Ervaringsverhalen

#36

A Woman Took Out A Restraining Order Against Her Husband. He Killed Her, Their Three Sons, And Himself The Next Day.

A fourth boy was wounded in the shooting and remained at a hospital in critical condition.

Posted on November 17, 2019, at 2:08 p.m. ET

Hayne Palmour/San Diego Union-Tribune via AP

Five members of a San Diego family died in a domestic violence murder-suicide Saturday after a father shot his wife and three of their children before turning the gun on himself, police said.

A fourth child, who was also shot, underwent emergency surgery and is in critical condition, San Diego Police Lt. Matt Dobbs said at a press conference Saturday.

Police were dispatched to the home in the Paradise Hills neighborhood Saturday morning after getting a 911 call where no one spoke, but an argument could be heard in the background. While police were on their way to the home, another 911 call came in from a relative living next door who heard arguing and “what he believed to be a nail gun firing,” Dobbs said.

When officers got to the home, they looked through a window and saw a small child inside covered in blood. They broke in through a window and found five additional people suffering from gunshot wounds.

The 31-year-old father, 29-year-old mother, and their 3-year-old son were found dead at the scene.

Their three other sons — ages 5, 9, and 11 — were brought to a hospital, where two of them died.

The couple was going through the process of getting a divorce, and the woman had obtained a restraining order against the man the day before the shooting, police said. While it’s unclear if he had been served the order yet, police believe he was aware of it.

“It’s still very early in the investigation, but it appears to be a tragic case of domestic violence murder-suicide,” Dobbs said.

Police said they had responded to a “disturbance over property” at the home just a couple weeks earlier on Nov. 1, when the man — who was not living at the home — showed up asking the woman for tools. Officers at the time provided the woman with information about how to obtain a restraining order.

Facebook

Sabrina Rosario

As of Sunday, their names had not been officially released, but family members identified the parents as José Valdivia and Sabrina Rosario, NBC San Diego reported. The deceased children included Enzie Valdivia, 3, Zuriel Valdivia, 5, and Zeth Valdivia, 11.

Facebook

The parents met in high school, and Rosario had filed for divorce from Valdivia but it was never finalized, her sister, Jocelyn Rosario, told NBC San Diego.

Valdivia did not want to get divorced and stalked his estranged wife, Rosario said, sending her photos of alcohol and a gun and saying he had suicidal thoughts.

Neighbors told the San Diego Union-Tribune they often heard the sounds of arguing coming from the home, with one saying that months ago the woman told her she was being abused “but she felt like she had nowhere else to go.”

San Diego Police Chief David Nisleit said officers carried the bleeding boys out of the home to the ambulance. The brutal nature of the crime deeply disturbed the officers, some of whom have newborn children themselves.

“These are the toughest calls we can respond to,” Nisleit said.

San Diego Mayor Kevin Faulconer called the tragedy “terribly sad.”

“All of San Diego mourns for the family and the surrounding neighborhood,” Faulconer tweeted. “This senseless act of violence goes against everything our community stands for and we will get through this together.”

 

Gedeeld van Buzzfeednews

#58

Als een verhaal heel dichtbij komt en je moet er toch een hashtag aan hangen dan is dat moeilijk. Uiteraard alleen maar tranen, verbijstering, onbegrip en de grote hoop op een goede afloop, maar vooral de angst en de onzekerheid die me een omgekeerde maag bezorgen. Vandaag ging al een hashtag online, maar ik kan niet anders dan deze ook te delen. Het rechtssysteem moet om, bescherming moet beter en straffen hoger en beter uitvoerbaar. Veiligheid moet bovenaan staan. Midden in dit verhaal zal waarschijnlijk af en toe een update volgen. Dat laat zien hoe zwaar het is als je er midden in zit.

Sonja (41) getuigt over zwaar partnergeweld waarvoor ex één jaar cel krijgt: “Zolang hij vrij rondloopt is mijn leven in gevaar. En ook dat van mijn zoontje.”

