Ervaringsverhalen

#34

Ik heb 12 jaar een relatie gehad met een man die mij mishandeld heeft.

Ik vind het heel lastig om over te praten maar merk dat ik echt behoefte heb aan mensen die me begrijpen en die hetzelfde meegemaakt hebben.

Waar zal ik beginnen…

Ik leerde mijn ex al heel jong kennen en was in die periode een heel onzeker meisje, hij was stoer een macho en ik vond het in het begin helemaal niks, totdat hij mij alle aandacht van de wereld begon te geven. In zijn ogen was ik prachtig en voelde ik me speciaal. Thuis ging het ook niet heel lekker.

Hij was de eerste persoon waar ik mijn lichaam aan durfde te tonen wat ik heel eng vond omdat ik vanaf jongs af aan al niet blij was met mijn lichaam en de ontwikkelingen eraan.

Vanaf dat moment was ik heilig voor hem aangezien ik mijn maagdelijkheid aan hem verloor.

Al snel kwamen er toen klappen en ook vooral regels die hij mij oplegde wat ik wel en niet mocht.

Ik zat er op dat moment als jong meisje al zo diep in en verweet mezelf heel veel. Als hij of een ander het maar goed had vond ik het wel Goed allemaal.

Tuurlijk wist ik dat deze dingen niet klopte maar de kracht om weg te gaan had ik niet en hoopte iedere dag dat het wat beter zou gaan want tsja hij had tenslotte ook hele lieve en leuke dingen, ik was zijn prinsesje en in zijn ogen prachtig.

De geweldsdelicten werden al erger en erger zelfs zo erg dat hij mij 3x Gestoken heeft. Een meisje die geleefd werd door haar vriendje Voor de buitenwereld de schijn ophield en gewoon door ging met het leven, nouja leven het geleefde leven die ik op dat moment leiden. Na elke incident had hij zo onwijs veel spijt en beloofde me dat het nooit meer zou gebeuren, dus ja ik dacht oké hij gaat er nu echt voor en gaat hulp zoeken zoals hij mij beloofde. Maar natuurlijk werd het niet beter en alles wat hij beloofde was uiteindelijk een leugen.

In deze 12 jaar durende relatie is het meerdere keren uit geweest en heb ik ook meerdere keren aangifte gedaan alleen ik keerde aldoor weer terug bij hem en trok mijn aangiftes in, het signaal wat ik af gaf naar hem was natuurlijk voor hem heel fijn want hij had me gewoon totaal in zijn macht en dat wist hij.

Een paar jaar geleden is het een tijdje uit geweest omdat hij een ander had, wat niet voor het eerst was.

Ik voelde me ellendig en dood ongelukkig, daar zat ik dan alleen en onzeker zonder ook maar een klein beetje eigenwaarde die mij overeind zou helpen om weer te kunnen gaan genieten van het leven. 

Hij liet me met rust en ik heb heel veel gehuild en het enige wat ik aldoor dacht ” waarom lukt het hem wel met een ander een normale relatie zonder geweld”. 

Op een dag werd ik wakker en dacht ik “goh, je kan je elke dag zo ellendig voelen of je gaat nu leven zoals je zelf wilt leven” en dat heb ik gedaan vanaf die dag eindelijk kon ik me vleugels uitslaan en gaan en staan waar ik wou, wel met de gedachtes en gevoelens voor mij ex in mijn achterhoofd.

Totdat ik iemand ontmoeten waar een hele mooie vriendschap en liefde uit ontwikkelde. 

Ik wist niet dat liefde zo kon zijn en voelen, het was onwennig en gek maar het voelde goed. Mijn ex liet mij niet met rust maar hij merkte dat ik er klaar mee was en genoeg van had want ik werd sterker doordat ik iemand ontmoet had die mij echt oprecht liefde gaf wat normaal was en voelde.

Het ging goed met me en keek voorzichtig al positiever naar de toekomst. Het leven dacht daar echter anders over en ik was weer alleen.

Waarom? Waarom mocht ik niet gelukkig zijn en waarom overkomt mij dit allemaal al deze ellende dat was wat maanden lang hierna in mijn hoofd rond dwarrelde. 

Zoveel pijn zoveel verdriet en zoveel ongeloof wat ik had was het ideale moment voor mij ex om er voor me te zijn dus ja dat deed hij ook en ik viel weer voor hem want “ach dit is dus gewoon mijn leven dacht ik” 

1 ding beloofde ik mijzelf en heb ik aan hem medegedeeld, raak me niet aan want ik ben weg.

Het ging heel goed de eerste tijd hij was zo lief voor me en ik dacht oprecht dat hij veranderd was.

De eerste scheurtjes kwamen na een tijdje wel weer langzamerhand slopen bepaalde dingen er weer in maar er werd geen geweld gebruikt. Achteraf besef ik dat het meer geestelijk was wat hij deed.

Ik merkte dat hij al agressiever werd, met dingen in huis ging gooien en ook weer veel dreigementen uiten, maar ja nog steeds geen geweld dacht ik en ik zat er er alweer dieper in dan ik mezelf eigenlijk beloofd had.

Deze geestelijke mishandeling maakte mij met de dag gekker en gekker. Hij heeft mij de laatste maand 3x mogen aanraken geen klappen waren het maar mij toch even vastpakken op een manier wat niet hoort. Dit ging al te ver ik ik had mezelf nog zo beloofd om me niet meer te laten slaan, “Maar ja dit was geen klap dit was mij even corrigeren? “ 

Spijt dat was wat hij had elke dag als hij me geestelijk helemaal gek maakte of als hij me vast pakte en hij zou hulp gaan zoeken. Ondertussen heb ik stappen ondernomen en heb ik hulp gevonden. Hij wist dit en voelde dat hij mij kwijt aan het raken was mijn gevoel naar hem al emotielozer werd en hij niet de regie meer had over mijn leven.

Daardoor ging hij nog meer dreigen of het tegenovergestelde de perfecte partner uithangen.

Hij sprak toen dagelijks over kinderen, ondanks dat ik echt heel graag kinderen wil heb ik er bewust voor gekozen om geen kinderen met hem te nemen.

We kregen knallende ruzie en het ging werkelijk waar nergens over. Het enige wat ik wou was slapen aangezien ik nog niet geslapen had en erg moe was. Hij ging maar door en door en ik had al 6x aangegeven dat ik wou slapen. Tot dat moment dat ik gillend, trillend en helemaal van slag in me bed lag , Ik dacht dat ik gek werd en sprong me bed uit ben naar de wc gerend en heb hulp gebeld dat ze me moesten ophalen omdat ik doordraaide en hier weg wou. 

Ze zijn gekomen en mijn ex was natuurlijk helemaal van slag huilend met zijn handen in zijn haren smeekte hij mij om dit niet te doen Maar ik was vastberaden en wou niet meer Dus ik pakte al mijn spullen in en ben meegegaan met ze.

Ik heb sinds die dag alles in werking gezet, heb de politie direct gebeld en gemeld dat ik bang ben omdat hij bedreigingen heeft geuit dat hij me dood zou maken als ik weg zou gaan, 1 kogel was genoeg. 

Toen kwamen alle spijtbetuigingen via de mail want ik had hem geblokt op alle andere kanalen.

Ik heb er heel veel ontvangen en wat er vooral in de mailtjes stond was hoe zielig hij was en hoe zwaar hij het had.

