteit, die na over haar verkrachting te vertellen colleges moest blijven volgen met de jongen die haar dat aandeed, omdat de universiteit de klacht niet serieus nam totdat de politie zich ermee zou bemoeien. Ook NRC meldde vorig jaar dat het aankaarten van #MeToo-praktijken vaak leidde tot het vertrek van de slachtoffers. Hoe navigeer je vanuit een identiteit die je tegelijkertijd moet ontkennen en bewijzen?

Voor veel slachtoffers zullen beschuldigende vragen als ‘Waarom heb je dat nooit verteld?’ bekend in de oren klinken

Ik herinner me dat een vriendin me op een avond vroeg of het wel goed met me ging. Ze had signalen opgepikt toen ze met mijn ex en mij samen was. Ze had zijn agressieve dronk gezien en vertrouwde het niet. Als ze niet beter zou weten, zou ze denken dat hij me mishandelde, vertelde ze. ‘Maar dat zou jij natuurlijk nooit toelaten.’ Toen heb ik me het meest onzeker gevoeld over hoe ik slachtoffer moest zijn.

Had ik op dit moment moeten bekennen? Ik ben niet wie je denkt dat ik ben. Ik word mishandeld, ik laat het toe. Had ik van het voorzetje gebruik gemaakt, had ze me dan geloofd? Ik was blijkbaar geen plausibel slachtoffer, en als ik had toegelaten, was het dan ergens mijn eigen schuld? Ik antwoordde ontkennend, al weet ik nog steeds niet precies waarom. Ik durfde niet, en ik was bang om haar teleur te stellen.

De Duitse cultuurwetenschapper en schrijver Mithu Sanyal spreekt over deze twee kanten van slachtofferschap: het slachtofferschap dat je wilt vermijden – het stereotype van een gebroken, weerloze vrouw – en het slachtofferschap dat wordt ontvangen als een beschuldiging en dus voorzien moet worden van bewijs. Dat betekent niet direct dat je blauwe plekken moet laten zien, maar voor veel slachtoffers zullen beschuldigende vragen als ‘Waarom heb je dat nooit eerder verteld?’ of ‘Weet je het zeker? Ik vind hem altijd zo vriendelijk’ bekend in de oren klinken. ‘De prijs voor erkenning, empathie en herstel is dat het leven van elk slachtoffer bewijs moet zijn voor wat ze hebben meegemaakt, dat ze hun psyche moeten conserveren als een soort crime scene die elk moment geïnspecteerd kon worden’, schrijft Sanyal in haar boek From Lucretia to #MeToo.

Geen bewijsplicht

Van mijn relatie heb ik losse flarden aan herinneringen, die als vervelende muggen om me heen zoemen. Ik voel er niets voor om mijn herinneringen in een chronologisch rijtje te zetten om op te dreunen wanneer iemand me iets vraagt. Ik vind het waardevol om hardop na te denken over hoe ik me voelde tijdens de relatie, maar wanneer iemand me vraagt of hij me heeft geslagen, en hoe vaak dan, word ik onmiddellijk teruggehaald naar die krappe kamer en sta ik daar weer, net zo weerloos als toen. Ik wil slachtoffer zijn op mijn eigen voorwaarden. Zónder de schaamte, de zwakte, of de bewijsplicht.

Het is tijd om nieuwe narratieven van slachtofferschap te erkennen. Het imperfecte slachtoffer dat niet dient als getuige of als baken van medelijden, maar gewoon als mens dat kan spreken over zijn/hun/haar ervaring en kan zeggen: ‘Sorry, op die vraag wil ik geen antwoord geven.’ Een slachtoffer wiens geloofwaardigheid niet afhangt van hoeveel tranen ze laat, of ze aangifte heeft gedaan, of hoe overtuigend ze kan vertellen. In 2016 deed Amber Heard aangifte tegen Johnny Depp omdat ze zei dat hij haar had geslagen. Ze werd veelal niet geloofd omdat ze de dag erna een lachende foto plaatste op sociale media.