Sinds december vorig jaar leeft Sonja (41) uit Maasmechelen ondergedoken nadat haar partner haar bont en blauw sloeg in het bijzijn van haar zoontje (11). Eerst trok de man (39) naar vriendin V. uit Zutendaal, die niet goed voor zijn kippen had gezorgd. “Ik sla ze dood, zorg maar dat je me indekt”, kreeg Sonja te horen. Daarna was ze zelf aan de beurt. “Hij sloeg mijn oogkas open met een sleutelbos die hij in zijn vuist geklemd had. Daarna sleurde hij mij met mijn zoontje in de auto en deelde hij weer klappen uit. ‘Met een beetje geluk heb ik je straks doodgeslagen’, dreigde hij. Ook mijn zoontje was volledig in paniek.”
Sonja had een relatie van drie jaar met de 39-jarige Nederlander D. toen de man op 4 december 2019 niet alleen haar maar ook vriendin V. uit Zutendaal hard aanpakte. “We waren net enkele dagen samen weggeweest. Vriendin V. had op onze kippen gepast. Een van die kippen was gestorven. Kan gebeuren dacht ik nog, maar hij werd woest. ‘Ik ga naar Zutendaal en sla haar dood, zorg maar dat je er bent om me in te dekken’, schreeuwde hij. Ik wist niet wat ik hoorde.”
De dertiger trok met een klauwhamer naar vriendin V. en sloeg haar met de vuist op de neus. Het slachtoffer hield een neusbreuk over aan de aanval.
Gevreesd voor mijn leven
Daarna trok de Nederlander, zoals hij had aangekondigd, naar zijn partner Sonja. Zij was op dat ogenblik samen met haar zoontje en een vriendin in Dilsen-Stokkem. “Bij aankomst begon hij onmiddellijk heel hard te slaan. Met in zijn vuist een sleutelbos geklemd, sloeg hij mij op mijn oog en ik kreeg harde klappen op mijn hoofd.”
Daarna sleurde D. zijn partner en haar zoontje de auto in en vertrok voor een helse rit. “Ik heb toen een tweede keer echt gevreesd voor mijn leven. Hij bleef maar slaan, terwijl mijn zoontje volledig in paniek was en alles zag gebeuren. ‘Met een beetje geluk heb ik je straks doodgeslagen’, riep hij nog. Toen hij stopte aan een rood verkeerslicht heb ik de sleutel uit het contact kunnen trekken en ben ik uit de auto gevlucht met mijn zoontje. Sindsdien leef ik ondergedoken.” Sonja en vriendin V. liepen beiden aanzienlijke verwondingen op door de agressieve aanvallen van D. en waren tijdelijk werkonbekwaam.
Hele huis vernield
Op 5 december, een dag na de aanval, keerde Sonja nog een laatste keer terug naar haar woning in Maasmechelen, waar ze met D. woonde. Ze wist dat haar partner toen bij de politie zat voor verhoor. “Ik ben snel wat kledij gaan halen maar het hele huis was vernield.”
Volgens de vrouw blijft haar ex haar ook nu nog bedreigen en weet hij intussen in welke stad ze is ondergedoken. “Ik heb mijn zoontje voor zijn veiligheid zelfs tijdelijk ergens anders moeten onderbrengen. Drie weken geleden ben ik voor het eerst zonder begeleiding naar buiten gegaan en toch stond hij plots naast me. Gelukkig was er iemand in de buurt die me geholpen heeft.”
Familiealbums verbrand
Ook haar persoonlijke spullen zag Sonja sinds december niet meer terug. “Hij stuurt me regelmatig beelden waarin hij laat zien dat hij mijn spullen vernielt. Zo zag ik hoe hij de vingerafdruk van mijn overleden vader, die ik in hars had laten afdrukken, in het water gooide en toonde hij hoe hij mijn familiealbums verbrandde. Ik heb al herhaaldelijk opnieuw klacht tegen hem ingediend maar de bedreigingen blijven voortduren.”
Karen Schillebeeks, de advocate van Sonja, bevestigt de bijkomende klachten die tegen D. werden ingediend. “Deze zaak is via snelrecht afgehandeld maar ik heb er bij het parket op aangedrongen dat de bijkomende klachten van de bedreigingen nog in een afzonderlijke zaak zullen behandeld worden. Ik verwacht zeker dat dit ook nog zal gebeuren.” In België liep D. nog geen eerdere veroordelingen op. “Maar in Nederland werd de man wel al eerder veroordeeld voor familiaal geweld en bedreigingen.”
Schadevergoeding
D. werd voor de agressieve uithalen naar Sonja, haar zoontje en vriendin V. veroordeeld tot een celstraf van 12 maanden, twee maanden meer dan de aanklager had gevorderd, en een boete van 800 euro. Zelf daagde hij niet op voor de strafrechtbank in Tongeren en liet zich ook niet vertegenwoordigen door een advocaat. Aan slachtoffer V. en aan Sonja en haar zoontje moet de dertiger een voorlopige schadevergoeding van ruim 9.000 euro betalen. Een geneesheer-deskundige werd aangesteld om de schade van Sonja en haar minderjarige zoon verder te onderzoeken. “Ik hoop echt dat er door deze veroordeling iets zal veranderen”, sluit Sonja met een gebroken stem af. “Maar zolang hij vrij rondloopt, is mijn leven en dat van mijn familie in gevaar.”

Afbeelding kan het volgende bevatten: een of meer mensen en close-up

#35

‘Ik hoop dat Bekir net zoveel wordt gestraft als de tranen die ik heb gelaten’

Het is 18 december 2018 als de 16-jarige Hümeyra van dichtbij wordt doodgeschoten bij haar school in Rotterdam. “Nadat ik het had vernomen, voelde het alsof er een stuk uit mijn lichaam werd gehaald. Net of mijn hart niet meer klopte, mijn oren niet meer hoorden en mijn ogen niks meer zagen”, schrijft de moeder van Hümeyra in een slachtofferverklaring.

De oudere zus van Hümeyra leest de verklaringen van haar ouders en die van haarzelf donderdag voor bij de rechtbank in Rotterdam. “Mijn man zei tegen de politieagenten: ‘Houd mijn vrouw vast, zij is ziek’,” schrijft haar moeder.

In haar verklaring haalt ze uit naar de hulpverleners. Die lieten haar dochter, zo bleek later uit een vernietigend rapport van de Inspectie van Justitie en Veiligheid, in de kou staan. “Toen de politieagenten op mij afkwamen zei ik: ‘Raak mij niet aan! Ik wil het niet’. Ik dacht: ze hebben mijn dochter niet kunnen beschermen, gaan ze nu wel aan mijn gezondheid denken.”

‘Ik heb Hümeyra niet kunnen beschermen!’

De vader van Hümeyra stond op de fatale dag bij de school te wachten, omdat hij zijn dochter elke dag bracht en ophaalde vanwege de doodsbedreigingen van E. Op het moment van de schietpartij stond hij aan de voorkant van de school. Maar in verband met werkzaamheden was de deur daar dicht en moesten de leerlingen er aan de achterkant uit. Als hij dat had geweten, was hij aan die kant gaan staan. “Misschien leefde mijn dochter dan nog. Ik heb Hümeyra niet kunnen beschermen!”

Het gemis bij de familie is groot. “Iedere dag loop ik misschien wel twintig keer langs haar kamer en droom ik dat ze op haar bed ligt te praten met vriendinnen of dat ze bezig is met haar kat Yigit”, zegt haar zus. De moeder van Hümeyra stuurt haar nog dagelijks berichtjes op WhatsApp. “Elke dag ben ik benieuwd hoe het met haar gaat en hoop ik dat de berichten misschien op een dag worden bezorgd en hoop ik dat ik antwoord terug krijg.” Luid snikkend hoort E. de slachtofferverklaringen aan.

Lees ook: Bekir E. schoot Hümeyra van dichtbij dood toen ze viel en hem aankeek

De goedlachse Hümeyra haalde goede cijfers op school en zat vol plannen voor de toekomst. Haar familie kreeg na haar dood een diploma op basis van haar laatste cijfers. “Ze had heel goede cijfers en hierbij wil ik nogmaals duidelijk maken dat ik ontzettend trots ben op mijn zusje”, zegt haar oudere zus.