Ik heb hiervan aangifte gedaan wegens stalking en hij heeft meteen een contact verbod opgelegd gekregen.

Dit verbod loopt totdat hij moet voorkomen. 

Zelf ga ik niet heen, Ik ben kwetsbaar en ben er nog lang niet nu pas begint alles, verwerking, angst, schuldgevoelens, verwijtingen naar mezelf, onzekerheid, trauma, geen eigenwaarde al deze dingen heeft mij in deze 12 jaar een heel ander persoon gemaakt en elke dag ben ik in gevecht met mij zelf wat heel vermoeiend en stressvol is. Ik ben voor het eerst in 12 jaar eerlijk geweest over de situatie niet naar iedereen maar alleen die mensen waar ik om geef iets wat voor mij ook heel moeilijk was omdat vele mensen niet van mijn situatie af hoefde te weten. 

Ik ben best bang voor de toekomst en kijk daar ook liever niet naar. 

Ik wacht nu op een intake en ik hoop dat zij mij kunnen helpen, want ik heb al bij een psycholoog gelopen alleen dat heeft me niet geholpen.

1 ding weet ik nu wel dat wij allen hele sterke vrouwen zijn en er allemaal wel komen, hoevaak je ook terug keert naar zo’n persoon er komt dus een dag dat je de knoppen omzet en eruit stapt hoelang dat ook mag duren. 

Ik hoop uiteindelijk dat ik deze nare ervaring kan omzetten naar iets positiefs en er uiteindelijk vrouwen en kinderen kan helpen.

#26

Donderdag avond 2017,ik kreeg toestemming (ja dat had ik nodig) om een avondje naar mijn vriendin te gaan, zonder makeup en natuurlijk niet met hele leuke kleding, want ik ging toch alleen bij haar chillen dus voor wie zou ik me mooi maken,
We drinken wat drankjes, hebben het gezellig en besluiten de stad in te gaan, dit geef ik maar niet door aan het thuisfront want heb geen zin in gezijk. Mijn vriendin heeft de zelfde makeup als ik dus hophop beetje plamuur d’r op en gaan.
Nog geen uur later een appje, waar ik ben, vergeten m’n locatie voorzieningen uit te zetten, shit, dus dat doe ik snel en zeg dat we even sigaretten zijn halen bij de pomp in apd en daar weer terug gaan naar haar huis, rond een uur of 4 kom ik thuis, ja met makeup op, nooit meer aan gedacht… Ik denk dat hij slaapt dus haal de troep snel van m’n gezicht af, poets m’n tanden en ga naast hem liggen, diepe zucht niks aan de hand, het licht gaat aan en hij gaat bovenop me zitten, met z’n hand om m’n keel en knieën op m’n dekens, ik kan geen kant op, “je hebt een appje Amy, van een onbekend nummer dat het jammer is dat jullie zo snel moesten gaan” ik zeg die is voor m’n vriendin want haar tel was leeg, het was me dus niet gelukt om het geheim te houden dat ik de stad in was… Ik krijg m’n armen vrij en geef hem een flinke duw, ga van me af gek.
Pak m’n badjas en loop naar beneden, hij achter me aan, al ijsberend loopt hij door de kamer, schreeuwend, huilend, de blik in z’n ogen veranderde en ik was bang. Hij loopt naar me toe en ik met m’n armen wijd.. Wat moet je nou dan? (ik heb echt een veels te grote mond voor een klein meisje) hij pakt een volle blik met suiker die nog op tafel stond en gooit deze naar me toe… Vol tegen m’n ribben kast aan, ik verstop me in de wc, fuck dit doet pijn, ik moet hier weg, ga snel van de wc af en loop naar buiten, op blote voeten, in m’n badjas, hij komt me achterna en trekt me aan m’n arm naar binnen toe, ik kon niks en m’n lijf dee zeer, z’n toon en ogen veranderden, laten we maar gaan slapen, ik kon niet ligge, ik dacht dat ik dood ging, het gevoel dat je ingewanden gebroken zijn oid, ik zit op het bed rand, ik heb een dokter nodig zeg ik, met m’n armen over elkaar en ingekrompen, over 2uur kan je bellen Amy, dan is de dokter er weer, en hij gaat slapen, 2uur lang heb ik gejankt, hem gehaat en heel veel pijn gehad, stipt 8uur bel ik de dokter.. Hij: wat ga je zeggen dan he? Dat ik dit jou heb aangedaan? Zeg maar dat je van de trap bent gevallen.. Dokters assistent : ik ben van de trap gevallen en nu heb ik m’n lijf gebroken denk ik, over een uur kan u terrecht, nou mooi, nog een uur zo zitten, ondertussen was ik zown 24uur wakker en kapot moe. Hij komt op z’n knieën bij me zitten, kom schatje, ik help je aankleden, huh? Wat? Hoe dan? Klootzak!! Maargoed, ik kijk nog een x in de spiegel en probeer wat water in m’n gezicht te gooien, in de hellse pijn en ik zie dat m’n keel blauw is…dat moet de dokter wel zien toch?! hij helpt me de auto in en naar binnen bij de dokter, gelijk aan de beurt, hij loopt mee en legt z’n hand op m’n been, ik kon geen woord uitbrengen, alleen maar huilen, hij verteld het van de trap gevallen verhaal.. Ik probeer m’n hoofd omhoog te doen, in de hoop dat de dokter m’n keel ziet, dit moet ze toch zien?? In m’n hoofd gaan alle scenarios… Schreeuwend in mezelf van, zie je dit niet?? Maar nee.. Over een uur kan ik m’n medicatie ophalen, een of andere drugs waardoor ik nog net geen roze konijntjes zie lopen maar de pijn wel een heel stuk minder is, 5dagen heb ik op bed gelegen, 5dagen waar mijn liefde voor hem is omgeslagen in haat, en angst, ik moet hier weg, donker gebeld toen hij even weg was en het ware verhaal verteld, ze komt met “je kan naar een blijf van m’n lijf huis” dat wou ik niet, alles achterlaten oké maar niet verdwijnen… 1,5week later ben ik met pijn en moeite weer aan het werk gegaan, iemand moest de boodschappen betalen natuurlijk en hij was het zeker niet.
Meerdere klanten die zagen dat het niet goed met me ging, door een relatie met een narcist leer je echt goed liegen dus m’n masker op en zeggen dat het wel mee valt, ondertussen, ergens tussen de auto ritten en klanten knippen door heb ik de woningbouw gebeld, ik kon op woensdag langs komen en heb mijn hele verhaal verteld, wanneer wil je weg Amy? Ik zeg 3weken geleden al.. Hij ging voor me rond kijken en moest hem voor de volgende middag bellen… 1,5uur later belde hij mij.. Hij had een huis voor me!! In m’n eigen omgeving, vrijdag kon ik gaan bezichtigen, m’n vriendin mee, het was vreselijk en het stonk, maar he, het was een huis. Die dag erna, de dag van de post met m’n huisje opgeruimd, heb ik zoveel mogelijk spullen aan de kant gezet en in dozen gedaan onder het mom van opruimen, gelukkig ben ik een opruimerig type en was dat normaal. Maandag ga ik! Mijn vriendinnen en broertje wisten het. Maandag ochtend zei ik dat ik bij hem weg ging.. Hij werd gek!! Ik help je wel je spullen pakken zegt die, dat was niet de bedoeling want hij moest aan het werk zodat ik m’n spullen kon pakken en overhuizen, sorry schatje zo bedoelde ik het niet.. Ik hou van je en ga nergens heen ga maar gewoon aan het werk, volgens hem was dit de invloedvan 1 vriendin en haar nummer moest ik verwijderen, dat deed ik, haar nummer stond nog onder een andere naam in m’n tel zonder zijn weten dus prima. Hij ging naar het werk en toen had ik een x het geluk met locatie voorzieningen op de telefoon, de hele weg heb ik hem gevolgd en ondertussen met 3 vriendinnen en m’n broertje de hele zooi weg gehaald, behalve wat van hem is, in principe was alles van mij maargoed, kan hem ook niet zonder bed en bank achter laten, dus ik kon een 1 persoons bed lenen van m’n stief vader en banken ophalen via de weggeefhoek. Een relatie moest k niet meer aan denken, hij heeft me nog gestalkt voor 2 weken maar na 4dagen had hij een ander dus gelukkig was dat snel voorbij. Een klant die me zei, Amy als je bij hem weg bent wil ik je eerste date, hij was de enige waar ik mee kon praten buiten mijn vrienden kring om en die hem niet echt kende, hij gaf me een knuffel nadat ik bij hem was geweest, ik schrok zo van aanraking zonder dat ik het aan zag komen dat ik dacht, nee ik kan het niet, trillend op m’n benen stond ik buiten, allemaal door een knuffel van iemand die niet dichtbij me stond… Nu 2jaar later, spreek ik m’n ex nog af en toe, oppervlakkig en zonder intensie, ik ben weer opzoek gegaan naar mezelf en na 2maanden en min 15kg had ik de kracht om weer een avondje uit te gaan, even weg met een nieuwe vriendin. En daar zat mijn huidige vriend aan tafel.. Hij wilde me wel helpen met de schijding omdat hij het ook net had doorstaat, en zo kwam onze klik… Gelukkig gaat het nu goed en hoop ik dat er iemand is die ik met dit verhaal heb kunnen helpen, iemand die zichzelf hierin herkend en de kracht vind weg te gaan