We zouden het juist moeten vieren als slachtoffers weer glimlachen en doorgaan met hun leven, in plaats van hun nieuwe geluk tegen ze te gebruiken. Ook al begrijp je niet hoe het voelt om geweld te ervaren van iemand die je liefhebt, of begrijp je niet hoe iemand daarna ooit weer kan glimlachen, de ervaring van het slachtoffer is legitiem.

Momenteel voert de VN met #OrangeTheWorld een internationale campagne tegen geweld tegen vrouwen. Het is een project dat vooral preventie van intiem partnergeweld wil stimuleren. Laten we tijdens deze zestien dagen van activisme niet alleen potentiële slachtoffers behoeden, maar ook de ruimte bieden aan alle imperfecte slachtoffers die de wereld al rijk is. Laat ze hun verhaal delen, laat ze zwijgen, laat ze huilen en lachen, en onthoud dat het onbegrip dat jij misschien voelt, niets afdoet aan wat zij hebben meegemaakt.

 

Gedeeld van: OneWorld.nl

#42

Vrouw bewaart lichaam echtgenoot elf jaar in vriezer

TOOELE CITY – Een vrouw (75) in Amerika heeft het lichaam van haar echtgenoot elf jaar lang in een vriezer bewaard. De politie deed de lugubere vondst nadat ze kwamen checken hoe het met haar ging nadat twee weken niets van haar vernomen was. Ze bleek dood op bed te liggen.

Nadat ze de vrouw dood aantroffen, besloten agenten om eens een kijkje te nemen in het huis. In een vriezer stuitten ze op het lichaam van de man. Hoe en wanneer hij dood ging, wordt op dit moment onderzocht. „De rechercheurs hebben met verschillende mensen in het appartementencomplex gesproken en ze herinnerden zich dat ze een man gezien hadden in het bewuste huis, maar wanneer dat was, kwam steeds niet overeen.” Hoe lang hij dus precies in de vriezer heeft gebleven blijft nog even gissen, maar dat kan volgens de politie oplopen tot elf jaar.

De politie denkt dat de man door een moord om het leven gebracht is, maar dat de vrouw een natuurlijke dood gestorven is. „We denken dat er bij hem geweld gebruikt is. Op het lichaam van de vrouw waren geen sporen van een misdrijf te zien”, aldus een woordvoerder tegenover ABC.

Gedeeld van Telegraaf.nl

#41

Afterparty mondt uit in horrornacht: ‘s-Gravendeler wil in drugswaas vriendin doodsteken

Het had in juni zijn laatste gabberfeest moeten worden. Nog één keer wilde Richard de S. uit zijn dak gaan voor hij de drugs zou afzweren. Het liep anders. Tijdens de afterparty in zijn woning in ‘s-Gravendeel ging hij in een waas van coke en ketamine een vriendin met een mes te lijf.

Een week had hij niet of nauwelijks geslapen. Misschien was het zelfs wel anderhalve week, bekende De S. (27) vandaag in de Dordtse rechtbank. Die zaterdag in juni was hij met een groep vrienden naar een hardcorefeest in Erp geweest, waarna het gezelschap bij hem thuis het feestje vrolijk voortzette. Die zondagavond voelde de ‘s-Gravendeler zich niet lekker worden, waarop hij zijn vrienden wegstuurde en in bed kroop.

Later die avond kwamen toevallig twee bekenden naar de woning, onwetend van de situatie. Toen zij daar eenmaal waren bleek inderdaad dat het niet goed met hem ging en zij wilden hem helpen. Maar in plaats daarvan kwam De S. met een mes op de vrouw af. Hij zou haar toen in de keuken uit het niets met een mes hebben aangevallen. Volgens Justitie greep hij haar van achteren beet en wilde hij haar nek doorsnijden. De vrouw begon te gillen, waardoor de andere vriend gealarmeerd werd.

