Ervaringsverhalen

#3

Langere tijd ben ik slachtoffer geweest van partnergeweld. Inmiddels alweer meer dan 10 jaar geleden. Ik heb er geen last meer van, aangezien het al jaren rustig is. Wel heeft het een wond achtergelaten die moeilijk heelt en vaak weer open gaat als er iets gebeurt wat me angstig of onzeker maakt. Ik ben erg vijandig geworden en bescherm mezelf misschien harder dan nodig is. Het is echter geen vreemde ontwikkeling na zo’n absurde tijd van excessief geweld.

Ik ben slachtoffer van partnergeweld, zowel psychisch als fysiek. Van een sterke, zelfstandige vrouw, die het leven toelachte, ging ik naar een afhankelijke vrouw die haar lang-leven-de-lol-leven voorbij liet gaan. Een opoffering voor het starten van een gezin met een man die niets liever wilde dan mij aan zijn zijde en laten zorgen voor de kind(eren). Ik was ervan overtuigd dat dat precies was wat ik ook wilde en maakte alle opofferingen met liefde.

Ik ben vertrokken nadat mijn ex mijn kind(eren) in gevaar bracht en letsel toediende. Dat was de druppel. Mijn oerkracht als moeder ging verder dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Ik had al een plan en alles voorbereid zodat ik op een veilige manier kon vertrekken. Ik had andere woongelegenheid, mijn papieren klaar liggen, mijn belangrijkste spullen ingepakt en kon met vrijwel niks vertrekken met de kind(eren). Een heftig vertrek, een onmenselijke molen van angst, opnieuw beginnen, doodsangst, bedreigingen, enz. enz.

Het is vaker tot tussenkomst van de politie gekomen, aangiften, meldingen, ziekenhuis en doktersbezoeken. Ik raakte mijn baan kwijt, mijn vrienden vielen weg, het contact met mijn directe familie was hecht genoeg om dit te overleven.

De hulp van buitenaf was beperkt, maar beetje bij beetje groeide deze uit. Ik werd beschermd en dat voelde ontzettend goed. Het was duidelijk dat ik me los had gemaakt en daarbij geen obstakels zou accepteren. Stapje voor stapje pakte ik de regie over mijn leven terug. Binnen een jaar was ik weer waar ik wilde zijn. Sindsdien gaat het ontzettend goed met mij. Ik was geen geknakt zwak persoon. Ik ben altijd sterk gebleven. Dat wil niet zeggen dat het zijn sporen niet heeft achtergelaten.

Helaas ondervond ik veel tegenwerking van de politie. Het onbegrip van niet vertrekken op hun commando zorgde ervoor dat ze vaak laconiek reageerde en hun tijd namen om te komen. Toch zijn dat allemaal stappen om jezelf een veilig genoeg gevoel te geven om te kunnen vertrekken. Dat gevoel kan iemand anders je niet opleggen. Je kunt pas iets doen als je er zelf van overtuigd bent dat dit op een veilige manier kan. Daarnaast is het niet zo dat omdat iemand zo’n vreemd gedrag als houden van betiteld dat jouw gevoel uitgeschakeld is. De strijd tussen je hoofd en je hart is heel moeilijk.

Het is mogelijk om veilig weg te komen. Hoe bizar de situatie ook is, hoe uitzichtloos het ook lijkt, ook ik ben los gekomen van partnergeweld en leef nu een goed leven waarin houden van wel is zoals het hoort te zijn. Zolang je maar de stappen zet die je moet zetten om veilig en definitief te kunnen vertrekken. Ik wil mijn stem via deze weg laten horen voor iedereen die nog midden in een partnergeweld situatie zit. Het kan, zorg voor een vluchtplan en een vangnet. Blijf alert en doe het op jouw tempo. Wij zwijgen niet langer, wij laten ons horen!