#25

Waarom zou je je ex-vriendin 26 keer per dag bellen? Waarom zou je iemand urenlang bespieden? Waarom stalk je iemand? RTL Nieuws sprak met Bas die zelf veroordeeld is voor stalking, om erachter te komen wat er in het hoofd van een stalker omgaat.

Bas heet in het dagelijks leven anders, maar om privacyredenen hebben we zijn naam gefingeerd. 

‘Niet verkroppen dat relatie over was’

Toen het uit ging tussen Bas en zijn vriendin, een aantal jaar geleden, zag hij het even niet meer zitten. “Ik was aangeslagen, verdrietig. Ik kon het niet verkroppen dat de relatie voorbij was”, vertelt Bas aan een verslaggever van RTL Nieuws.

Hij vindt het spannend om zijn verhaal te doen, want hij beseft zich eigenlijk nu pas – ondanks zijn veroordeling – wat hij zijn ex-vriendin heeft aangedaan.

‘Na het verdriet, kwam de woede’

Bas vertelt waarom hij zijn ex zo lang stalkte

Als het aan Bas lag, was het nooit uitgegaan. Toen dat wel gebeurde, voelde hij zich gekwetst, vertelt hij. “Ik voelde me in mijn eer aangetast. En na dat verdriet, kwam eigenlijk de woede en de boosheid.”

Uit het leven van zijn ex gewist

Bas kon er niet tegen dat hij plotseling uit het leven van zijn ex gewist werd. “Dat was de aanleiding om er dan toch kunstmatig voor te zorgen dat ik weer aanwezig was in haar leven.”

Hij begon haar berichtjes te sturen. Eerst was de inhoud daarvan nog beleefd. “Maar het werd al snel feller en ongenuanceerder. Ik stuurde haar kwetsende berichten, boze berichten, ook smeekberichten: kom alsjeblieft bij me terug.”

Hoe vaak hebben mensen last van stalking?

Afgelopen jaar werden 2945 gevallen van stalking geregistreerd, zo blijkt uit cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek. Dat zijn omgerekend bijna 8 gevallen per dag.

Het Europees Agentschap voor Fundamentele Rechten vertelt daarnaast dat zo’n 25 procent van de Nederlandse vrouwen weleens is gestalkt, tegenover een gemiddelde van 18 procent in de Europese Unie.

Bas zocht elke week contact. Wat zijn doel was? “Je hoopt dat iemand bijdraait. Je hoopt dat je gewoon weer in contact kan komen met iemand, dat alles verder gaat waar het mee eindigde.”

Het drong niet tot Bas door

Maar Bas besefte later pas, dat zijn berichtjes averechts werkten. “Toen ze naar mij riep: ‘Bas! Als je nu niet stopt ga ik aangifte doen bij de politie!’, had ik pas in de gaten dat het voor haar als zeer bedreigend overkwam.”

Politie moet sneller in gesprek met stalkers: ‘Vertel dat 26 keer bellen niet kan’

Pas na een jaar stalking, moest Bas op het politiebureau verschijnen. Het gesprek was té mild en veel te laat, vindt Bas. “Als de politie mij in een stopgesprek had verteld dat op stalking zware straffen staan, dat alles wat je doet wordt bewaard in een dossier, dat de politie er bovenop zit, dat ze je constant in de gaten houden, dan was ik direct gestopt.”

Bas kreeg een werkstraf, moest zijn ex-vriendin een schadevergoeding betalen én, zo zegt hij zelf, hij zal het nooit meer doen.

 

Gedeeld dankzij RTL Nieuws

#24

iam_masie

I’M FINE.

Those 2 words I kept telling people for the 3 years I was in an abusive relationship.

My first relationship out of high school, I thought it was love. It was actually control.

I wasn’t allowed to wear what I want.
I wasn’t allowed to drive.
I wasn’t allowed to spend time with my family.
I wasn’t allowed to spend money.
I wasn’t allowed to end the relationship.

I was slammed into walls, pushed into furniture, hit in the face with objects, ridiculed, locked outside in the middle of the night, emotionally blackmailed – but never punched, so in my head I wasn’t being abused.

I didn’t want to admit I wasn’t ok, because then it would be real.

Eventually I was able to end it and went into my next relationship damaged. I didn’t know how to love without physically fighting. That was NORMAL to me.

I isolated myself despite being in a relationship, never truly allowing myself to be MYSELF, because I was never accepted for just being me, so I tried to be who people wanted me to be. Only I was angry ALL THE TIME, picking fights with anyone who wanted to fight with me. I never bought myself things because I still felt guilty, finally learnt how to drive so much later than all my friends.

It took me 10 years to unlearn my normal. I eventually spoke with that person who damaged me, and we were able to move on, as friends even. He’s no more the person he was then, than I am the person I was then. It makes me feel bad for even bringing it up now because we are on such good terms.

But if my story can help even one person to realise what is and isn’t ok in a relationship then it was worth it.