Deze afterparty mondde uit in een horrorn­acht

officier van justitie

‘Rustig, rustig, kusje erop’

Die wist de vrouw te ontzetten, maar daarna begon De S. volgens Justitie op hém in te steken. Hij werd geraakt in arm en duim. De twee kwamen uiteindelijk vechtend op straat terecht, waar de vriend het mes wist af te pakken. Toen de twee daarna vluchtten, had De S. volgens de buren ‘rustig, rustig, kusje erop’ geroepen.

Toen even later twee politieagenten hem wilden arresteren, ging hij ook hen te lijf. Zelfs toen de ‘s-Gravendeler geboeid op de bodem van een politiebus lag, wist hij de twee agenten bovenop zich van zich af te gooien. ,,Hij was niet voor rede vatbaar en tot alles in staat’’, aldus de officier van justitie. Zij nam het De S. kwalijk dat hij wíst dat zijn gedrag onvoorspelbaar wordt bij drugsgebruik, maar dat hij toch was gaan gebruiken. ,,Deze afterparty mondde uit in een horrornacht.’’

Zij eiste dertig maanden cel (tien voorwaardelijk), een contact- en locatieverbod. Ook moet hij ruim 6300 euro schadevergoeding aan de slachtoffers betalen als het aan haar ligt. De S. zei in eerste instantie niets te weten van wat er allemaal gebeurd was, maar gaandeweg waren er toch flarden herinneringen ontstaan.

Uitspraak op 12 december.

Gedeeld van AD.nl

#40

Een afgewezen asielzoeker heeft in Kiel op wrede wijze een moeder van twee kinderen vermoord. De asielzoeker heeft de 36-jarige met 37 messteken letterlijk afgeslacht. De rechter toonde zich inschikkelijk en gaf een genereuze migratietoeslag: De Afghaanse moordenaar hoeft niet achter de tralies.

Een 25-jarige asieleiser heeft een beestachtige moord gepleegd in Kiel. Een 36-jarige Duitse vrouw had zich ingelaten met de vluchtelingsimulant. Ze hadden elkaar ontmoet op een verjaardagsfeestje in de buurt en hadden soms omgang. Het feit dat de moeder van twee kinderen de relatie uiteindelijk beëindigde, beviel de Afghaanse immigrant in het geheel niet. Hij beraamde een plan om wraak op haar te nemen, schrijft Anonymousnews.

Onopgemerkt klom hij gewapend met een mes door een kelderraam het huis van de vrouw binnen en verraste haar. Zonder enige aarzeling stak hij haar neer. De voormalige soldaat ramde het mes in totaal 37 keer in het lichaam van de 36-jarige vrouw. Daarbij werd het slachtoffer ook in de hersenstam gestoken. De vrouw had geen enkele kans en bloedde dood in haar rijtjeshuis in Kiel.

Rechter schenkt migrantenbonus

Rechter Jörg Brommann.

Volgens rechter Jörg Brommann toonde de wrede misdaad een “absolute wil om te vernietigen in de zin van een gerichte en beraamde moord”. De beschuldigde “wist precies wat hij deed en zag wat hij had aangericht”, zei Brommann tijdens het proces. Het vonnis lijkt in dit opzicht dan ook onbegrijpelijk: de Afghaanse moordenaar krijgt geen gevangenisstraf.

In het kader van een typische dader-slachtoffer ommekeer in Duitsland werd de koelbloedige moordenaar opnieuw als ontoerekeningsvatbaar verklaard. Hij lijdt aan paranoïde schizofrenie, volgens de migrantenvriendelijke verklaring. Daarom wordt de Afghaan niet gestraft voor de slachtpartij op de moeder van twee kinderen. Hij zal in de toekomst worden ondergebracht in een mooie psychiatrische inrichting in plaats van in een gevangeniscel – uiteraard op kosten van de belastingbetaler. 4K-tv en PlayStation staan al klaar.