#2

Tijdens mijn huwelijk bleek mijn inmiddels ex-man er een tweede leven op na te houden. Dit zorgde voor veel spanningen waar ik de schuld van kreeg. Als ik me verzette stuitte ik op harde woorden en vaak ook meer dan dat. Inmiddels zijn we jaren gescheiden, wonen we gescheiden en heb ik nog weinig tot niks met mijn ex van doen. Dat heeft weer de nodige rust in mijn leven gebracht. Ik kan steeds beter naast me neerleggen hoe ik veroordeeld wordt op mijn doen en laten door hem en zijn/mijn omgeving. Ik weet dat ik het nooit goed zal kunnen doen. Die woorden raken me steeds minder.

Ik ben slachtoffer van partnergeweld. Ik zie een lijn in wat er gebeurt is, nu ik erop kan terugblikken. Hoe mijn onafhankelijkheid me werd afgenomen, mijn cirkel kleiner werd en ik steeds meer als onderdanige van mijn ex werd weggezet. Gelukkig heb ik altijd een paar mensen in mijn leven gehad die mij steunde en waarvan ik wist dat zij er zouden zijn om mij weer sterk, onafhankelijk en mezelf te laten zijn. Dat is ook gelukt.

De kracht om te vertrekken, was zeker mijn kind(eren). Toen zij getuige waren van het fysieke geweld kon ik het niet langer volhouden. Na een escalatie heb ik de nodige stappen gezet om mezelf vrij te maken.

Ik heb nooit aangifte gedaan. Waarschijnlijk woog daarin het verantwoordelijkheidsgevoel van wat ik voor hem en de kind(eren) allemaal kapot kon maken hiermee het meeste door. Daarnaast uiteraard ook een omgeving die me daarin niet geloofde en mij weg zette als de slechterik. Misschien was de hoofdreden wel dat ik mij het hele proces wilde besparen. Ik heb immers geen last meer van hem, alle blauwe plekken en striemen zijn genezen en dat stuk mentaal leed verwerk ik wel in stilte.

De hulp die ik van buitenaf heb gehad beperkt zich tot een kleine cirkel. Dat was voor mij voldoende. Ik hoef dit niet aan de grote klok te hangen en wil mezelf niet als slachtoffer neerzetten dat gun ik hem niet. Daarnaast wil ik geen olie op het vuur gooien. Het is rustig en dat is me het meeste waard.

Tegenwerking heb ik wellicht het meest van mezelf gehad. De constante strijd in mijn hoofd en mijn hart. Ik heb gekozen voor rust en daar ben ik ontzettend blij mee. Ik heb gekozen voor mezelf en ook daar ben ik heel blij mee. De kind(eren) staan daarbij constant bovenaan.

Het gaat goed met me, toch vind ik dat we moeten laten weten dat dit meer gebeurt dan mensen beseffen. Lees hierboven, dit had nooit iemand geweten, als ik dit niet anoniem had kunnen delen op deze manier. Dit is toch mijn verhaal en met mij zoveel anderen die om welke reden dan ook niet willen toegeven of naar buiten willen brengen dat dit hun realiteit is. Toch is het belangrijk dat het gebeurt. Dat degene die in deze situatie zitten, veel vaker te horen krijgen dat het ook goed kan aflopen. Nu horen ze alleen de horrorverhalen van wanneer het fout gaat. Je kunt ook op een veilige manier je losmaken van partnergeweld.

Podcast

Als je serieus met iets aan de slag wilt dan zul je daar veel onderzoek naar moeten doen. Het helpt als je met iets bezig bent waar je gepassioneerd over bent. Daar besteed je immers sowieso al veel tijd aan.

Ik had extra ruimte en merk dat ik nu zo gedreven aan het worden ben dat mijn tijd weer heel kostbaar wordt. Ik sprak met mijn lieftallige dochter aangezien die millennial alleen maar bezig is met tijdbesparende dingen om zo, zoveel mogelijk gedaan te krijgen, steeds meer op hun bordje te kunnen nemen, dat waneer er iets fout gaat, alles ook klapt en een drama zich ontvouwt, niet dat dit voor mij niet herkenbaar is, maar dat voor een andere keer. Afin, ik sprak mijn dochter met de vraag hoe ik efficiënt veel info kon vergaren. We kwamen uit bij podcast, waar volgens haar alleen maar suffe mensen naar luisteren.