Bericht afkomstig van Instagram

#23

Twaalf jaar voor doodslag in Ossendrecht: ex-vrouw ‘met extreem geweld van leven beroofd’

BREDA/OSSENDRECHT- De wijze waarop Krzystof U. (53) uit Polen zijn ex-vrouw Ola in Ossendrecht om het leven heeft gebracht in april 2018 was extreem gewelddadig, zo staat te lezen in het vonnis tegen de man. De rechtbank in Breda heeft de Pool donderdag bestraft met twaalf jaar gevangenis voor doodslag door grof geweld. Het vonnis is gelijk aan de eis van het Openbaar Ministerie.

De rechtbank acht verwurging, verstikking en/of trappen en slaan tegen haar lichaam bewezen. Het toegepaste geweld was zo heftig, dat er sprake moet zijn geweest van opzet om Ola te doden. Hij heeft zijn vrouw op vreselijke wijze van het leven beroofd, aldus de uitspraak. ,,Haar nabestaanden, en dan met name de kinderen heeft hij onherstelbaar veel leed toegebracht. Geen enkele straf kan die pijn compenseren.”

Black-out

Dat hij geen strafblad heeft, weegt de rechtbank neutraal mee. Wel wordt hem erg kwalijk genomen dat hij geen openheid van zaken heeft gegeven. De rechters geloven niet in een totale black-out, zoals zijn advocaat tijdens de inhoudelijke zitting suggereerde.

Ook de aanklager meende dat de verdachte voorwendt dat hij aan geheugenverlies lijdt, waardoor hij zich niet zou kunnen herinneren hoe hij op 14 april vorig jaar Olga doodde. De rechtbank vermoedt dat de gebeurtenissen van die dag te pijnlijk zijn, waardoor hij zich niets wíl herinneren.

Wreed

Dat het er buitengemeen wreed aan toe is gegaan blijkt uit de wijze waarop de politie het toen 51-jarige slachtoffer in de woning aan het Putsmolentje aantrof. Haar verwurgde lichaam lag op bed. Ze had een opgezwollen, bebloed gelaat, botbreuken, kneuzingen op borst, onderrug, schaambeen en armen.

Hulpverleners die de vrouw nog probeerden te reanimeren, ontdekten een zeer strak aangetrokken tiewrap rond haar hals. Het slachtoffer overleed door zuurstofgebrek als gevolg van de verwurging en het heftige fysieke geweld, aldus het vonnis.

Krzystof U. belde zelf meteen na het gebeuren zijn werkgever om politie en ambulance te alarmeren: ,,Ik heb iets verschrikkelijks gedaan. Ik denk dat mijn vrouw dood is. En ik heb het gedaan.” Bij zijn aanhouding had hij bloed op zijn handen en op zijn kleding.

Overspel

Het motief voor zijn afzichtelijke daad was waarschijnlijk zijn vermoeden dat Olga overspel pleegde. Eigenlijk niet de juiste term, want de twee waren al uit elkaar, al woonden ze nog wel samen. Dat zou echter gepaard zijn gegaan met veel huiselijk geweld en alcoholmisbruik.

Gedragsdeskundigen van het Pieter Baan Centrum oordeelden dat de man ‘anti-sociale en narcistische trekken’ vertoont, verstandelijk licht beperkt is en overmatig alcohol gebruikte. Maar ze stelden geen grote psychische stoornissen vast. De rechtbank rekent hem de doodslag dan ook volledig aan.

Volledig toerekeningsvatbaar

Zijn advocaat had ontslag van rechtsvervolging bepleit omdat hij gehandeld zou hebben in een psychose. De raadsvrouw voerde aan dat bij in Polen drie keer opgenomen werd na zelfmoordpogingen.

De rechtbank oordeelt dat de verdachte na zijn aanhouding psychotisch leek en in de gevangenis werd gesuggereerd dat hij ten tijde van het feit ook psychotisch geweest zou kunnen zijn. Maar in het Pieter Baan Centrum kwamen de deskundigen tot een andere conclusie. Hij zou alleen na zijn aanhouding kortdurend psychotisch zijn geweest als gevolg van stress. Immers, kort voor het feit had hij nog een videochat gehad met zijn dochter, waarbij haar niets was opgevallen. Ook een huisgenoot had niets aan zijn gedrag gemerkt. Ook zijn er geen aanwijzingen voor alcoholgebruik kort ervoor. En dus is hij volgens de rechtbank volledig toerekeningsvatbaar.

Bericht afkomstig van BN de Stem

#22

Het ex-vriendje van Roos (31) dwong haar tot seksuele handelingen die zij verschrikkelijk vond, ondanks dat zij hem smeekte te stoppen. Dat geweld trok haar leven overhoop.

Relatie

Ik was achttien toen ik een relatie kreeg met Mart. Ik kende hem sinds mijn zestiende; we hadden toen eens een keer gezoend, maar ik vond hem een beetje een creep, dus ik heb het toen bij die ene keer zoenen gelaten. Op mijn achttiende zag ik hem weer. In mijn stamkroeg, in mijn geboortedorp waar ik alleen nog in de weekenden kwam. Doordeweeks woonde ik op kamers aan de andere kant van het land. Mijn verkering was net uit. Dat wist de hele community daar. En Mart dus ook. Hij zocht die avond toenadering en we begonnen wat te flirten. Halverwege de avond vroeg hij of ik zin had om met hem mee te gaan, ergens een pizzaatje halen. We sprongen samen op één fiets en reden zo door de straten. De pizzeria was al gesloten. Achteraf vertelde Mart me dat hij dat al wist en dat hij op deze manier hoopte mij bij hem thuis te krijgen. Dat lukte, ik ging met hem mee. We gingen naar zijn slaapkamer en begonnen te vrijen. Tijdens die eerste vrijpartij gebeurden er al dingen die ik niet prettig vond: Mart bracht zijn hand steeds naar mijn billen en anus. Ik duwde telkens zijn hand weg, maar na een tijdje zei hij: ‘Shhh… laat het maar gebeuren,’ en ging hij door. Ik bevroor onder zijn aanrakingen. Ik nam me voor dat het bij deze onenightstand zou blijven.

We hielden wel contact, via MSN. Hij vroeg of ik er spijt van had dat ik met hem naar bed was geweest. Ik zei van niet, maar zei wel meteen dat het niet nog een keer zou gebeuren, waarop hij allerlei zielige emoticons stuurde en vroeg of ik nog wel een keer met hem uit eten wilde. Dat deed ik en zo kreeg ik toch een relatie met Mart. Ik had gevoelens voor hem. Ik kreeg met de tijd meer gevoelens voor Mart. We konden leuk praten samen, hadden dezelfde humor en deelde de liefde voor muziek. Zo kregen we een relatie. Achteraf gezien, denk ik dat ik zo niet heel bewust voor Mart heb gekozen, ik was 18 en ben er een beetje ingerold. Zo van, we zien het wel. Maar er was zeker een bepaalde chemie tussen ons.