Hoogste straf

De familie hoopt op de hoogste straf voor het ontnemen van hun geliefde dochter en zus.  “De hoogste straf die hij zou kunnen krijgen is dat hij iedere dag de pijn en het verdriet dat wij voelen ook zou moeten voelen,” zegt haar zus. “Ik hoop dat B (Bekir, red.) net zoveel gestraft wordt als de tranen die ik heb gelaten, want als dat gebeurt zal zijn hele leven niet lang genoeg zijn om die prijs te betalen,” besluit haar moeder.

 

Gedeeld van Hart van Nederland

#33

Kristel Elstak, vrouw van dj Paul Elstak, vertelt over het (intens heftige) huiselijk geweld dat ze mee heeft gemaakt in haar eerste relatie, om andere vrouwen te helpen.

PREMIUM
Kristel Elstak, vrouw van dj Paul Elstak, vertelt over het (intens heftige) huiselijk geweld dat ze mee heeft gemaakt in haar eerste relatie, om andere vrouwen te helpen. © Sanne Donders

Gestoorde vriend bracht Kristel Elstak tot wanhoop. ‘Ik wilde zelfmoord plegen’

Ze is ondernemer, getrouwd met Paul Elstak, moeder en ze is gelukkig. Maar bijna had Kristel Elstak (35) als twintiger zelfmoord gepleegd, op de vlucht voor een relatie met een ‘gestoorde’ jongen. Over die heftige fase van huiselijk geweld treedt ze nu voor het eerst naar buiten, omdat ze anderen wil helpen. ,,Ik kon gewoon niet meer.’’

Opgroeien in Zeeland: zo gemakkelijk is dat nog niet. Tenminste, niet als je als kind een beetje van de wereld wil zien, maar die wereld zo ongelooflijk ver weg lijkt. ,,Kijk, nu hebben kinderen natuurlijk internet’’, vertelt Kristel Elstak, een kop gemberthee op tafel. Het is vroeg in de ochtend in een café in de Rotterdamse binnenstad. ,,Maar dat was in mijn jeugd écht niet zo gewoon. Ik zag pas op mijn 15de voor het eerst een tram! In die tijd, in Zeeland, was dat allemaal niet zo vanzelfsprekend.’’

Ze komt, wil ze maar zeggen, uit een andere wereld. ,,Met ons gezin gingen we gewoon niet naar een stad als Rotterdam. Dat leek een wereldreis voor ons.’’

Hoe anders is haar leven nu. Ze is moeder van de 6-jarige Chase, getrouwd met dj Paul Elstak, werkt ook met hem samen. In hun webshop verkopen ze kleding die de hele wereld overgaat. Elstak zorgt, met een ander bedrijf, bovendien voor de aankleding van evenementen. De agenda van Paul zit loeivol, die van Kristel ook. Hij is 53, zij 35, maar het leeftijdsverschil? Merken ze niets van. ,,We vullen elkaar aan.’’

Dit najaar werken ze samen vooral aan de show van Paul in de Arnhemse Gelredome in december, waarvoor al tienduizenden tickets zijn verkocht. Vanuit hun villa in Mijnsheerenland, met veel grond en een zwembad erbij, broeden ze ondertussen ook op nieuwe plannen. De gezinssituatie is stabiel, inspirerend en prettig, vertelt Elstak. En juist dat maakt dat ze nu voor het eerst wil vertellen over wat haar eerder is overkomen. Omdat ze er anderen mee kan helpen. Al wil ze de lezer wel waarschuwen voor het verhaal dat komen gaat… Want wat ze te vertellen heeft over huiselijk geweld, is heftig.

Ik was de liefste, de mooiste, de leukste, zijn droommeis­je

,,Ik had vijf jaar lang een relatie met een gestoorde jongen, een narcistische persoonlijkheid met enorme woedeaanvallen’’, begint ze schoorvoetend. ,,Ik was 17 toen ik met hem ging samenwonen. Voor die tijd woonde ik thuis, in een klein dorp, waar ik me als kind niet prettig voelde. Als tiener zat ik heel vaak alleen op mijn kamer, te lezen of te schrijven. Schrijven was mijn passie en Anne Frank was mijn heldin, haar dagboek verslond ik keer op keer, al klinkt dat misschien gek. Maar ik schreef dankzij haar stapels verhalen, met pen op papier.’’

Het zijn de verhalen van een eenzaam kind, snapt ze nu. Een kind dat gezien wil worden, dat op zoek is naar erkenning. ,,En toen ontmoette ik, 17 jaar oud, tijdens het uitgaan een jongen op de dansvloer. Een lange jongen van bijna 2 meter, een goede danser, écht een leuke jongen. Ik zocht waardering en erkenning en hij bood die. Direct. Ik dacht: wow, dit is de ware! Hij bleek mijn kans om uit dat dorp weg te kunnen.’’

Het piepjonge stel besluit al snel te gaan samenwonen en komt terecht in Middelburg. De grote stad lonkt. ,,Hij had in het begin van de relatie echt een charmante kant. Ik was de liefste, de mooiste, de leukste, zijn droommeisje. We hadden wel een soort ruzietjes, rode vlaggetjes noem ik die nu, maar die negeerde ik maar. Tot we gingen samenwonen. Toen ging het mis.’’

Hij was óók een slachtof­fer

Haar vriend, vertelt Elstak, blijkt meer beschadigd dan ze dacht. ,,Hij had erge dingen meegemaakt, dat maakte hem zó boos. En ik had medelijden met hem.’’ Want haar ex heeft het zwaar gehad in zijn leven, vertelt Elstak zichzelf continu: zijn jeugd is gewelddadig geweest. Met zijn moeder zat hij, voor hun relatie begon, drie keer in een blijf-van-mijn-lijfhuis. ,,Dat was de reden dat hij zo was geworden. Hij was óók een slachtoffer.’’

In het begin van hun relatie wisselen de lieve woorden en de uitbarstingen elkaar in steeds hoger tempo af. Van droommeisje wordt Elstak al snel ‘niet goed genoeg’. De eerste klap valt snel. Er zullen er meer volgen. ,,Ik voelde de explosies steeds duidelijker aankomen. Huilen, smeken, dreigen… Steeds vaker. Drie, vier keer per week.’’ Een buitenstaander zou zeggen: meteen weglopen. Maar het is al snel te laat, vertelt Elstak. ,,Want ik was in zijn macht gekomen.’’