Nu vind ik mezelf niet suf, maar ging toch aan de slag met podcast. Ik kon niks over partnergeweld vinden en vond maar liefst drie items over huiselijk geweld. Als het over huiselijk geweld gaat, is dat vaker aangaande kindermishandeling. Precies zoals ik het overal terug kan vinden. Weet iemand een podcast die over partnergeweld gaat?

Ik kan me voorstellen dat het handig is om onderweg een podcast te luisteren over partnergeweld. Bijvoorbeeld tijdens woon-werkverkeer. Ik reisde niet alleen, maar werd gebracht en gehaald door mijn ex, dat is natuurlijk weer niet handig. Wellicht zijn er personen die dan wel even tijd alleen hebben om een podcast te luisteren waar lotgenoten aan het woord komen met advies. Of professionals die je van goede tips kunnen voorzien. Wie zou dat een goed idee vinden?

Luisteren jullie wel eens podcasts? Waarover?

#21

Mijn naam is Patty Manders, 43 jaar oud en moeder van 4 jonge meiden.
10 jaar lang heb ik in een huwelijk gezeten met partner geweld. Mijn ex-man onderdrukte mij, vernederde mij. Hij mishandelde mij zowel mentaal als fysiek.
Wat ik echt nodig had om uit de negatieve spiraal te komen was mijn eigen overtuiging! Dat ik het WEL waard was om een goed leven te hebben en dat ik ook bestaansrecht had. Het heeft voor mij helaas 10 jaar geduurd om bij deze grens te komen.
Het heeft mij zeker niet geholpen dat ik vooral de eerste jaren mijn ex geloofde en de schuld telkens maar zocht bij mijzelf. Als ik maar gewoon alles deed wat hij vroeg dan hoefde er toch ook geen ruzie te komen?
Wat ik ook nodig had op dat moment is iemand waar ik op terug kon vallen. Iemand zonder oordeel die mij ook niet zou veroordelen. Dat had ik nodig!
Ik had niets meer te verliezen, ik leefde op de automatische piloot en voelde met een robot zonder emoties, want die waren er inmiddels wel uitgeslagen!
Mijn inzicht kwam toen ik op mijn dieptepunt zat, het was of zelf uit het raam springen en er niet meer kunnen zijn voor mijn kinderen. Of in een diep zwart gat springen door bij mijn ex weg te vluchten met alle risico’s van dien. Gelukkig koos ik voor het laatste.
Meteen nadat ik bij hem weg was heeft het met ontzettend geholpen om mijn simkaart van mijn telefoon door te knippen zodat hij mij niet kon traceren. Dezelfde dag dat ik wegging en de kinderen had meegenomen heb ik zelf de politie gebeld om te zeggen waar ik was en dat ik veilig was met de kinderen. Politie heeft mij hierbij ontzettend goed geholpen en daar ben ik nog steeds ontzettend dankbaar voor. Alle lijntjes die er waren met zijn familie heb ik meteen verbroken, vooral bewust de eerste paar maanden omdat ze heel manipulatief waren naar mij en ik dat niet trok.
Om mij veilig te kunnen voelen heb ik een aware alarmknop aangevraagd bij de politie. Dat is een knop met een alarm en gps systeem die je om je nek kunt hangen als een ketting (ik droeg hem niet zichtbaar onder mijn kleding). Als ik mijn ex zag dan kon ik die knop indrukken en dan zou er vanaf de meldkamer meteen een politie eenheid komen om mij te helpen.