De misdaad had voorkomen kunnen worden

Hoe ongelooflijk dit vonnis ook klinkt, zo ongelukkig zijn ook de omstandigheden waaronder de 36-jarige Duitse uit het leven werd gedwongen. Omdat de misdaad voorkomen had kunnen worden. De Afghaanse moordenaar had in Duitsland een asielaanvraag ingediend, die allang was afgewezen. Daarom had de geïmmigreerde messentrekker al lang geleden gedeporteerd moeten worden. Het falen van de Duitse autoriteiten heeft het mogelijk gemaakt dat deze gewetenloze moord in Kiel heeft plaatsgevonden. Dit betekent dat Angela Merkel en haar handlangers verantwoordelijk zijn voor weer een Duits leven. De kinderen van de 36-jarige moeten nu zonder moeder opgroeien.

Gedeeld van Fenixx news

#39

Jaarlijks zijn meer dan 119.000 kinderen het slachtoffer van kindermishandeling. Deze week is tijdens de Week Tegen Kindermishandeling (18 t/m 24 november 2019) aandacht besteed aan dit probleem en de aanpak ervan. Ervaringen van ouders, kinderen en professionals die met kindermishandeling geconfronteerd zijn staan deze week centraal. Hun verhalen bieden inspiratie en inzichten om in de toekomst zo veel mogelijk kinderen veilig te laten opgroeien. Zo ook het verhaal van Miriam. Zij wist met haar zoon te ontsnappen uit een langdurige situatie van huiselijk geweld.

Smoorverliefd

Miriam leerde haar ex kennen toen zij 28 jaar was. Selim was een knappe, charismatische man op wie ze gelijk smoorverliefd werd. Al snel bloeide een relatie op en trok Miriam bij Selim in. Blind van verliefdheid zag Miriam niet wat haar voor afschuwelijks te wachten stond.

De eerste klap

Miriam en Selim gingen samen op vakantie, toen zij drie maanden samen waren. Tijdens een avond in hun hotelkamer volgde de eerste klap. Hij gooide haar naar buiten, met haar kleding achter haar aan. Miriam was verbijsterd. “Ik begreep niet wat er gebeurde en was geschrokken. Gelukkig deed Selim de deur snel weer open en liet hij me weer binnen. Hij bood zijn excuses aan en ik geloofde dat hij het meende.” Miriam dacht dat het bij één keer zou blijven, maar niets bleek minder waar.

Van kwaad tot erger

Steeds vaker deelde Selim klappen uit en iedere keer opnieuw kwamen er excuses. Miriam vergaf hem, omdat ze van hem hield. “Ik dacht elke keer dat hij zou veranderen. Ik zat in een overlevingsmodus en kon niet meer rationaal nadenken.” De situatie werd van kwaad tot erger. De klappen werden heviger en Miriam ontdekte dat Selim regelmatig alcohol en drugs gebruikte.

Zwanger

Selim wilde graag een kind en legde veel druk op Miriam. Miriam werd zwanger en hoopte dat het krijgen van een kind hun relatie zou verbeteren. Toen bleek dat het geweld alleen maar erger werd, verloor Miriam hoop. Na negen jaar bereikte ze het punt dat ze iedere dag geslagen werd. Ook mocht ze nergens meer alleen naartoe. “Selim deed alle deuren op slot, als hij wegging. Mijn zoon mocht niet meer naar school en ik moest binnen blijven. Ik had geen bankpas of auto en moest alle nummers uit mijn telefoon verwijderen.” Miriam schaamde zich zo voor haar situatie, dat ze niemand vertelde wat er aan de hand was. Haar zoon was de enige getuige van al het geweld tussen haar en haar ex. “Mijn zoon heeft mij gezien met blauwe plekken, een gebroken kaak en veel verdriet. Hij heeft veel meegemaakt.”