Heftig

Wat er tussen de twee gebeurt is intens en heftig, maar Elstak haalt de herinneringen deze ochtend razendsnel naar boven, bijna alsof het om verse gebeurtenissen gaat. ,,Ik werd soms aan mijn haren door de gang gesleurd’’, vertelt ze. ,,Of hij zette een mes op zijn eigen borst en zei: ‘Als jij nu weggaat, pleeg ik zelfmoord’. Dan werd ik ook vastgehouden. Hij zei vaak: ‘Je bent van mij, als ik je niet krijg krijgt niemand je’.’’

Van één gebeurtenis staat vooral de doodsangst haar nog bij. ,,We zaten een keer in de auto toen hij op een muur begon af te rijden. Hij gaf gas, en vlak net voor de muur stopte hij.’’ Het is een van de druppels die de overvolle emmer doet overlopen, beseft ze nu. ,,Want in die auto, op weg naar die muur, trok ik aan de handrem. We belandden in een gevecht, want ik was inmiddels begonnen met terugslaan. Ik mepte, ik trapte op hem in.’’ Even is ze stil, vanochtend in het café, waar de thee onaangeroerd blijft. ,,Ik wil hier niet gaan huilen.’’

Politie komt in de vijf jaar die de relatie duurt, nooit op het huiselijk geweld af, simpelweg omdat er geen melding wordt gemaakt. Niemand heeft iets in de gaten. Alleen een buurman, die haar moeder belt. ,,Ik schaamde me en wilde niet dat iemand iets wist. Dus ik zei tegen mijn moeder: ‘Mam, iedereen heeft toch weleens ruzie? Het valt wel mee’.’’

Gevoelens

Achteraf had ze dat héél anders moeten doen, beseft ze. Nu is haar boodschap aan anderen in soortgelijke situaties juist volslagen anders. ,,Vertel het aan iemand die je vertrouwt! Maar ik kwam uit een traditioneel gezin en kon er niet over praten. Dat deed je niet over gevoelens.’’

Ze kan er al lang niet meer bij waarom niet, vertelt ze, plotseling bedachtzaam zoekend naar de juiste woorden. ,,Ik had moeten snappen dat dit niet gezond was. Ik had écht hulp nodig.’’

Ze durft inmiddels wel haar verhaal te delen. Een kleine, volle zaal vol genodigden die ze persoonlijk kent, woonde dit najaar de allereerste uitvoering van Elstaks theatervoorstelling bij. Elstak begint die solovoorstelling heftig, met het voorlezen van een brief: haar eigen afscheidsbrief, geschreven op de dag dat ze zelfmoord wilde plegen.

,,Na weer een gevecht met hem besloot ik dat het anders moest. Ik bedacht een plan om me los te weken, steeds een beetje meer. Om dat te kunnen, wilde ik naar Rotterdam. Ik schreef me in bij de Hogeschool Rotterdam en bij Stadswonen.’’ Elstak wordt op school toegelaten en krijgt na zes maanden een kamer, op Zuid. Het losweken is begonnen. ,,Iedere week nam ik wat spulletjes mee naar die kamer, net zo weinig dat hij niet in de gaten kreeg dat ik aan het vertrekken was.’’

Het plan slaagt en het lukt haar uiteindelijk te ontsnappen aan de vernietigende relatie. De angst voor een nieuwe confrontatie verdwijnt, hij krijgt een nieuwe vriendin. De vrijheid is bevrijdend, maar Elstak loopt toch vast. ,,In het laatste jaar van mijn studie kon ik gewoon niet meer. Ik was 22 en wilde zelfmoord plegen. Ik zag het niet meer zitten, ik was mentaal kapot. Dus schreef ik die brief. Het was genoeg zo.’’

Mentaal kapot

Hoe kan een jonge vrouw van 22 een einde aan haar leven willen maken? Een vrouw die als kind zelfs al droomt van het hebben van een volwassen leven, met daarin een gezin? Dat weet Elstak zelf ook niet. Na de poging, die ze niet doorzet en die ze nooit meer herhaalt, gaat ze de wereld van therapieën in. Elstak belandt bij therapeuten van het Riagg in Rotterdam-West en in Schiedam en leert zo zichzelf kennen, stap voor stap. ,,Hoe langer je met zo iemand samen bent, hoe meer je mentaal kapotgemaakt wordt. Ik bleek uiteindelijk veel te goed van vertrouwen te zijn geweest, te naïef ook, en veel te zorgzaam. Dat heeft uiteindelijk bijna mijn leven gekost. Maar de therapie werkte, al had ik een lange adem nodig.’’

Dertien jaar nadat ze zelfmoord probeerde te plegen, is ze genezen, zegt ze nu trots. Tegenwoordig zou ze direct vertrekken als ze zou worden uitgescholden voor hoer, of als ze geduwd zou worden. ,,Ik zou nu zeggen: ‘Wie ben jij? Rot lekker op!’’’

Danseres

Kristel Elstak besloot pas recent met haar triestse verhaal naar buiten te treden.

Kristel Elstak besloot pas recent met haar triestse verhaal naar buiten te treden. © Sanne Donders

Elstak is een denker, een dromer, graag op zichzelf. Altijd al geweest en ze zal het altijd blijven. Toch maakt ze na haar zelfmoordpoging op haar 22ste naam in een extroverte wereld. Elstak is tien jaar lang danseres op feesten. Duizenden mensen zien haar, een knappe verschijning in een opvallende outfit, dansen, op evenementen, in clubs. Ze lijkt de sterkste vrouw van de wereld, maar dat is voor een groot deel schijn. ,,Mensen leven allemaal met een masker op. Ik ook. Als je mensen vraagt hoe ik in die jaren was, zullen ze zeggen dat ik een blij meisje was. Maar vanbinnen was ik na die relatie dood.’’
Toch krabbelt ze verder op, langzaam en met terugvallen. Van een studentenkamer op Zuid verhuist ze naar een eigen flat, gekocht met eigen geld, iets waar ze nog steeds trots op is. En tijdens een avond uit in de stad ontmoet ze dj Paul Elstak, bekend van hits als Rainbow In The Sky.Ze worden uiteindelijk verliefd. Als de dj hoort over haar heftige verleden, steunt hij haar onmiddellijk. Dat haalt veel bij zijn nieuwe liefde naar boven. ,,Toen ik met Paul ging samenwonen, belandde ik opeens in een volslagen andere thuissituatie. Daarvan kreeg ik een terugval, ik moest weer in therapie. Maar dat ging heel goed en ik bleek uiteindelijk gewoon genezen. Een terugval zal ik zo nooit meer krijgen, begreep ik. Toen wist ik het zeker: ik wil anderen in dit soort situaties bewust maken.’’