Twee meter kracht

Mart was 23. In de weekenden en vakanties logeerde ik vaak bij hem. Onze vrijpartijen begonnen altijd op dezelfde manier: we lagen in bed televisie te kijken of te praten en opeens sprong hij dan boven op me en begon hij me overal aan te raken en te kussen. Het was zo overweldigend. Ik kreeg zo weinig lucht en ruimte dat ik amper kon ademhalen. Instinctief probeerde ik hem met handen, voeten en knieën van me af te duwen, maar hij zette steevast door, hoezeer ik ook tegenstribbelde. Mart was sterk en bijna twee meter lang, ik kon niet tegen hem op. Er klonk dan een stemmetje in mij dat zei: ‘Laat hem zijn gang maar gaan, des te sneller ben je er vanaf.’ En ik liet hem toe, hoewel het veel te heftig, te intimiderend voor mij was en hij steeds verder over mijn grenzen ging. Ik wilde heus graag sex met Mart, maar dan wel op een manier die ook voor mij goed voelde. Het klopte toch ook niet dat hij totaal niet naar mij luisterde of polste of dingen voor mij ook fijn waren? Of lag het aan mij? Gek genoeg legde ik de schuld nooit bij hem. Ik dacht oprecht dat het allemaal aan mij lag en dat ik het kon oplossen door anders te reageren. Soms bedacht ik op de fiets naar hem toe al dat het heel redelijk was als ik zou zeggen dat ik een keertje geen sex wilde hebben. Dan schoor ik mijn bikinilijn opzettelijk niet, zodat ik mezelf minder aantrekkelijk zou vinden en hopelijk meer weerstand kon bieden aan zijn pogingen me over te halen Maar Mart was nooit te stoppen en mijn nee’s werden totaal niet gerespecteerd.

“Ik ging vaak uit tijdens de sex, net of ik er niet bij was”

Na verloop van tijd merkte ik dat ik steeds vaker ‘uit’ ging tijdens de sex, met name als hij dingen bij mij deed die ik pijnlijk vond of eng. Zo vond hij het opwindend om mij te vingeren, maar dan wel met meerdere vingers tegelijk, het liefst zo veel mogelijk. Ook als het eigenlijk niet ging of paste. Hiermee deed hij me echt pijn, dat zag en wist hij, en toch ging hij door. Hij deed het veel te hard en te diep. Ik voelde pijnscheuten in mijn vagina, maar durfde niks te zeggen omdat ik me daarvoor schaamde. Dit was zogenaamd om mij te bevredigen en ik vond het als 18-jarige nog moeilijk om te zeggen op welke manier ik dat wilde. Hij bleef ook erg gefixeerd op anale sex. Ondanks dat ik zijn handen meerdere keren weg duwde, ging hij met zijn vingers naar en in mijn anus. Hij bleef hier zo op aandringen, dat ik uiteindelijk opgaf, met als gevolg dat hij me op allerlei plekken aan het ‘bevredigen’ was, en ik alleen maar pijn had. Ik kon die situatie niet aan. Vanuit het lichamelijke oerinstinct, om te overleven, kwam mijn lichaam in een freeze stand. Ik tunede als het ware uit, dissocieerde zelfs. Alsof ik er niet bij was en alles een zwarte waas werd. Als ik ‘bijkwam’ uit die zwarte waas focuste ik op leuke dingen, op zaken die in het verschiet lagen, op wat ik die dag verder nog allemaal zou gaan doen. Kennelijk was dit mijn escape, omdat het allemaal te heftig voor me was. De dingen die hij bij mij deed en die ik als zeer onplezierig heb ervaren, vind ik ook nu nog moeilijk om te benoemen, maar ik doe het toch, zodat het hopelijk anderen vrouwen sterkt in hun besef dat pijn of weerstand of iets gewoon niet willen altijd reden genoeg zijn om te zeggen: ‘Dit niet.’ En dat het heel normaal is dat je partner dan naar je luistert, en je je nooit schuldig hoeft te voelen als je ergens niet voor in bent.

Wurgseks

Een keer werd het extra eng, toen hij tijdens de sex mijn keel dichtkneep en ik amper lucht kreeg. Ik ben zelfs echt even helemaal weggeweest. Naderhand vroeg hij: ‘En wat vond je ervan dat ik je keeltje dichtkneep?’ Het gekke is dat ik me pas weer herinnerde dat hij dat gedaan had, toen hij me die vraag de volgende ochtend stelde. Zover heen was ik. Doordat ik me dit zo slecht kon herinneren, kon ik geen antwoord geven op zijn vraag. Het was heel verwarrend. Ik weet nog dat ik hem gevraagd heb waarom hij altijd maar doorging tijdens de sex, ook als aangaf dat ik iets niet wilde.

“Wat vond je ervan dat ik je keeltje dichtkneep?”

Uit dagboekfragmenten uit die tijd blijkt dat ik hem wel gevraagd heb waarom hij altijd doorging, zelfs als ik aangaf iets niet te willen. Zijn antwoord was: ‘Omdat je je verzet uiteindelijk toch altijd opgeeft.’ Hij had er duidelijk schik in om dit machtspelletje met mij te spelen. Veel van de dingen die hij in bed met mij deed, gaven hem ook niet direct lichamelijk genot, toch genoot hij ervan. Hij had zeker sadistische trekken.

Nooit goed genoeg

Het lijkt nu misschien alsof onze relatie enkel kommer en kwel was, maar dat was niet zo. We konden samen enorm lachen, speelden allebei in een band en deelden die passie voor muziek. Ik voelde zeker wat voor hem. Toch was het duidelijk dat hij weinig om mij gaf. Zo liet hij me bijvoorbeeld gerust alleen door een stuk donker bos fietsen. Ook zei hij dat ik een borstvergroting moest nemen en dat mijn zangstem niet goed genoeg was. Hij vergeleek me voortdurend met zijn ex, zijn grote liefde, en ik kwam er slecht vanaf. Door de manier waarop hij me behandelde, voelde ik me eigenlijk nooit goed genoeg.

“Ik ging alles vanuit zijn perspectief bekijken”

Je vraagt je misschien af waarom ik bij hem ben gebleven. Ik denk aan de ene kant dat onze relatie stand hield omdat ik er met niemand over sprak, niemand in mijn omgeving wist hoe hij mij behandelde en hoe vreemd hij zich soms gedroeg. Het was iets van ons tweeën, dat schepte een soort verbond. Daarnaast, en dat is lastig uitleggen, waren mijn gevoelens bij hem zo rauw en heftig, dat ik me daarin met hem verbonden voelde, Ik ging alles vanuit zijn perspectief bekijken, kreeg zelfs empathie voor hem. Heel vaak dacht ik: als ik dit niet toelaat, ontneem ik hem zijn genot. En ik was er heel sterk in gaan geloven dat zijn genot het allerbelangrijkst was. Mijn veiligheid hing daarvan af. Dingen vanuit zijn oogpunt bekijken voelde van levensbelang. Ik had niet door dat het voor mij zo destructief was en dat het bijzonder traumatisch kan zijn als iemand constant over je grenzen heen gaat. De reden waarom ik er destijds niet aan onderdoor ben gegaan, is omdat ik alles wegstopte en doordeweeks in mijn studentenstad afstand van hem nam en me met mijn studie bezighield. Dan was dit probleem er gewoon niet.

Smeekbedes

Mart bleef aandringen op anale sex. Hij wilde dat echt een keer proberen. Ik gaf hem zijn zin. Zonder glijmiddel of enige voorbereiding probeerde hij me te penetreren, waarop ik wanhopig zei dat het niet ging en dat het te veel pijn deed. Hij zei dat ik me meer moest ontspannen en ging gewoon door. Hij drong bij me binnen. Ik schreeuwde zonder geluid. Ik wilde dit niet. Ik smeekte hem te stoppen. Het deed hem niks. Op een of andere manier heb ik hem toch van me af weten te duwen en ervoor gezorgd dat hij ‘gewoon’ verder ging, vaginaal dus. Toen het hele drama voorbij was, merkten we dat het condoom gescheurd was. Daar schrok ik enorm van, omdat het bevestigde dat er iets was gebeurd dat niet had mogen gebeuren. Iemand anaal penetreren zonder glijmiddel kan helemaal niet, daarmee breng je iemand lichamelijk schade toe! Waarom was hij niet zuiniger met mij omgesprongen? Ik ging meteen naar de wc, durfde niks van mezelf ‘daar’ aan te raken. Ik voelde me enorm vies en wist niet wat ik moest doen om mezelf weer schoon te krijgen. Ik moest heel erg huilen. Het voelde alsof hij me verkracht had.