Kracht om te vluchten

Een tijd later kwam Selim in aanraking met justitie. Hij werd opgepakt en moest samen met Miriam naar het politiebureau komen. Daar merkte een agent op dat er iets met Miriam aan de hand was. “Hij keek dwars door me heen, ondanks dat ik niets zei. Hij gaf me zijn nummer en naam, en zei dat ik bij hem terecht kon als ik hulp nodig had” De agent gaf Miriam de kracht om te vluchten. Een week later rende ze met haar inmiddels driejarige zoon in paniek naar buiten, toen de situatie weer uit de hand liep. Radeloos hield ze een bus aan, die haar naar het station bracht. “Al die jaren heb ik het telefoonnummer van mijn beste vriendin continu in mijn hoofd herhaald. Ik belde haar op en kon bij haar terecht. Bij haar belde ik de politieagent op.” De agent bood haar hulp en zocht met haar naar een veilige plek om te wonen.

Het verschil maken

Langzaam maar zeker ging het beter met Miriam en haar zoon. Binnen twee weken vond ze een eigen woning. Ze deed aangifte tegen Selim, maar dat leverde niet minder spanning op. “Regelmatig werden ik en mijn zoon nog door hem bedreigd of lastiggevallen.” Uiteindelijk kreeg Selim een taakstraf en straatverbod, waardoor het rustiger werd. Ondanks dat zal het nog lang duren voordat Miriam en haar zoon geheel zonder angst kunnen leven. “Mijn zoon is nu 12 jaar. Hij heeft een hart van goud en is erg lief: het tegenovergestelde van zijn vader. Wel weet ik dat hij soms verdrietig is en bang is voor zijn vader. Daarom heeft hij nu ook geen contact meer met hem.” Miriam benadrukt dat het belangrijk is om altijd te luisteren naar je onderbuikgevoel, als je je zorgen maakt om iemand anders. “Een melding maken is belangrijk, ook als je twijfelt. Dan kan er actie worden ondernomen. Vraag meerdere keren hoe het met iemand gaat, als je je zorgen maakt. Zo kun je voor iemand het verschil maken.”

Gedeeld van Sterkhuis.nl

#60

TWEE DODEN BIJ SCHIETPARTIJ EVERDINGEN, ‘STERKE AANWIJZINGEN’ DAT POLITIEMAN SCHUTTER WAS

Bij een schietpartij in het Utrechtse Everdingen zijn donderdag een 43-jarige politieman en een 40-jarige vrouw om het leven gekomen. De politie vermoedt dat de man eerst de vrouw om het leven bracht en daarna zichzelf.

De overleden man was een politieman van de Landelijke Eenheid.

SCHIETPARTIJ EVERDINGEN

De schietpartij vond plaats in een woning aan de Prins Bernhardstraat in Everdingen. De vrouw overleed direct. De politieman overleed onderweg naar het ziekenhuis aan zijn verwondingen. “Er zijn sterke aanwijzingen dat hij eerst de vrouw om het leven heeft gebracht en daarna zichzelf”, aldus de politie.

Buurtbewoners laten aan RTV Utrecht weten dat de politie de woning al een paar uur in de gaten hield. In de middag hebben zwaarbewapende agenten een inval gedaan in het huis. Of er toen geschoten is of dat de schietpartij vooraf heeft plaatsgevonden, is niet bekend.

ONDERZOEK

De Rijksrecherche stelt een onderzoek in naar wat er precies gebeurd is. Burgemeester Sjors Fröhlich en de Landelijke Eenheid laten op Twitter weten geschokt en verslagen te zijn door het nieuws.

Gedeeld van Linda.nl

#38

Man zet zelfmoord vrouw in scène: stervende Tamara kan nog net hulplijn bellen

UPDATE,,Ze heeft haar polsen doorgesneden”, vertelde Ken M. (40) uit het Belgische Aarschot in paniek aan zijn vader. In werkelijkheid had hij zélf in haar polsen gesneden en haar gedwongen een afscheidsbrief te schrijven. Hij liet zijn vrouw achter in de veronderstelling dat ze zou sterven, maar ze kon op het laatste nippertje de hulpdiensten bellen: ,,Het was mijn man.” Ken M. werd vandaag veroordeeld tot tien jaar cel.