Daarom is ze ook begonnen met het schrijven van een boek, vertelt Elstak, terwijl de gemberthee voor haar neus koud is geworden en ze de tijd vergeten is, zó diep zat ze het afgelopen uur in haar levensverhaal. ,,Ik zit nu aan de 70.000 woorden, maar voor mijn gevoel heb ik nog niet alles verteld.’’

Dus schrijft ze rustig verder, helemaal in haar eigen tempo. ,,Het verhaal komt er wel uit, maar niet zomaar. De woorden komen alleen als ik het aankan. Want ik beschrijf alles, tot in detail, en juist dat is heel zwaar. Ik herbeleef het weer. Maar als het af is, dan is het klaar ook. Dan is het een verhaal geworden, dan hoef ik er zelf nooit meer over te praten. Dan staat het in het boek.’’

Nooit meer

De tattoo.

De tattoo. © Sanne Donders

Huiselijk geweld zal haar in ieder geval nooit meer overkomen, dat weet ze zeker. Ze heeft niet voor niets een tatoeage laten zetten met het woord Freedom. ,,Vrijheid is voor mij heel belangrijk. Dat neemt niemand meer van me af. Ik ben nu geen slachtoffer meer, ik leef in het positieve. In het licht. En niemand houdt me meer tegen.’’ De Rolex die om haar pols bungelt, is er een stil bewijs van. Ze kocht ’m zelf, als symbool van nieuw geluk. ,,Zelf betaald, met de opbrengst van de verkoop van de flat waarin ik jaren eerder nog zelfmoord wilde plegen. Ik was zó trots. Deze afloop had ik nooit kunnen dromen.’’
Elstak zal het kunnen: de heftige herinneringen herbeleven op het podium, tijdens volgende opvoeringen van haar theaterprogramma. Concrete data zijn er nog niet gepland, maar ze broedt in ieder geval op een avond in Rotterdam. Manlief zit dan weer in de zaal, zoals hij er die eerste keer ook bij was. Uiteraard, zegt ze, de jas half aan, na veel langer praten dan vooraf afgesproken. ,,Paul staat volledig achter me, en dat alleen al is een waanzinnig gevoel.’’

Gedeeld van: AD.nl

#32

‘Het is triest dat Hümeyra moest sterven voor ze aandacht kreeg’

Fatale stalking De hoofdofficier en korpschef in Rotterdam gaven uitleg over het drama rond Hümeyra. „We hebben haar in de kou laten staan.”

Een stille tocht in februari door Rotterdam-West, voor het vermoorde meisje Hümeyra Ergincanli. Foto Robin Utrecht

Een stille tocht in februari door Rotterdam-West, voor het vermoorde meisje Hümeyra Ergincanli. Foto Robin Utrecht

Het 16-jarige meisje Hümeyra Ergincanli is doodsbang, geïsoleerd en snapt er niets meer van, acht dagen voordat ze zal worden doodgeschoten in de fietsenkelder van het Rotterdamse Designcollege op 18 december vorig jaar.

Haar ex-vriend Bekir E. (32) is eerder veroordeeld voor relationeel geweld. Hij heeft in augustus van de rechter een contactverbod voor twee jaar gekregen. Maar hij blijft Hümeyra stalken. Zij en haar zus hebben sinds mei bijna dertig keer gebeld met de politie. Ze heeft drie keer aangifte gedaan. Nu ze 10 december weer aangifte doet, krijgt ze op het bureau verkeerde informatie. De politie weet alleen van een eerder contactverbod van mei, en zegt haar dat dit na drie maanden al verlopen is.

Hümeyra laat de politie nog een foto zien van Bekir E. met wapens, die hij haar heeft gestuurd. De politie besluit de dag erna om hem niet aan te houden, maar de zaak over te dragen aan de recherche – waar Hümeyra’s aangifte pas weer twee dagen later in het systeem opduikt. De foto met de wapens is minimaal vijf weken oud en Bekir E. valt haar al drie weken niet lastig, dus er is „geen acute dreiging”, redeneert de politie.

Vijf kwartier voordat ze op 18 december een aanvullende aangifte wil gaan doen, wordt Hümeyra door haar stalker vermoord.

50 betrokken politiemedewerkers

De reconstructie staat in een vernietigend rapport van de Inspectie Justitie en Veiligheid. Politie, justitie, de Rotterdamse burgemeester Ahmed Aboutaleb en jeugdhulpwethouder Judith Bokhove (GroenLinks) beantwoordden er donderdag vragen over van een raadscommissie.

Lees een verslag van een zitting in de strafzaak tegen Bekir E.Ruim 50 politiemedewerkers hebben een rol gespeeld in de zaak-Hümeyra – en niemand had verantwoordelijkheid of regie, staat in het rapport. Maar niet alleen de politie faalde, volgens de inspectie. Ook binnen het Openbaar Ministerie was voor Hümeyra geen aanspreekpunt. Het regionale meldpunt Veilig Thuis bleef de zaak zien als ‘eergerelateerd geweld’ in plaats van stalking. Het Veiligheidshuis, waarin justitie, zorg en bestuur samenwerken, vergát de zaak-Hümeyra in juli te agenderen. Ze raakte daar geheel uit beeld.

In het algemeen wisselden de politie, de Reclassering, het OM en Veilig Thuis onderling „zeer beperkt” informatie uit – ook binnen het Veiligheidshuis waarin ze samenwerken. De risico’s werden niet goed ingeschat en Hümeyra moest haar verhaal steeds opnieuw doen. De familie had geen advocaat om hen te helpen.

‘Enorm in de kou laten staan’

Waarnemend politiechef Hans Vissers en waarnemend hoofdofficier van justitie René de Beukelaer erkenden tegenover de raadsleden de vele fouten. „Ik ben het met u eens dat we Hümeyra enorm in de kou hebben laten staan”, zei De Beukelaer.