“Hij kwam niet eens even checken of ik wel oké was”

Op een gegeven moment werd ik bang dat hij zich zorgen zou maken over mij, dus raapte ik mezelf bij elkaar. Eenmaal weer op de kamer zag ik dat Mart vredig lag te slapen. Ook dat kwam hard aan, dat hij niet eens even wilde checken of ik wel oké was. Ik kon het niet opbrengen om naast hem te slapen, dus ging ik op een ander bed in de kamer liggen en huilde mezelf in slaap. De volgende ochtend zag Mart dat ik niet naast hem lag. Hij zette zijn zieligste stemmetje op en vroeg verbaasd waarom ik niet bij hem in bed lag, alsof ik hem iets had aangedaan, in plaats van andersom. Ik stond op en liep naar zijn bed om weer naast hem te gaan liggen. Zo veel macht had hij over mij. Ik deed wat hij wilde. Het was zijn schuld niet… Ik dacht opnieuw dat ik fout zat, niet hij.

Anale verkrachting

Na dit voorval heb ik hulp gezocht op een online forum waar ik over de anale verkrachting vertelde, in de hoop wat steun of advies te krijgen. Maar in plaats van support of medeleven kreeg ik als reactie dat ik dom was geweest. Ik had van de wisseling van anale sex naar vaginale sex ook nog een infectie opgelopen. Volgens de meiden die dit lazen, was dat mijn eigen schuld, ik had echt beter moeten weten. Zij vonden bovendien dat ik Mart ten onrechte van verkrachting beschuldigde. Ik had toch zelf ‘a’ gezegd. Door deze reacties werden mijn gevoelens van schuld en schaamte alleen nog maar groter. Ik kon met mijn verhaal bij niemand terecht. Hierdoor kwam ik nog meer in een isolement en kreeg ik nog meer het idee dat het aan mij lag.

Na tien maanden verkering trok Mart de stekker uit onze relatie. Hij was niet meer verliefd, zei hij. Ik ben tot op de dag van vandaag blij dat hij dat gedaan heeft. Ik had die beslissing waarschijnlijk niet snel genomen. Sterker nog, ik had zelfs liefdesverdriet van onze breuk, ook al klinkt dat gek.

Therapie

Na een poosje kreeg ik een nieuwe relatie, met mijn huidige vriendin (ik ben biseksueel). Het viel haar al snel op dat ik moeite had met intimiteit en erg moest huilen en raar reageerde als ik haar wilde vertellen dat ik een keertje geen zin in seks had, omdat ik bijvoorbeeld moe was of niet lekker. Ik was er zo aan gewend geraakt hem altijd zijn zin te geven, dat ik al dat geven heel gewoon was gaan vinden. Een vanzelfsprekendheid naar de ander, die ik van mezelf verwachtte. Er kwam een moment waarop ik voor de eerste keer met haar praatte over mijn meest traumatische ervaring. Door niet langer te zwijgen was de geest uit de fles en werd het in mijn hoofd een grote wirwar, een eindeloze film waarin ik alles herbeleefde. Er ontstonden hele discussies in mijn hoofd. Waarom had ik me niet meer verzet? Waarom had ik dit toegelaten? Wat was mijn eigen aandeel geweest? En wat als ik mijn verhaal met anderen zou delen, dan zouden zij toch ook op z’n minst antwoord willen op die waaromvragen? Ik was mensen toch een verklaring schuldig? Ik moest toch kunnen uitleggen hoe het zat? Ik kreeg de hele situatie maar niet scherp in mijn hoofd en belandde in een depressie.

Na veel zelfonderzoek en met behulp van verschillende therapieën ben ik gaan begrijpen wat er lichamelijk en emotioneel allemaal met me gebeurd was. Dat ik bepaalde escapes had ontwikkeld omdat ik niet met de situatie om kon gaan, en dat het makkelijker was te denken dat het aan mij lag dan toe te geven dat ik een partner had die continu zijn zin doordrukte. Ik heb antwoorden gevonden op vragen als: waarom ben ik niet weggelopen? Waarom heeft dit tien maanden voortgeduurd? Waarom heb ik hem zijn gang laten gaan? Ik kan eindelijk tegen mezelf zeggen dat het nooit mijn schuld geweest is. Ik heb gedaan wat ik kon, want als ik destijds anders of beter had gekund, had ik dat zeker niet nagelaten. Hij was fout, niet ik.

Hulp nodig?

Sinds 1 april 2019 is er een nieuw online platform voor vrouwen die te maken hebben met partnergeweld: safewomen.nl. Ongeveer een op de drie vrouwen maakt partnergeweld mee; seksueel geweld in relaties is een vorm van partnergeweld. Vaak is het ontzettend moeilijk om daar met iemand over te praten of hulp te zoeken. Bijvoorbeeld door schaamte, door angst voor de gevolgen, omdat vrouwen niet weten dat ze met partnergeweld te maken hebben of omdat ze niet weten waar ze terecht kunnen voor hulp. SAFE biedt met de website een laagdrempelige plek voor vrouwen om anoniem en op eigen tempo uit te zoeken in welke situatie ze precies zitten en welke hulpopties er zijn. De website is ontwikkeld met hulp van ervaringsdeskundige, vrouwen die zelf partnergeweld hebben meegemaakt. Wil je meer weten over SAFE? Kijk op www.safewomen.nl of mail naar safe.elg@radboudumc.nl. SAFE is een initiatief van de afdeling Eerstelijnsgeneeskunde van het Radboudumc (met subsidie van ZonMw). Je kunt ook terecht bij het Centrum Seksueel Geweld als je met seksueel geweld te maken hebt of hebt gehad, of dit nu in een relatie is of niet.