Wat mij ook heeft geholpen mbt de kinderen is meteen te zorgen voor psychologische hulp. Via de huisarts heb ik dat aangevraagd en werden de kinderen doorverwezen naar de juiste instantie. Ook ik ben naar de psycholoog gegaan waar ik 3 jaar onder behandeling ben geweest voor mijn PTSS die ik aan mijn ex heb overgehouden.
Het beste wat de psycholoog mij heeft in laten zien is de emoties die je doorstaat na zo’n heftig huwelijk en scheiding.
Eerst het medelijden dat ik nog kon hebben naar mijn kinderen en zelfs naar mijn ex (dan ben je namelijk nog niet objectief), daarna het verdriet en de pijn ( het vele huilen en de nachtmerries) maar dan….de woede ! (je wordt objectiever door het van een afstand te kunnen bekijken en dan dringt pas echt tot mij door wat hij mij heeft aangedaan).
Doordat mijn psycholoog die al in een van de eerste sessies tegen mij zei, wist ik ongeveer wat mij te wachten stond en kon ik ook beter met die emoties omgaan. Dat scheelde voor mij enorm omdat ik ontzettend onzeker was geworden over mijn eigen gevoelens.
Ook heel transparant zijn naar mijn omgeving waar ik woonde. Ik ben in een andere stad gaan wonen en heb mijn buren eerlijk verteld wat er speelde. Zo konden zij ook een oogje in het zeil houden in het kader van veiligheid.
De school van de kinderen heeft ook een belangrijke rol gespeeld. Zo kon de school beter de ontwikkeling van de kinderen plaatsen in de situatie. Als er rechtzaken waren en de spanningen ook voor de kinderen te hoog opliep dan was school er ook voor de kinderen en konden ze de kinderen hierin ook een stukje begeleiden. Ik heb ervoor gezorgd dat de school ook in contact zou staan met politie zodat alle neuzen ook dezelfde kant op zouden staan.
Dus alle instanties, school, verenigingen, GGD, overal waar ik kwam wist iedereen hoe de vork in de steel zat! En dat heeft mij uiteindelijk er doorheen gesleept. Mijn veiligheid werd zoveel mogelijk gewaarborgd door mijn omgeving in te lichten!
Door mijn verhaal te delen hoop ik anderen te kunnen motiveren en inspireren. Als ik weg kan gaan vanuit Egypte met 4 kinderen…..dan moet het voor jou zeker mogelijk zijn om weg te gaan. Sinds 4 jaar geef ik lezingen voor Politie en Ministerie, ziekenhuizen en instanties. En sinds dit jaar heb ik mijn eigen online coaching praktijk, Manders Coaching. Neem gerust een kijkje op https://www.manderscoaching.nl of wordt lid van mijn besloten facebookgroep, of bezoek mijn facebookpagina  https://www.facebook.com/manderscoaching/ .
Dat is het enige dat ik heel erg miste toen ik net bij mijn ex weg was. Een coach, een buddy, iemand die mij en vooral ook mijn situatie en gevoel ECHT kon begrijpen.
Nu help ik anderen en ben ik mijn ex bijna dankbaar voor die negatieve ervaring omdat ik er nu zoveel meer mensen mee kan helpen! Je hoeft het niet alleen te  doen!!
Manders Coaching, Motivatie – Herstelcoach. 44 likes · 5 talking about this. Coach Motivatie en Herstel, trainingen op gebied van preventie en nazorg…
Manders Coaching, is de coachingspraktijk van Patty Manders, ervaringsdeskundig coach voor motivatie, herstel en groei Herken jij dit? Herken jij dit? Sta jij vaak op met de gedachten en het gevoel dat je de dag ellendig gaat zijn omdat je weer moet dealen met de pijn en het verdriet van tijdens en na je scheiding. … “Patty Manders, ervaringsdeskundig coach” verder lezen