Het was bijna middag toen Ken M. op zaterdag 16 maart 2018 aanbelde bij zijn vader in Aarschot. Volledig over zijn toeren. Hij vertelde dat zijn vrouw Tamara (39) bij hen thuis in de berging in een plas bloed lag. ,,Ze heeft haar polsen doorgesneden”, zei hij. Ken M. vroeg zijn vader wat hij moest doen. ,,Heb je de hulpdiensten al verwittigd?’’ vroeg de vader. Zijn zoon zei dat hij nog niemand had gebeld. Hij wist niet wat te doen.

De vader, die blind is, reed met zijn zoon mee naar het huis, enkele straten verderop. Daar hoorde hij zijn zoon tegen Tamara praten. Hij hoorde onder andere hoe zijn zoon meerdere keren haar naam zei om haar bij bewustzijn te houden. De vader belde intussen de hulpdiensten. De vrouw had haar polsen doorgesneden, vertelde hij. Aangeraden werd om op de wonden te drukken. Omdat de vader zelf niets zag, vroeg hij zijn zoon dat te doen.

Die bekommerde zich echter vooral om zichzelf, verklaarde het slachtoffer later. ,,Hij boog zich over me en vroeg me stilletjes hem niet te verraden. Ik beloofde hem dat niet te doen.” Niet veel later arriveerden de hulpdiensten. Ze brachten de zwaargewonde vrouw van de berging naar de garage, waar meer ruimte was. De vrouw vroeg aan de dokters en de verplegers of ze zou sterven. ,,We zullen ons uiterste best voor u doen”, beloofden ze.

Een politieagente vroeg de vrouw wie ‘dat’ had gedaan. Zij draaide met haar ogen in de richting van de plaats waar haar man net had gestaan. Omdat de agente de hint niet snapte, zei ze het heel zachtjes: ,,Mijn man.” De agente zei dat ze geen schrik moest hebben. ,,Hij zit al in de wagen.”

Niet eerste misstap

Die zaterdagochtend had Tamara V. in bed bij haar man opgebiecht dat ze een minnaar had. Een collega. Het was niet haar eerste misstap. De man maakte haar duidelijk dat hij haar ook nu weer zou vergeven. Maar hij wilde wel alle details weten – ook de pijnlijke. Ze vertelde alles. ,,Omdat Ken niet tegen liegen kon.” Hij vroeg zijn echtgenote wat haar plan was. Ze koos ervoor bij hem te blijven. Dan wilde Ken M. wel dat ze haar minnaar zou sms’en om te zeggen dat hun affaire voorbij was. Dat ze voor haar man had gekozen. Ze deed dit. Ken M. nam daarna haar gsm af.

Daarna, eenmaal beneden, zei Tamara tegen haar man dat ze tijd nodig had voor zichzelf. Ze wilde enkele uren gaan wandelen. Volgens haar verklaring nam ze haar jas en stapte ze naar de garage om haar schoenen te pakken. Daar stak haar man haar twee keer in de hals. Met een aardappelmes uit de keuken, bleek later. Terwijl Tamara op de grond lag, sneed hij in haar pols. ,,Ik zag het bloed uit mijn nek sijpelen en raakte in paniek. Ik begon te huilen en vroeg hem om de ambulance te bellen.”

Ze zag hoe haar echtgenoot zijn telefoon pakte en een nummer intoetste. Ze hoorde in de achtergrond een bandje en vermoedde dat hij zijn eigen nummer belde in plaats van de hulpdiensten. Ze vroeg hem of hij wel écht om hulp had gebeld. Hij beweerde van wel, maar wilde zijn gsm niet tonen.

Ik zag het bloed uit mijn nek sijpelen en raakte in paniek

Tamara V.

‘Ben je er nog?’

Ik zag dat hij aan een houten plank boven het raam een doek had gehangen, zodat de buren niets zouden zien

Tamara V.