Dit bericht komt van MarieClaire

#18

Hoewel het niet alleen komt door het misbruik tijdens mijn vorige relatie, heeft het wel een hele grote rol gespeeld bij de oorzaak. Na mijn relatiebreuk in 2007 ben ik in 2008 gediagnosticeerd met PTSS (posttraumatische stressstoornis). Inmiddels ben ik vorig jaar wederom onderzocht en daar is helaas uitgekomen dat het inmiddels Complexe PTSS betreft. Ook heb ik sinds de mishandelingen en het misbruik moeite met het intiem zijn. Door de mishandelingen en het misbruik heb ik de link gelegd met de opgelopen trauma’s. Helaas heeft geen enkele therapie hierbij geholpen en heb ik m.b.t. dit onderwerp de hoop opgegeven dat dit ooit gaat veranderen.
Mijn verhaal
De eerste keer dat ik een blauw oog opliep was ongeveer na de eerste zes maanden. Hij sloeg mij zo hard tegen de muur dat ik ook op mijn achterhoofd een dikke bult had zitten. Ik gaf je alleen maar een duw! Het spijt mij echt! Dat is wat hij zei en ik als zeventienjarige geloofde het allemaal. Het gekke is dat de mishandelingen mij niet zoveel deden. Ik hield niet van mijzelf, dus wat maakte het allemaal uit. Mijn ex-partner was ziekelijk jaloers. Met niemand mocht ik zonder zijn toestemming omgaan, mannen was al helemaal uitgesloten. Toen we eenmaal na ongeveer anderhalf jaar ons officiële eigen huisje hadden werd het nog erger. Het was zo erg dat ik alleen met zijn toestemming bij mijn vader op bezoek mocht. Te allen tijde moest ik bereikbaar zijn en laten weten waar ik was. In deze periode zijn de verkrachtingen begonnen. In het begin huilend verstijfd, maar later als een lijk. Emotieloos. Het maakte mij niets meer uit, ik was niemand meer. Ik kon maar beter stil blijven anders volgde er klappen of sloeg hij alles in het huis klein. De mishandelingen en het misbruik hebben uiteindelijk vier jaar geduurd.
Kracht
Als ik zou zeggen dat mijn kind met liefde is gemaakt, dan zou ik liegen. Ik werd zwanger door de aanhoudende verkrachtingen. Met tien weken kreeg ik mijn eerste afspraak en hoorde ik het hartje kloppen. Tijdens mijn zwangerschap ging de ellende allemaal door. Het kindje groeide bij achtentwintig weken al niet meer en ik werd met spoed opgenomen. Zelfs in het ziekenhuis ben ik nog verkracht. Ja, je leest het goed. Mijn zoon werd met spoed gehaald en heeft twee maanden in het ziekenhuis gelegen. In zijn eerste levensjaar thuis heeft hij indirect veel geweld meegemaakt. Dit verdient een kind niet. Op zijn eerste verjaardag heeft mijn ex-partner mij naar het bos gereden en gewurgd in de auto. Mijn zoon zat achterin. Het is allemaal net goed afgelopen. Dit was voor mij de druppel. Ik kon mijn zoon niet langer in deze situatie houden. Ik mocht dan wel niet van mijzelf houden, maar ik hou intens veel van mijn zoon. Op een maandagochtend, toen mijn ex-partner naar zijn werk was, heb ik twee zakken kleding en het ledikantje gepakt en zijn mijn zoon en ik vertrokken. We zijn nooit meer teruggekeerd.
Aangifte & Proces
Ik heb aangifte gedaan van huiselijk geweld. Eigenlijk had ik niet de intentie om dit te doen. Het kwam omdat mijn ex-partner mij was tegengekomen en midden op straat op mij is gaan zitten om mij wederom naar de keel te grijpen. Een omstander heeft dit gezien en heeft 112 gebeld. De politie heeft hem op heterdaad betrapt! De volgende ochtend werd ik uitgenodigd om aangifte te doen. Mijn ex-partner heeft ervoor vastgezeten, een taakstraf gehad, verplichte therapie en een contactverbod gekregen. Ook heb ik aanspraak gemaakt op het schadefonds en een bedrag toegewezen gekregen. Mijn ex-partner heeft nooit naar zijn zoon omgekeken. Ondanks alle ellende heb ik geprobeerd een omgangsregeling vast te stellen, maar hij dumpte mijn zoon in zijn weekenden gewoon bij andere mensen. Mijn advocaat heeft van alles geprobeerd om het te laten slagen, maar mijn zoon leed er gigantisch onder. Zo begon hij zijn haren uit zijn hoofd te trekken. Ik heb op eigen initiatief de omgang stopgezet. Mijn ex-partner heeft mij hierna voor de rechter gesleept en een omgangsregeling geëist. Uiteindelijk hebben diverse instanties onderzoeken gedaan naar hem en naar mij en kwam er als advies uit om de omgang tussen vader en zoon te ontzeggen, omdat dit ernstig schadelijk zou zijn voor de ontwikkeling van mijn zoon. Ik werd in mijn gelijk gesteld.
Hulp
Mijn huidige partner, met wie ik nu al langer dan tien jaar samen ben, steunt mij door dik en dun. Hij is rustig, ziet gelijk wanneer het even niet ok gaat en zal zich nooit forceren op wat voor manier dan ook. Over therapieën kan ik een heel boek schrijven. Ik zal nooit meer helemaal beter worden helaas. Wanneer je in een langdurige nare situatie hebt gezeten adviseer ik je wel om therapie te nemen. Het heeft mij erg geholpen om het verhaal kwijt te kunnen aan een ‘vreemde’. Uiteindelijk zijn mijn zoon en ik er goed uitgekomen. Hij is mijn redding geweest. Wellicht niet eerlijk een kind te belasten met zo een zware taak, maar door zijn komst ben ik anders tegen het leven gaan aankijken. Ga ook vooral je angsten aan! Kortgeleden ben ik mijn ex-partner, na een goede acht jaar niet te hebben gezien, tegen het lijf gelopen. Eindelijk was ik sterk genoeg om te zeggen wat ik altijd al heb willen zeggen, maar dan beheerst en volwassen. Het was achteraf gezien doodeng, maar wat een opluchting!
Tegenwerken
Het niet van mijzelf houden heeft absoluut tegengewerkt. Vergeet niet dat jij er ook mag zijn! Vergeet dat nooit. Mishandeling in welke vorm dan ook is niet ok! Accepteer het niet, dit heb ik wel jaren gedaan en het heeft mij op een aantal fronten permanent beschadigd. Kinderen horen niet op te groeien in een huis waar huiselijk geweld is. Breng je kinderen in veiligheid, geef ze een onbezorgde jeugd. Dat is het minste wat ze verdienen.

#3

Langere tijd ben ik slachtoffer geweest van partnergeweld. Inmiddels alweer meer dan 10 jaar geleden. Ik heb er geen last meer van, aangezien het al jaren rustig is. Wel heeft het een wond achtergelaten die moeilijk heelt en vaak weer open gaat als er iets gebeurt wat me angstig of onzeker maakt. Ik ben erg vijandig geworden en bescherm mezelf misschien harder dan nodig is. Het is echter geen vreemde ontwikkeling na zo’n absurde tijd van excessief geweld.

Ik ben slachtoffer van partnergeweld, zowel psychisch als fysiek. Van een sterke, zelfstandige vrouw, die het leven toelachte, ging ik naar een afhankelijke vrouw die haar lang-leven-de-lol-leven voorbij liet gaan. Een opoffering voor het starten van een gezin met een man die niets liever wilde dan mij aan zijn zijde en laten zorgen voor de kind(eren). Ik was ervan overtuigd dat dat precies was wat ik ook wilde en maakte alle opofferingen met liefde.

Ik ben vertrokken nadat mijn ex mijn kind(eren) in gevaar bracht en letsel toediende. Dat was de druppel. Mijn oerkracht als moeder ging verder dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Ik had al een plan en alles voorbereid zodat ik op een veilige manier kon vertrekken. Ik had andere woongelegenheid, mijn papieren klaar liggen, mijn belangrijkste spullen ingepakt en kon met vrijwel niks vertrekken met de kind(eren). Een heftig vertrek, een onmenselijke molen van angst, opnieuw beginnen, doodsangst, bedreigingen, enz. enz.