Ervaringswerker

Om op een serieuze manier aan de slag te zijn met EsOhEs heb ik eerder al een Workshop ervaringswerker gevolgd. Hier is het niet bij gebleven. Inmiddels heb ik deelgenomen aan de workshop “doorbreken van het taboe bij mensen met een kinderwens en een psychische kwetsbaarheid”.

Voor mij was dit een ver-van-mijn-bed-show, dacht ik. Toch was dit zeer waardevol voor mij. Wat mij ontzettend verraste was het respect en de manier van communiceren. Ook al raak je in een verhitte discussie terecht, het respect blijft. Hierdoor voel je je gehoord, serieus genomen en ontzettend waardevol. Ik heb met verbijstering geluisterd en vol passie deelgenomen.

Voor mij is alles veel zakelijker en hier merkte ik dat emoties de overhand hadden. Niet persé je eigen emoties, maar vooral de emoties van anderen. Alle ruimte voor boosheid, verdriet, vreugde en alle andere emoties. Onderbreken van een ander is er niet bij en toch komt iedereen aan het woord. Zo mooi en hier is zoveel van te leren. Ik had deze groep zo in een aula van een school willen zetten. Kijk, zo hoort het!

Ik heb ook nog ontzettend veel te leren over veroordelen. Ik probeer dat nooit te doen, maar merk dat ik dit onbewust toch doe. Ik weet dat wij, binnen ons gezin, elkaar leren om vragen te stellen in plaats van een oordeel klaar te hebben. Nu heb ik geleerd dat het stellen van vragen al met een oordeel kan zijn. Het is dus heel belangrijk om je vraag op een oordeelvrije manier te stellen. Niet eenvoudig, maar zeer waardevol.

Wat ik ook zeer waardevol vond om te ervaren was toen het iemand te veel werd en deze zichzelf terug trok. Niemand stond op om erachter aan te gaan. Dat is mijn eerste instinct, troosten, arm eromheen, kijken of het wel goed gaat. Pas toen diegene terug was, werd er gevraagd of het ging. De uitleg: als je erachteraan gaat, blijf je olie op het vuur gooien. Iemand vertrekt uit een situatie om tot rust te komen. Geef daar de ruimte voor.

Ik heb nog veel te leren en stap er vol overgave in. Helaas nog niet met alle beschikbare tijd die ik graag zou willen, maar in elk geval met de mensen die me de juiste weg kunnen wijzen.

Heb je zelf vragen over het “doorbreken van het taboe bij mensen met een kinderwens en een psychische kwetsbaarheid”, neem dan contact op met marlies_nederkoorn@hotmail.com. Zij verzorgt voorlichtingen, themabijeenkomsten en workshops. Zij verwijst verder naar websites over dit onderwerp:
Het landelijk kennis centrum psychiatrie en zwangerschap
Psychiaterie/Psychologie, Obstetrie (verloskunde) en Pediatrie (kindergeneeskunde)
Kinderen van ouders met psychische problemen
Voor mensen met een manische-depressieve kwetsbaarheid en een kinderwens

Uiteraard heb ik Marlies Nederkoorn gevraagd of zij akkoord is met publicatie van dit stuk. Gelukkig heeft zij akkoord gegeven.

#20

“Our relationship has been very toxic from the beginning, and I just never did anything about it, because I knew if I contacted police that Jay would be deported,” she said about her initial reaction to her marital troubles. “There was a lot of abuse going on in our relationship.”

“I filed a PFA, and I took all the evidence in on Monday,” said the reality star. “Jay was served at 7:10 PM on Monday, and it specifically said in there ‘you’re not allowed to talk about this PFA or Ashley at all on any social media platform.’”

But Jay did not act accordingly, and “the very next day, went on social media and made a post [about her and the PFA].”

The police saw that he had violated the document and notified Ashley that there was a warrant out for his arrest. Jay told authorities that he would turn himself in on Tuesday evening.

“The officers called me at 1:30 this morning and said that he finally had turned himself in,” Ashley said.

“I filed for his green card and then I retracted it because he cheated on me again,” she said.

“Jay and I have a PFA hearing next Wednesday…and then he’ll go back to York Country Prison until he is seen by an immigration judge,” so Ashley and Jay will be able to see one another in due time.

“This is a very sad situation overall…I’m not popping champagne bottles celebrating today,” Ashley lamented. “It’s hard to sit here and think about how he’s sitting in a jail cell right now, but I also have to remember everything he put me through the past year.”

Ashley and Jay are currently still married, and Jay has yet to sign the divorce paperwork. “I still have a great deal of love for him so it isn’t easy…Picturing my husband in jail is the worst feeling in the world.”

“Obviously I’m going through legal issues as well…Our relationship was so toxic that I have never put my hands on a partner or done anything like throw a fire extinguisher,” she says in regards to her current case. “He literally did everything he possibly could to get me to freak out because he was informed that if he could prove abuse on his end that he could stay in the country.

“For a while we were trying to work it out, and then one day he asked me to come over to his house to pick up my passport, and I go over and he has a half-naked girl on his couch.”

“The biggest misconception that I want people to know is that they’re claiming that I basically went over to Jamaica, found someone, and brought them over here so I could be famous on TV,” she said.