Dat de zaak-Hümeyra in het Veiligheidshuis „van de agenda viel” is na intern onderzoek „een menselijke fout” gebleken, zei de hoofdofficier. Het besluit om Bekir E. níét op te pakken na de foto met wapens noemde hij „een afschuwelijke beslissing.”

Vissers noemde de zaak-Hümeyra ook een „traumatische ervaring” voor de politie. Zeker na de stalkingszaak rond de Brabantse verpleegkundige Linda van der Giesen die in 2015 door haar ex-vriend in Waalwijk werd doodgeschoten. Na onderzoek moest Vissers ook toen erkennen dat de politie onvoldoende had ingegrepen.

Hoe voorkomen we dat in de toekomst meer Hümeyra’s komen, vroeg Nelleke Stolk, de advocaat van de familie. In Rotterdam waren vorig jaar 1.830 gevallen van bedreiging en stalking. „Het is triest dat Hümeyra moest sterven, voordat er aandacht kwam voor haar zaak”, zei Stolk.

Wethouder Bokhove wil in december een interne conferentie over stalking houden. Bij de politie heeft het thema nu de „allerhoogste prioriteit”, volgens Vissers. De politie heeft inmiddels een vragenlijst om de risico’s van stalkers in te schatten – maar die was nog niet in gebruik toen het drama rond Hümeyra zich ontvouwde. Verder werkt justitie nu ook met één officier per aangifte en de politie met één ‘casusregisseur’.

Maar tot verbazing van raadsleden is bijvoorbeeld nog steeds niet geregeld, dat contactverboden van stalkers tussen verschillende betrokken instanties worden gedeeld. Vissers: „Daar zijn nu nog geen bindende afspraken over.” De Beukelaer: „Dat moet ook worden geregeld.”

Gedeeld van NRC

#31

René mishandelde zijn vrouw: ‘Ik heb in al die jaren een beest in mezelf gecreëerd’ [PODCAST]

EINDHOVEN – René (56) uit Eindhoven mishandelde jarenlang zijn vrouw en kinderen. Samen met Karin (46) uit Breda doet hij zijn verhaal in een nieuwe podcastserie van Omroep Brabant: ‘Ik sla mijn vrouw’, over huiselijk geweld. De twee hebben allebei hun eigen verleden, ze kennen elkaar niet. Ze praten openhartig over hun leven als dader en slachtoffer van extreem huiselijk geweld.

In vier afleveringen van zo’n 20 minuten vertellen René en Karin hoe een relatie die liefdevol begon zo ontspoorde dat geweld een dagelijkse realiteit werd. Waarom begint iemand zijn vrouw te slaan, en waarom gaat het slachtoffer niet gewoon weg na die eerste klap?

110.00 slachtoffers
Huiselijk geweld is een groot probleem. De schattig is dat in de afgelopen vijf jaar 110.000 Brabanders er mee te maken hebben gehad.

Maar het is ook een probleem dat vaak verborgen blijft. Slachtoffers schamen zich, de omgeving kijkt de andere kant op en daders hoor je al helemaal niet. In ‘Ik sla mijn vrouw’ wordt huiselijk geweld bespreekbaar gemaakt door mensen die het zelf hebben meegemaakt.

‘Een beetje fout’
Karin ontmoette haar ex toen ze op 28-jarige leeftijd in een schoenenwinkel in Breda werkte. Daar zag ze een klant die meteen haar aandacht trok. ”Breed, donker, goed gekleed en goed verzorgd. Al snel begonnen we te daten. Ik merkte toen al dat hij een beetje fout was, maar ik had toen nog geen idee hoe hij gestoord hij werkelijk is.”

Uiteindelijk werd Karin negen jaar lang mishandeld door haar ex. Het ging al snel mis, tijdens hun eerste vakantie naar zijn thuisland, Turkije, kwam het agressieve karakter van hem op beestachtige wijze naar voren. Ze werd geslagen en met al haar spullen de hotelkamer uit gesmeten. Andere hotelgasten hoorden het: “Mensen keken wel, maar ja, dan gaan de deuren ook weer heel snel dicht”, vertelt ze.

Seksbom
Naast Karin vertelt ook René zijn verhaal, die jarenlang zijn vrouw mishandelde. Hij ontmoette haar op een camping in Chaam. ”Een blond ding, met goede vormingen grote borsten. Dat was gewoon seksbom waar veel mannen achteraan liepen, maar ik kon haar krijgen.” In het begin was de relatie nog goed, maar dat ging op den duur achteruit. Dat begon volgens René na een tijd van spanningen en veel ruzies en geschreeuw.

Hij kreeg samen met zijn ex-vrouw een gehandicapt kind en zijn bedrijf ging failliet. De spanningen in de relatie liepen daardoor hoog op. ”Op bijstandsniveau is er weinig te besteden, en zij gaf geld liever uit aan kleding.” René vertelt hoe ruzies langzaamaan steeds heftiger werden en uiteindelijk eindigden in fysiek geweld. ”Dat begint eerst met wegduwen. De volgende ruzie werd dat dan een harde duw en uiteindelijk werden het harde klappen.”

Alle vier de afleveringen van ‘Ik sla mijn vrouw’ zijn nu te beluisteren.
Dat kan via Spotify, iTunes of je eigen favoriete podcast app.

Gedeeld van Omroep Brabant

#30

Vrouw aangeklaagd nadat haar vriend na 75.000 berichten zelfmoord pleegt

BOSTON – Een studente die haar vriend in twee maanden tijd met 75.000 berichten bombardeerde, wordt vervolgd voor doodslag nadat de man in wanhoop zelfmoord pleegde.

Inyoung You, een Zuid-Koreaanse die in Boston studeerde, leerde Alexander Urtula een kleine twee jaar geleden kennen. Ze studeerden allebei op Boston College. Al snel was het stel verliefd en kregen ze een relatie.

Uit telefoongegevens blijkt ook dat Inyoung vlakbij Alexander was toen hij het ook daadwerkelijk deed.

Ze isoleerde hem

Volgens justitie in Boston isoleerde de vrouw Alexander van al zijn vrienden en was ze met een gerichte campagne bezig hem af te breken.