Het is vaker tot tussenkomst van de politie gekomen, aangiften, meldingen, ziekenhuis en doktersbezoeken. Ik raakte mijn baan kwijt, mijn vrienden vielen weg, het contact met mijn directe familie was hecht genoeg om dit te overleven.

De hulp van buitenaf was beperkt, maar beetje bij beetje groeide deze uit. Ik werd beschermd en dat voelde ontzettend goed. Het was duidelijk dat ik me los had gemaakt en daarbij geen obstakels zou accepteren. Stapje voor stapje pakte ik de regie over mijn leven terug. Binnen een jaar was ik weer waar ik wilde zijn. Sindsdien gaat het ontzettend goed met mij. Ik was geen geknakt zwak persoon. Ik ben altijd sterk gebleven. Dat wil niet zeggen dat het zijn sporen niet heeft achtergelaten.

Helaas ondervond ik veel tegenwerking van de politie. Het onbegrip van niet vertrekken op hun commando zorgde ervoor dat ze vaak laconiek reageerde en hun tijd namen om te komen. Toch zijn dat allemaal stappen om jezelf een veilig genoeg gevoel te geven om te kunnen vertrekken. Dat gevoel kan iemand anders je niet opleggen. Je kunt pas iets doen als je er zelf van overtuigd bent dat dit op een veilige manier kan. Daarnaast is het niet zo dat omdat iemand zo’n vreemd gedrag als houden van betiteld dat jouw gevoel uitgeschakeld is. De strijd tussen je hoofd en je hart is heel moeilijk.

Het is mogelijk om veilig weg te komen. Hoe bizar de situatie ook is, hoe uitzichtloos het ook lijkt, ook ik ben los gekomen van partnergeweld en leef nu een goed leven waarin houden van wel is zoals het hoort te zijn. Zolang je maar de stappen zet die je moet zetten om veilig en definitief te kunnen vertrekken. Ik wil mijn stem via deze weg laten horen voor iedereen die nog midden in een partnergeweld situatie zit. Het kan, zorg voor een vluchtplan en een vangnet. Blijf alert en doe het op jouw tempo. Wij zwijgen niet langer, wij laten ons horen!

#2

Tijdens mijn huwelijk bleek mijn inmiddels ex-man er een tweede leven op na te houden. Dit zorgde voor veel spanningen waar ik de schuld van kreeg. Als ik me verzette stuitte ik op harde woorden en vaak ook meer dan dat. Inmiddels zijn we jaren gescheiden, wonen we gescheiden en heb ik nog weinig tot niks met mijn ex van doen. Dat heeft weer de nodige rust in mijn leven gebracht. Ik kan steeds beter naast me neerleggen hoe ik veroordeeld wordt op mijn doen en laten door hem en zijn/mijn omgeving. Ik weet dat ik het nooit goed zal kunnen doen. Die woorden raken me steeds minder.

Ik ben slachtoffer van partnergeweld. Ik zie een lijn in wat er gebeurt is, nu ik erop kan terugblikken. Hoe mijn onafhankelijkheid me werd afgenomen, mijn cirkel kleiner werd en ik steeds meer als onderdanige van mijn ex werd weggezet. Gelukkig heb ik altijd een paar mensen in mijn leven gehad die mij steunde en waarvan ik wist dat zij er zouden zijn om mij weer sterk, onafhankelijk en mezelf te laten zijn. Dat is ook gelukt.

De kracht om te vertrekken, was zeker mijn kind(eren). Toen zij getuige waren van het fysieke geweld kon ik het niet langer volhouden. Na een escalatie heb ik de nodige stappen gezet om mezelf vrij te maken.

Ik heb nooit aangifte gedaan. Waarschijnlijk woog daarin het verantwoordelijkheidsgevoel van wat ik voor hem en de kind(eren) allemaal kapot kon maken hiermee het meeste door. Daarnaast uiteraard ook een omgeving die me daarin niet geloofde en mij weg zette als de slechterik. Misschien was de hoofdreden wel dat ik mij het hele proces wilde besparen. Ik heb immers geen last meer van hem, alle blauwe plekken en striemen zijn genezen en dat stuk mentaal leed verwerk ik wel in stilte.

De hulp die ik van buitenaf heb gehad beperkt zich tot een kleine cirkel. Dat was voor mij voldoende. Ik hoef dit niet aan de grote klok te hangen en wil mezelf niet als slachtoffer neerzetten dat gun ik hem niet. Daarnaast wil ik geen olie op het vuur gooien. Het is rustig en dat is me het meeste waard.

Tegenwerking heb ik wellicht het meest van mezelf gehad. De constante strijd in mijn hoofd en mijn hart. Ik heb gekozen voor rust en daar ben ik ontzettend blij mee. Ik heb gekozen voor mezelf en ook daar ben ik heel blij mee. De kind(eren) staan daarbij constant bovenaan.

Het gaat goed met me, toch vind ik dat we moeten laten weten dat dit meer gebeurt dan mensen beseffen. Lees hierboven, dit had nooit iemand geweten, als ik dit niet anoniem had kunnen delen op deze manier. Dit is toch mijn verhaal en met mij zoveel anderen die om welke reden dan ook niet willen toegeven of naar buiten willen brengen dat dit hun realiteit is. Toch is het belangrijk dat het gebeurt. Dat degene die in deze situatie zitten, veel vaker te horen krijgen dat het ook goed kan aflopen. Nu horen ze alleen de horrorverhalen van wanneer het fout gaat. Je kunt ook op een veilige manier je losmaken van partnergeweld.

Podcast

Als je serieus met iets aan de slag wilt dan zul je daar veel onderzoek naar moeten doen. Het helpt als je met iets bezig bent waar je gepassioneerd over bent. Daar besteed je immers sowieso al veel tijd aan.

Ik had extra ruimte en merk dat ik nu zo gedreven aan het worden ben dat mijn tijd weer heel kostbaar wordt. Ik sprak met mijn lieftallige dochter aangezien die millennial alleen maar bezig is met tijdbesparende dingen om zo, zoveel mogelijk gedaan te krijgen, steeds meer op hun bordje te kunnen nemen, dat waneer er iets fout gaat, alles ook klapt en een drama zich ontvouwt, niet dat dit voor mij niet herkenbaar is, maar dat voor een andere keer. Afin, ik sprak mijn dochter met de vraag hoe ik efficiënt veel info kon vergaren. We kwamen uit bij podcast, waar volgens haar alleen maar suffe mensen naar luisteren.

Nu vind ik mezelf niet suf, maar ging toch aan de slag met podcast. Ik kon niks over partnergeweld vinden en vond maar liefst drie items over huiselijk geweld. Als het over huiselijk geweld gaat, is dat vaker aangaande kindermishandeling. Precies zoals ik het overal terug kan vinden. Weet iemand een podcast die over partnergeweld gaat?

Ik kan me voorstellen dat het handig is om onderweg een podcast te luisteren over partnergeweld. Bijvoorbeeld tijdens woon-werkverkeer. Ik reisde niet alleen, maar werd gebracht en gehaald door mijn ex, dat is natuurlijk weer niet handig. Wellicht zijn er personen die dan wel even tijd alleen hebben om een podcast te luisteren waar lotgenoten aan het woord komen met advies. Of professionals die je van goede tips kunnen voorzien. Wie zou dat een goed idee vinden?

Luisteren jullie wel eens podcasts? Waarover?