Ken M. probeerde daarna nog eens met het mes in de hals van de vrouw te snijden. Zij verdedigde zich en raakte daarbij gewond aan haar hand. Het mes raakte opnieuw haar pols. ,,Ik zei dat ik wel bij hem zou blijven, maar hij zei dat het niet meer hoefde. Op dat moment zag ik dat hij aan een houten plank boven het raam een doek had gehangen, zodat de buren niets zouden zien. Ken zette ook muziek op, vermoedelijk zodat niemand me zou horen roepen.” Volgens de vrouw liet haar man haar meerdere keren alleen achter. Elke keer dat hij terugkwam, vroeg hij: ,,Ben je er nog?”

Ken M. duwde zijn echtgenote een balpen en een blad papier in haar handen. ,,Hij bewoog de balpen met mijn vingers en schreef iets. Ik weet niet wat. Ik kon mijn hoofd amper bewegen. Hij zei ook dat we iets op zijn voicemail moesten zetten. Dat hij voor onze dochter moest zorgen. Hij nam mijn gsm en drukte met mijn bebloede vingers zijn nummer in. Ik hoorde zijn gsm rinkelen. Hij zei wat ik moest zeggen: ‘Sorry, het spijt me zo erg voor onze dochter.’

Tamara V. klaagde tegen Ken M. dat ze het koud had en vroeg een deken. Haar man zei dat hij niets meer kon doen voor haar. Even later hoorde ze hem de auto uit de garage rijden. Toen ze rondkeek, zag ze haar gsm in de plas bloed liggen. Met veel moeite belde ze de hulpdiensten. ,,Mijn man heeft me proberen te vermoorden.” Ze werd op het nippertje gered.

‘Goede vader’

Aanvankelijk ontkende Ken M. dat hij de zelfmoord van zijn vrouw had geënsceneerd. Maar tijdens het proces vorige maand gaf hij toch toe. Hij zei ook al vanaf het begin dat zijn stoppen waren doorgeslagen omdat zijn vrouw die ochtend zou hebben gezegd dat hun dochter niet van hem is. Zij sprak dat tegen.

Vandaag besliste de rechtbank in Leuven over het lot van de man. Hij krijgt tien jaar cel. Ook is hij opnieuw vastgezet in de gevangenis omdat er volgens de rechter vluchtgevaar bestaat. Het Openbaar Ministerie vond eerder een effectieve celstraf van zeven jaar gezien de omstandigheden een voldoende streng signaal. Maar volgens de rechter waren de feiten zwaarwichtig genoeg en was enkel ,,een strenge straf zonder uitstel” op zijn plaats.

Zijn advocaten Issabel De Fré en Frédéric Thiebaut pleitten echter voor een mildere straf; vijf jaar en twee jaar voorwaardelijk. Zij zwaaiden met getuigenissen waarin de verdachte wordt omschreven als een keurige man die zwaar leed onder de scheve schaatsen van zijn vrouw. ,,Hij is een goede vader voor hun dochtertje, heeft een erg goede band met haar. Ook daarom, en dat is géén chantage, vragen we enige mildheid”, zei advocaat Thiebaut. Ook een psycholoog noemt Ken M. geen gevaarlijke man. Het overspel van zijn vrouw was dé druppel.

Na zijn arrestatie zat Ken M. vier maanden in voorarrest. Zijn werkgever ontsloeg hem, maar intussen werkte hij in een magazijn en heeft hij opnieuw contact met zijn dochter. Hij is ook weer ‘on speaking terms’ met het slachtoffer, van wie hij officieel is gescheiden. Volgens haar advocaat, Pascal Nelissen-Grade, is de vrouw psychologisch gekraakt. ,,Het heeft écht niet veel gescheeld of ze was er niet meer. Dit was een regelrechte poging tot moord. Maar ook zij vindt: hun dochtertje mag niet de pineut zijn van hun geruzie.”