De vrouw is gevlucht naar Zuid-Korea. De Amerikanen proberen haar te bewegen zelf terug te komen, maar als ze dat weigert zal om uitlevering worden gevraagd, zo schrijft Boston News.

Diploma

Alexander studeerde biologie in Boston, zijn vriendin economie. Hij had al een baan bij een ziekenhuis in New York. Op de dag dat hij zijn diploma uitgereikt zou krijgen, negentig minuten voor de ceremonie, pleegde hij zelfmoord.

Officier van justitie Rachael Rollins zei maandag op een persconferentie dat de vriendin op dat moment bij hem in de buurt was. Dat zou uit telefoongegevens zijn gebleken. Ze maakte ook bekend dat er minstens 75.000 tekstberichten over en weer waren gegaan in twee maanden.

 

Gedeeld vanaf: Telegraaf.nl

#29

Is dit de reden waarom het fout liep? Elke Clijsters deelt mysterieuze boodschap na breuk met Jelle Van Damme

23/10/19 I 09:00 I Foto: Photonews I Bron: Het Nieuwsblad
door HGS

Is dit de reden waarom het fout liep? Elke Clijsters deelt mysterieuze boodschap na breuk met Jelle Van Damme

Elke Clijsters deelde op Instagram een mysterieuze boodschap. Is dit de reden waarom het opnieuw fout liep met Jelle Van Damme

Op Instagram postte Elke Clijsters dinsdagochtend een raadselachtige boodschap. “Na een breuk stalkt de narcist meestal het slachtoffer. Niet omdat de narcist zijn/haar ex mist. De narcist mist het opwindende gevoel van complete controle over het slachtoffer, dat de narcist goed deed voelen. Helaas denken veel slachtoffers dat de narcist hem/haar stalkt omdat de narcist van hem/haar houdt en hem/haar mist, en wordt het slachtoffer terug gezogen in het misbruik”, klinkt het.
Het bericht is opvallend omdat Elke eind vorig jaar nog een klacht wegens stalking indiende tegen haar ex-man Jelle Van Damme. Of ook deze post betrekking heeft op hem, is onduidelijk. Begin mei leek alles echter weer koek en ei tussen de twee. Het parket seponeerde de klacht en de twee werden weer een koppel. Tot het enkele weken geleden opnieuw fout liep. “Acht maanden geleden probeerden ze hun relatie nieuw leven in te blazen. Helaas is dit niet gelukt en gaan ze ieder hun eigen weg”, klonk het toen in een mededeling.
Gedeeld van Showbizz24

#28

Werkstraf na huiselijk geweld voor 37-jarige Groesbekenaar

ARNHEM – Een 37-jarige man uit Groesbeek is gisteren veroordeeld tot een werkstraf van 140 uur en een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee maanden voor het mishandelen en bedreigen van zijn vrouw in Nijmegen.

Hij komt gedurende een proeftijd van drie jaar onder toezicht van de reclassering en moet doorgaan met de therapie die hij al volgt.

Buren sloegen alarm

Buren sloegen in augustus vorig jaar alarm. Ze hadden al vaker lawaai gehoord, maar nu werd het ze te gortig. Niet alleen hoorden ze hoe de bewoner tekeer ging tegen zijn vrouw, maar ook hoe hij haar achtjarige zoontje uitschold.

De politie kwam aan de deur en na doorvragen vertelde de vrouw dat haar man haar al sinds april 2017 regelmatig mishandelde. In mei vorig jaar liep ze door zijn toedoen een gebroken oogkas op.

Het geweld werd steeds erger. Die dag in augustus riep hij dat hij haar nek wilde doorsnijden, dat hij haar in brand wilde steken en dat hij haar ouders zou vermoorden als ze daar heen ging.

Als een beest tekeer gegaan

Inmiddels zijn ze gescheiden en is de man, bij wie een persoonlijkheidsstoornis is geconstateerd, in behandeling gegaan. “Ik ben als een beest tekeer gegaan”, zei hij op de zitting twee weken geleden. Niet alleen richting zijn vrouw, maar ook naar haar kind. Hij schold het jongetje uit, vernederde hem en dreigde hem te slaan.

Hij weet zijn gedrag aan spanningen die op waren gelopen nadat hij en zijn vrouw nog een kindje hadden gekregen en hij langdurig in de ziektewet was geraakt.

“Ik ben blij dat de buren de politie hebben gebeld”, zei de officier van justitie op de zitting. “Mogelijk was er geen einde aan gekomen als ze dat niet hadden gedaan.”

Gedeeld van: De Gelderlander

#27

Ik werd verkracht door mijn lesbische geliefde

“Het was mijn eerste relatie, dus ik dacht dat het er gewoon bij hoorde – en ik had er nooit bij stilgestaan dat ook vrouwen gewelddadig kunnen zijn.”

Door Nathalie; zoals verteld aan Alexandra Stanic
03 oktober 2019, 2:03pm
Let op: seksueel geweld

Mijn laatste relatie was een grote ramp. Het begon nog zo goed: ik had nog nooit iemand ontmoet die ik zo opwindend vond als Lydia, en als ik heel eerlijk ben was ik ook wel gevleid dat een dertigjarige vrouw geïnteresseerd in mij was. Zelf was ik achttien, toen ik haar op de universiteit ontmoette. Zij was dominant, ik verlegen. Ze was schrijver, en maakte indruk op me met haar zelfverzekerde, charmante karakter.

Na twee à drie maanden besefte ik langzamerhand dat er iets mis was. Het begon toen ze op een avond dronken op een autoweg was gaan zitten, en weigerde daar weg te gaan. Ik probeerde haar weg te krijgen, maar dat negeerde ze. Als ik er nu op terugkijk had ik toen al moeten inzien dat ik beter bij haar weg kon gaan.

Lydia had een ernstig alcohol- en drugsprobleem, maar ontkende dat zelf. Als er om drie uur ‘s nachts geen drank in huis was, stond ze erop dat we even naar het tankstation zouden gaan – we woonden toen inmiddels samen in een dorp bij Hannover. Ze kon zoveel drinken dat ze enorme black-outs kreeg, en ze zich een dag later niks meer kon herinneren. Ze fietste een keer vol het water in, en nadat ze eens dronken achter het stuur werd betrapt werd haar rijbewijs ingenomen. Ik dacht dat ik haar kon redden met mijn liefde. En dus bleven we twee jaar bij elkaar, in totale afhankelijkheid van elkaar.