“I already filed for Jay’s visa nine months before the TV show even contacted me to be on the show…Jay and I dated for a solid year nonstop before the show ever came into play.”

Ashley says that Jay’s race has nothing to do with her intentions or emotions. “If he was European or from wherever…I’m sorry, If you’re here illegally and you’re treating me poorly, I’m not going to file your paperwork.”

As for Jay’s intentions with her, she feels they were dishonest from the beginning. “He came over here on a K-1 visa. A K-1 visa is for love. And he was never in it for love, from day 1…He was absolutely in it for the visa.”

“I was truly in love with him, the finality of this is scathing.”

Quotes uit Celebuzz waar Ashley Martson praat over haar relatie met Jay Smith. Als dit verhaal niet berust op de waarheid in hun geval dan zou het voor iemand anders zeker zo kunnen zijn. Een relatie waarbinnen twee personen ervan overtuigd zijn heel veel van elkaar te houden, echter elkaar tot waanzin drijven en tot het uiterste drijven.

Ben jij op enige manier betrokken (geweest) bij partnergeweld en wil je andere helpen, steunen, adviseren? Stuur dan een e-mail naar info@esohes.nl en doe jouw verhaal anoniem.

#19

“De vader van mijn kind. Die heeft mij meerdere malen bijna dood geslagen. En hij heeft het huis van mijn familie in de fik gestoken terwijl ze lagen te slapen. Ik wil zijn naam niet noemen. Hij zit nog steeds vast. Mijn zoontje en ik gaan gewoon door nu. Ik heb echt een hekel aan mannen. Nou ja soort van. Ik vind ze allemaal vreselijk. Je raakt ook je vertrouwen in de mens kwijt, omdat ik echt van hem hield. Er kan niets zo opeens anders worden als een mens. Ik herkende die hele man niet meer. Echt niet. Ik heb geen idee wie die man is die nu in de gevangenis zit. Die de vader van mijn kind is. Ik heb geen idee. Bijna dood is niet te omschrijven. Er was zo’n loopkarretje waar kindjes mee leren lopen. Ik lag op de grond en werd met dat loopkarretje op mijn hoofd geslagen. Boem boem, echt bloed uit mijn oren. Iets wat je normaal in films ziet. Jukbeen gebroken, neus gebroken, kaak gebroken. Ik dacht echt dat ik er niet meer was. Ik dacht echt, ik ga dood. Ik overleef dit niet. Het is heel lastig hoe ik hier uit ben gekomen. Ik heb in blijf-van-mijn-lijf-huizen gewoond, onderduikadressen, want het duurt in Nederland ontzettend lang om iemand achter de tralies te krijgen. Mijn zoontje en ik waren op een gegeven moment gevangenen. Wij hebben echt in opvangcentra gezeten, in blijf-van-mijn-lijf-huizen gezeten. Je raakt heel ver van de maatschappij af. Dus op een gegeven moment kwam ik echt op een punt, ik had eindelijk een huisje gekregen, waar de politie dan drie keer per dag langs komt rijden, om te kijken of we veilig waren. Toen heb ik gezegd oké ik kan voor een baas gaan werken of ik ga voor mezelf beginnen, want ik was in de veronderstelling als ik voor mezelf werk, heb ik meerdere uren vrij. Want dan kan ik als hij ziek wordt op school, want het is echt nog een baby, dus dan kon ik vrij nemen zeg maar als er wat was. Dan kon ik meteen naar hem toe.”

Het verhaal dat Jamie Faber deelde in het programma Ali B.’s Mensentuin.

Workshop ervaringswerker

Het is zo mooi dat ik een rotsvast netwerk om me heen heb weten te krijgen. Nu ik bezig ben met EsOhEs ben ik ook al meerdere keren op zo’n mooie manier geholpen en voel ik alleen maar sterker dat ik hier mee door moet gaan. Het is hard nodig, maar het grote taboe is nog steeds enorm sterk.

Zo werd ik uitgenodigd om deel te nemen aan het evenement “Spil in de Wijk”. Het was kort dag waardoor mijn werk het niet toe liet om de hele dag mee te draaien. Ik heb daarom het advies opgevolgd dat ik kreeg om de workshop Ervaringsdeskundige te volgen. Zo kon ik in elk geval al een eerste indruk krijgen van een ervaringsdeskundige.