Gedeeld van AD

#37

A Colorado Man Was Sentenced To Life In Prison For Beating His Fiancé To Death Then Burning Her Body

Patrick Frazee, 33, was convicted of first-degree murder and other charges in the death of his fiancé, Kelsey Barreth, who went missing last Thanksgiving.

Posted on November 18, 2019, at 6:40 p.m. ET

Teller County Sheriff via AP

Patrick Frazee

A Colorado man was sentenced to life in prison Monday after a jury found him guilty of beating his fiancé to death and then burning her body on his ranch.

Patrick Frazee, 33, was also convicted of one count of tampering with a deceased human being, and three counts of solicitation for first-degree murder in the death of Kelsey Marie Berreth, the mother of his child. The jury announced the verdict Monday after deliberating for less than four hours, according to the Denver Post.

Berreth, a 29-year-old flight instructor, was last seen on Thanksgiving Day in 2018, with surveillance video showing her entering a supermarket with a car seat believed to be carrying her and Frazee’s 1-year-old daughter.

Berreth’s body was never found, but authorities believe she was murdered in her Woodland Park home on Thanksgiving. Her mother reported her missing on Dec. 2 after not hearing from her for days. Frazee was arrested later that month.

Woodland Park Police

Berreth

Prior to bludgeoning Berreth to death, Frazee had asked his girlfriend, Krystal Lee Kenney, on three separate occasions, to kill Berreth, according to prosecutors.

During the more than two-week trial, Kenney, who pleaded guilty to tampering with evidence earlier this year, testified that Frazee summoned her to help clean the crime scene and destroy evidence, according to the Post. Kenney said she watched Frazee burn a plastic storage container with Berreth’s body inside on his ranch in Florissant.

Frazee showed no emotion after the jury read the verdict, according to local media reports.

Gedeeld van Buzzfeednews

#59

Mishandeling met schroevendraaier: 14 jaar geëist

Geplaatst opwoensdag 12 februari 2020 – 15:20

Tegen een 42-jarige man uit Mook is in hoger beroep een gevangenisstraf van veertien jaar geëist. Hij wordt verdacht van een geweldincident in Arnhem, waarbij hij zijn ex en haar ouders met een schroevendraaier heeft mishandeld.

Eerder werd de Limburger veroordeeld tot een gevangenisstraf van negen jaar. Zowel het Openbaar Ministerie als de Mookenaar gingen in hoger beroep.

Lees ook: Negen jaar cel voor poging tot moord met schroevendraaier

Schroevendraaier
De 42-jarige man heeft het drietal in 2018 op 9 februari in een woning aan de Arnhemse Gemertstraat mishandeld met een schroevendraaier. Een maand daarvoor had hij aangekondigd dat hij zijn ex en zijn schoonfamilie wilde vermoorden. Een kind, dat tijdens de mishandeling aanwezig was in de woning, heeft moeten toekijken hoe hun moeder, opa en oma door hun vader werden toegetakeld.

Wrang
En het gegeven dat het destijds 8-jarige kind dat in zijn eigen huis heeft moeten zien, maakt het volgens de advocaat-generaal extra wrang. “Dat is juist een plek waar mensen zich veilig moeten voelen”, zegt hij. “Verdachte heeft gewelddadig gehandeld voor de ogen van zijn eigen zoon. En hij heeft nimmer verantwoordelijkheid genomen voor zijn handelen.”

Lees ook: Mookenaar ontkent moordpoging met schroevendraaier

Forse gevangenisstraf
De Mookenaar zou zijn slachtoffers zo’n veertig keer hebben gestoken. Volgens de advocaat-generaal kunnen ze van geluk spreken dat ze nog leven. “Naast de fysieke littekens, hebben deze mensen littekens voor de rest van hun leven”, zegt hij. De eis in hoger beroep is dan ook een stuk hoger dan de oorspronkelijke veroordeling. “Wij vinden dat in zo’n geval niet kan worden volstaan met een gevangenisstraf van negen jaar.”

Het gerechtshof doet over twee weken uitspraak.

Gedeeld van: 1limburg