Lydia ontnam me al mijn rust. Als ze dronken thuiskwam, maakte ze me om allerlei redenen wakker: om meer drank te krijgen, iets te bespreken, een van haar essays te laten corrigeren of omdat ze seks wilde – ook als ik helemaal geen zin had.

Lydia misbruikte me wel vaker als ze dronken was of drugs had gebruikt. Ik verzette me, maar dat was meestal tevergeefs. Op een gegeven moment gaf ik het op. Ik dacht dat het erbij hoorde als je een relatie hebt – dat als de ander wil, maar jij niet, je gewoon even door moet bijten. Dit soort avonden kwamen steeds weer terug, en ik accepteerde dat ze geen genoegen nam met het feit dat ik niet wilde. Terwijl ik natuurlijk mijn mond open had moeten trekken, om duidelijk te maken waar mijn grens lag.

Maar ik heb nooit geleerd om boos te zijn, of voor mezelf op te komen. Ik had niet eens door dat Lydia me seksueel misbruikte.

Dat had twee redenen: verkrachtingen of seksueel misbruik heb ik altijd met mannen geassocieerd, die al dan niet ‘s avonds laat vanuit een donker steegje tevoorschijn komen en je in de bosjes trekken. Ik dacht altijd dat het alleen mannen waren die geweld plegen, en vrouwen altijd het slachtoffer waren. Lydia kon helemaal niet gewelddadig zijn. Daarnaast had ik er nooit bij stilgestaan dat je ook misbruikt kunt worden door je eigen partner. Ik dacht dat het er gewoon bij hoorde – Lydia was mijn eerste liefde.

Ik realiseerde me pas echt dat ik was verkracht in november 2017, toen het al twee jaar uit was. In de tussentijd was ik naar een psychosomatiek gegaan, en daar besefte ik dat deze verkrachtingen niet mijn schuld waren. Ik was niet “ziek in mijn hoofd”, zoals Lydia altijd zei. Want zo was onze relatie: als ik niet deed wat ze wilde, behandelde ze me als een stuk stront, en ze heeft me meerdere keren bedrogen.

Ook toen onze relatie voorbij was bleef Lydia mijn leven verzieken. Ze overspoelde me met telefoontjes en berichten, en wachtte me op bij mijn voordeur. Soms durfde ik amper mijn huis te verlaten. Ik raakte in paniek als de telefoon ging. Naast mijn voordeur zat een raam, waardoor ik altijd kon zien wie eraan kwam – en als ik zag dat er iemand stond, verstopte ik me snel achter de bank. Ik deed alle lichten uit, om te doen alsof ik niet thuis was. En als ik toch buiten durfde te komen, vormde elke straathoek weer een nieuwe drempel.

Lydia heeft mijn liefdesleven voorgoed verpest

Ik vermeed altijd de buurt waarin zij woonde, zelfs als ik daarvoor een flinke omweg moest maken. Ik kwam niet meer naar de universiteit en zag mijn vrienden amper meer. Een jaar later vertrok Lydia, maar mijn angsten gingen niet weg. Daarom ben ik op een gegeven moment naar Wenen verhuisd – ik kon het er niet meer uithouden. Zelfs tegenwoordig word ik al bang als ik de deurbel hoor.

Vier jaar later ben ik nog steeds niet in staat om een intieme relatie aan te gaan. Lydia heeft mijn liefdesleven voorgoed verpest – ik kan nog geen hand vasthouden. In eerste instantie leek me dat normaal, omdat je nu eenmaal tijd nodig hebt om zoiets te verwerken, maar ik ben nog steeds niet de oude. Ik verlang naar intimiteit, al is het maar eenmalig, maar ik kan het gewoon niet. Alleen al de gedachte brengt me in paniek. Ik worstel nog steeds met flashbacks, maar ik heb ook veel situaties met Lydia weggedrukt in mijn geheugen.

Een paar weken geleden had ik mijn eerste tinderdate. Nadat we twee uur lang een leuk gesprek hadden gehad, wilde ik er zonder directe aanleiding ineens een punt achter zetten. Mijn verhouding tot liefde en intimiteit is helemaal verstoord, en dat is ook de reden dat ik weer in therapie ben.

Dit alles maakt me boos, maar in tegenstelling tot hiervoor richt ik mijn woede niet op mezelf. Ik beeld me vaak in dat ik Lydia de deur uittrap – al weet ik dat dat misschien verspilde energie is. Ik had een schoenendoos vol herinneringen aan Lydia, en die heb ik weggegooid. En tijdens een therapiesessie verscheurde ik een van de boeken die ze heeft geschreven. Dat voelde bevrijdend, al weet ik zeker dat ze nog steeds niet eens beseft wat ze me heeft aangedaan. Ze kon zich de dag erna meestal niks meer herinneren, zelfs niet onze heftigste ruzies.

Als je niet beseft dat vrouwen ook gewelddadig kunnen zijn, kun je dit soort gedrag ook niet herkennen

Ik ben niet alleen boos op haar, maar ook op de hele samenleving – en dan vooral het heersende idee dat er helemaal geen geweld uit kan gaan van vrouwen. Ik snap ook wel dat mannen volgens de statistieken vaker gewelddadig zijn dan vrouwen, dat de machtsstructuren anders zijn en mannen een andere positie hebben in deze patriarchale maatschappij. Maar vrouwen zijn natuurlijk ook in staat om verbaal of psychologisch geweld te plegen, of te verkrachten. En als je zulke dingen niet beseft, kun je ook het gedrag van vrouwen als Lydia niet herkennen.

We moeten vaker benoemen dat dit soort geweld ook plaats kan vinden binnen relaties, en vanuit hetzelfde geslacht. Zolang er nooit over wordt gepraat in de media of de politiek, zullen mensen als ik zich in de steek gelaten voelen. Als ik er vroeger over had kunnen lezen, of mijn leraren me erover hadden verteld, was ik misschien nooit in deze situatie beland. En had Lydia me nooit kunnen verkrachten.

Gedeeld van vice.com