IMG_2325

Ontzettend moedig, krachtig in alle eenvoud werd ik omver geblazen door het emotionele verhaal van een persoon die na een zware jeugd zelf verkeerde keuzes ging maken en in een web van het zichzelf tegen werken terecht kwam. Toch was er een moment van bezinning en sloeg alles helemaal om. De juiste hulp werd opgezocht en er ontstond een grootse ommekeer. Nu wordt deze kracht gebruikt om anderen te laten weten dat het anders kan.

Uit de manier van aanpakken heb ik een aantal tips voor mezelf kunnen noteren die ik zo ontzettend krachtig vond. De mensen die je wilt bereiken, moeten zich vrij genoeg voelen om benaderbaar te zijn. Heel mooi om te zien hoe je dat op een zeer simpele manier kunt bereiken, terwijl wellicht niemand dat in de gaten heeft gehad.

De woorden: “Ik wil iets doen met mijn ervaring”, had ik zelf nog niet gevonden op deze simpele manier. Toen deze me werden aangereikt, was dat een groot cadeau. Het verschil tussen ervaringswerker en ervaringsdeskundige vond ik ook heel waardevol.

We werden uitgedaagd om in een tweetal elkaar iets kwetsbaars te vertellen. Het verhaal dat ik te horen kreeg, was ontzettend moedig. Wat ik voor mezelf bovenaan kan zetten om mee te nemen uit dat verhaal is: “Stel concrete vragen als je iets wilt.” Als je een situatie wilt veranderen en je bent daarbij afhankelijk van anderen, stel dan concrete vragen. Wat moet ik doen om uit deze situatie te komen? Je kunt de antwoorden dan als doelen gebruiken. Zeker niet op iedere situatie van toepassing, maar wel bruikbaar. Zelfs als je in een partnergeweld situatie zit. Je weet dat jouw partner je geen weg uit geeft. Je leert dat herkennen doordat de antwoorden op jouw concrete vragen niet worden nageleefd of niet haalbaar zijn. Daaruit is veel te concluderen.

Wat ik verder ontzettend krachtig vond om te horen:

  1. “In herstel zijn, is heel hard werken!” Ik weet er alles van, maar het geeft vooral weer dat het moeilijk mag zijn. Dat je niet te hard voor jezelf moet zijn als het niet meteen resultaat oplevert, als het proces langzamer gaat dan je zou willen of wanneer je een terugval hebt.
  2. Je kunt beter empatisch zijn als je empatisch bent naar jezelf.
  3. Jouw overlevingskansen zijn groter wanneer je de situatie kunt accepteren en je anderen iets kunt geven (ervaringen delen).

Ik heb nog heel wat werk aan de winkel als ik op een zeer serieuse manier hiermee verder zou willen. Ik vind het ongelooflijk mooi hoe mensen zich geroepen voelen om hun verhaal te doen.

Wil jij ook jouw (in)directe ervaringsverhaal anoniem doen? Stuur dan een e-mail naar info@esohes.nl en ik help je op weg om te vertellen wat jou heeft geholpen en wat niet. Je kunt daarmee anderen advies geven over wat te doen als ze zich ook (in)direct in een situatie van partnergeweld bevinden. Ken je iemand die in zo’n situatie zit, lees dan zeker mee en adviseer diegene mee te lezen of gebruik het ervaringsadvies van anderen om te helpen.

#17

Audrey Mabrey: “Chris was een man die mij constant beschuldigde van vreemdgaan. Hij was erg bezitterig en jaloers, maar hij had me nog nooit geslagen. Ik liep van school naar huis en zodra ik de deur opendeed viel hij me aan, hij stak op me in met een vleesmes. Hij trok me de garage in. Hij legde me op de grond en probeerde me te verkrachten. Met het mes op mijn keel. Ik zei tegen hem. Wat doe je? Ik hou van je. Toen sloeg hij me vier keer met een hamer op mijn hoofd. Hij gooide benzine over me heen, pakte een kaars en gooide die naar me. Ik ging in vlammen op.”
Verslaggever: “Het lijkt erop dat Christopher Hanney zijn vrouw Audrey Mabrey besprenkelde met iets vlambaars en haar daarna in brand stak.”
Audrey: ” Ik begon te bidden. God, laat me leven. Ik maakte de garage open en rende naar buiten. Een buurvrouw zag me in het gras rollen en sloeg me met de jas van haar zoon. Dat was het. Hij zal me mijn toekomst niet afnemen. Hij zal me mijn geluk niet afnemen. Hij zal me mijn persoonlijkheid niet afnemen. Neem mijn schoonheid maar. Ik ben nooit eerder geslagen. Nu 17 operaties en 9 behandelingen later. Hij zit in de gevangenis, levenslang plus 60 jaar. Er zijn zoveel slachtoffers in deze situatie. We hebben twee kinderen samen, twee zoons. Zij krijgen hun vader niet te zien. Hij mag hen niet zien. Dus na dat te hebben meegemaakt, al was het alleen al voor hen zouden we er alles voor over hebben om eerder te hebben kunnen ingrijpen.”

Haar verhaal was een waarschuwing voor Jourdon #15. Wederom laat dit zien dat het zo ontzettend belangrijk is om je verhaal te delen. Het zal zeker ervoor zorgen dat waarschuwingssignalen sneller te herkennen zijn door mensen die in een relatie zitten die een bepaalde graad van gevaar bevat.

Wil jij jouw verhaal (anoniem) doen? Stuur dan een e-mail naar info@esohes.nl.

Er is veel te vinden over Audrey op internet. Ik heb een paar links eruit gehaald:
Little things
Christopher Hanney sentenced to life in prison
Christopher Hanney spreekt in de rechtbank tegen Audrey
Verklaring Audrey in de rechtbank

#16

Ashley: “Ik weet precies wat Jourdon doormaakt. Ik heb het zelf ervaren. Tijdens onze relatie mishandelde Richard mij mentaal en fysiek. Na een uitval ging hij altijd huilen en beloofde hij beterschap. Dan nam ik hem terug en gebeurde het weer opnieuw. Richard en ik kregen op een avond ruzie. Hij trok me aan mijn haar op en gooide me in de kamer van zijn moeder waar ik de hoek van een kast raakte. Ik had een gat in mijn hoofd. Ik had geblondeerd haar en het was letterlijk rood van al het bloed. Ik moest drie dagen in het huis blijven. Hij nam mijn telefoon. Ik mocht niet weg. Ik stond een keer te koken en hij wilde ons kind niet helpen en draaide door. Hij pakte onze zoon en gooide hem zo’n 1,5 meter verderop op de bank. Hij heeft me geslagen en trok aan mijn haren. Mijn ouders grepen in. Ik was het zo zat en heb de band met hem verbroken. Mijn zoon heeft zeker misbruik gezien bij Jourdon en Richard. Mijn zoon heeft verteld dat Richard Jourdon met een bezemsteel sloeg. Mijn zoon kwam tussenbeide en z’n pa gaf hem toen een elleboogstoot. Ik vind het heel erg dat mijn zoon die mishandeling ziet. Hij moet zijn leven beteren en doen wat goed is, voor zijn zoon.”

Ashley spreekt als de ex van Richard en moeder van hun kind. Dit als aanvulling op #15. Hieruit blijkt wederom dat het geweld kan stoppen als je uit de relatie stapt. Echter stopt het geweld alleen bij jou. Dat de dader hierdoor zal veranderen is onwaarschijnlijk. Het slachtoffer zal anders zijn, maar de dader niet. De “acceptatie” van het slachtoffer zal echter wel van invloed zijn op de mate van geweld. Daarnaast moet de dader weer van voor of aan beginnen met isoleren, manipuleren en intimideren.

Het doen van aangifte is dus ook hier van grote waarde. Zeker wanneer er meerdere slachtoffers zijn, zal de strafmaat zeker aangepast worden aan het strafverleden van de dader.

Wil jij jouw verhaal ook (anoniem) doen? Stuur dan een e-mail naar info@esohes.nl.